หน้าทางขึ้นโรงแรมหรูริมแม่น้ำเต็มไปด้วยแสงแฟลช พนักงานต้อนรับในชุดสูทหรูยืนเรียงแถวอย่างเป็ระเบียบ
รถระดับซูเปอร์คาร์และรถลิมูซีนทยอยเข้ามาส่งแขกคนสำคัญไม่ขาดสาย เมื่อรถหรูของ AT Group ค่อยๆ จอดเทียบหน้าบันได เสียงพูดคุยรอบๆ ก็เบาลงเล็กน้อยเพราะคนที่ลงจากรถคือ…วิชุดา รองประธานสาวคนใหม่ที่กำลังถูกจับตามองมากที่สุดในวงการธุรกิจ
วิทย์ลงจากฝั่งคนขับก่อนเขาเดินอ้อมไปเปิดประตูหลังให้อย่างเงียบงัน ท่าทางนิ่ง สุขุม ไม่มีความประหม่าแม้แต่น้อย
ทั้งที่รอบตัวเต็มไปด้วยนักธุรกิจระดับประเทศและสายตาหลายร้อยคู่ วิชุดาก้าวลงจากรถอย่างสง่างาม
ชุดราตรีสีดำยาวพลิ้วไปตามการเคลื่อนไหว เส้นผมสลวยกับใบหน้าสวยคมทำให้เธอโดดเด่นทันที
หลายคนเริ่มมองตาม
แต่ไม่นานสายตาเ่าั้ก็เปลี่ยนไปยังชายในชุด รปภ.ระดับล่างที่ยืนอยู่ข้างรถ
“นั่นใคร?”
“รปภ.ระดับล่าง.?”
“บริษัทนี้ใช้ รปภ.ระดับล่างมาขับรถให้รองประธานบริษัทเหรอ” เสียงซุบซิบเริ่มดังขึ้นเบาๆ บางคนถึงกับหัวเราะ ขำๆ อย่างนึกดูแคลน
“อย่างน้อยก็น่าจะให้ใส่ชุดคนขับรถให้ดูดีหน่อยนะ” “ดูสิ…ใส่ชุดรปภ.ระดับล่างมาเลย555..”
“AT Group ชักแปลกๆไป แล้ว”
วิทย์ได้ยินทุกคำ แต่ใบหน้าของเขายังคงเรียบเฉย
ไม่มีความโกรธ
ไม่มีความอับอาย
ราวกับเสียงพวกนั้นเป็เพียงลมผ่านหู
อนงค์เดินลงจากรถตามมา ก่อนมองรปภ.วิทย์ด้วยสายตาเข้มงวด
“คอยฟังคำสั่งให้ดีนะ รปภ.วิทย์” “อย่าไปไหนไกลจากรถ” เธอลดเสียงลงเล็กน้อย
“แล้วที่นี่ไม่ใช่ที่ที่นายจะมาทำตัวเฟอะฟะให้คุณวิชุดากับบริษัทขายหน้า” “จำไว้ด้วย”
วิทย์พยักหน้ารับสั้นๆ
“ครับ”
ไม่มีคำอธิบาย
ไม่มีอาการน้อยใจ
ยิ่งทำให้อนงค์รู้สึกอ่านเขาไม่ออกมากขึ้นเรื่อยๆ
วิชุดาเหลือบมองวิทย์เล็กน้อย เธอเห็นชัดว่าเขาได้ยินทุกอย่าง รวมถึงคำดูถูกจากคนรอบข้าง
แต่ผู้ชายคนนี้กลับนิ่งเกินไป นิ่ง…จนเธอเริ่มรู้สึกแปลก ก่อนที่เธอจะทันพูดอะไร
หัวหน้าบอดี้การ์ดอย่างชัยก็เข้ามาแทรกทันที “คุณวิชุดา เชิญครับ” ทีมคุ้มกันทั้งสี่คนเริ่มกระจายตำแหน่งล้อมเธออย่างมืออาชีพ
วิชุดาจึงได้แต่เดินเข้าสู่งานเลี้ยงไปพร้อมกับพวกเขา
แต่ก่อนที่เธอจะเข้าประตูห้องจัดงานไป…เธอหันกลับมามอง รปภ.วิทย์อีกครั้งโดยไม่รู้ตัว
ชายคนนั้นเพียงยืนอยู่ข้างรถเงียบๆ เหมือนโลกทั้งใบไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับเขาเลย
หลังรถถูกนำไปจอดยังพื้นที่ของบริษัท วิทย์ดับเครื่องอย่างนุ่มนวล จากนั้นลงจากรถแล้วเดินไปยังโซนพักพนักงานขับรถด้านหลังอาคาร
บริเวณนี้ต่างจากด้านหน้าโดยสิ้นเชิง ไม่มีแสงหรูหรา ไม่มีเสียงดนตรีคลาสสิก มีเพียงพื้นที่พักคนทำงาน กลิ่นบุหรี่
และเสียงคนคุยกันหยาบๆ รปภ.วิทย์กำลังจะเดินไปซื้อกาแฟจากตู้กดอัตโนมัติ แต่จู่ๆ สายตาของเขาก็หยุดลง
ตรงมุมสูบบุหรี่ด้านไกล…มีกลุ่มชายชาวจีนประมาณหกคนกำลังยืนคุยกันเบาๆ
สูทสีเข้ม รองเท้าหนังแพง แววตาเ็า โดยเฉพาะรอยสักลางๆ ที่โผล่พ้นข้อมือ
ทำให้วิทย์หรี่ตาลงเล็กน้อย “ฟ่งไฉ…” กลุ่มอาชญากรรมจีนชื่อดัง
ค้ายา
ฟอกเงิน
ค้าอาวุธ
อุ้มคน ค้ามนุษย์
บ่อนผิดกฎหมาย
ทำทุกอย่างที่ได้เงิน
เื้ัพวกมันมีบริษัทข้ามชาติสีเทาหลายแห่งหนุนหลัง เงินหมุนเวียนระดับหลายพันล้านดอลลาร์
แต่จากการแต่งตัวและตำแหน่งที่พวกมันมายืน…พวกนี้ยังเป็แค่ระดับล่างขององค์กร พวกธุรกิจสกปรกย่อยๆ ที่เงินหมุนไม่ถึงหนึ่งร้อยล้าน
หนึ่งในนั้นเหลือบมาเห็นวิทย์ สายตามองชุด รปภ.ระดับล่างของเขาเพียงแวบเดียว ก่อนหัวเราะเบาๆ กับพวกเดียวกันเป็ภาษาจีน
ในสายตาพวกมัน…วิทย์ในชุดรปภ.ระดับล่าง นั้นไม่มีค่าพอให้ต้องระวังตัวเลยแม้แต่น้อย แค่ รปภ.ระดับล่างธรรมดาคนหนึ่งที่มีให้เห็นอยู่ดาษดื่นทั่วๆไปบนท้องถนน ไม่มีค่าไม่มีศักดิ์ศรีใดๆ แค่คนเฝ้าประตู โบกรถ ล้างรถ เช็ดรถ ยกของ ภายในบริษัทเท่านั้น ไม่ต้องพูดถึงฝีมือการต่อสู้ที่แทบจะไม่มีเลยเพราะ รปภ.ระดับล่างไม่มีเงินเพียงพอจะไปเข้าคอรส์ฝึกการต่อสู้ และด้วยความรู้ที่มี การศึกษาของ รปภ.ระดับล่างแทบจะต่ำจนไปทำงานในตำแหน่งใดๆไม่ได้เลย ทำได้เพียงแค่ใช้แรงงานหนักและงาน รปภ.ระดับล่างนี้เท่านั้นเอง..
แต่ไม่มีใครรู้ว่า…ชายในชุด รปภ.ระดับล่าง ที่กำลังถือกาแฟกระป๋องอยู่ตรงนั้น เคยเป็คนที่องค์กรอาชญากรรมระดับโลกหลายแห่งประกาศ “ห้ามแตะต้อง” และชื่อในอดีตของเขา…เคยทำให้หัวหน้ามาเฟียที่คุมเมืองใหญ่บางคนถึงกับยอมทิ้งทุกสิ่งทุกอย่างแล้วหนีออกนอกประเทศเพื่อหลบหนีการตามล่าของเขามาแล้ว…
1K
