Prince ตึกๆ ตักๆ ดันหลงรักเ้าชายทั้ง7
Ep.1
"แต่งไปทำไม แต่งได้อะไร แต่งไปเป็คนใช้ หรือแต่งไปเป็คนสวน ฮื้อๆ~ ไอ้คนเลว ไอ้คนเฮงซวย"
ฉันนั่งดื่มน้ำสีอำพันกี่แก้วไม่รู้ต่อกี่แก้ว ร้องเพลงสลับกับร้องไห้เหมือนคนสติไม่ดีมาเป็ชั่วโมงแล้ว เพราะอะไรน่ะเหรอที่ทำให้คนสวยๆอย่างฉันต้องมานั่งร้องไห้ฟูมฟายในร้านเหล้าแบบนี้
ย้อยไปเมื่อ5ชั่วโมงที่แล้ว
"ทำไมเ้าบ่าวยังไม่มา"
เสียงแขกในงานต่างพากันซุบซิบถึงเ้าบ่าวที่ตอนนี้มันเลยพิธีมา2ชั่วโมงแล้วแต่กลับไร้วี่แววของเ้าบ่าว
Rrrrrr~
'ตะวันคุณอยู่ไหนเป็อะไรหรือเปล่า ทำไมถึวยังไม่มางานแต่งของเราค่ะ'
[ผมขอโทษ ผมคงแต่งกับคุณไม่ได้แล้ว]
'หมายความว่าไง'
[ผมขอโทษผมน่าจะบอกคุณให้เรากว่านี้ ผมเสียใจนะชมจันทร์ ที่รักไปกันได้แล้วค่ะ~]
'นั่นใคร คุณอยู่กับใคร!'
ติ๊ด!
เสียงผู้หญิงจากปลายสายทำให้รู้ว่าเขาเทงานแต่งงานเพื่อไปอยู่กับหล่อนสินะ กล้าทิ้งฉันในวันแต่งงานไม่พอให้ฉันอับอายขายขี้หน้า นั่นเหละคือเหตุผลที่ฉันอยู่ที่นี่ตอนนี้ไอ้พวกบ้านั่น มันกล้าทำกับฉันอย่างนี้ได้ยังไง ฮื้อๆ~
"ไปเถิดทั้งคู่ ไปสู่ประตู์~"
ไปลงนรกกันให้หมดเลย ไอ้พวกเลว ไอ้ผีเน่ากับโลกผุ ฮื้อๆ~
หลังจากดื่มจนหน่ำใจแล้ว ฉันจึงเดินกลับบ้านอย่างทุลักทุเลใบหน้าที่เต็มไปด้วยคราบน้ำตาของฉันมันดูน่าสมเพชสิ้นดี
"จันทร์เอ๋ยจันทร์ที่ลอยเด่นฟ้าาาา จะมีน้ามตาหลั่งมาเหมือนฉานบ้านม้ายยย"
ฉันเงยหน้าร้องเพลงกับดวงจันทร์ที่ส่องสว่างเต็มดวง แม่เคยเล่าให้ฟังว่าเคยขอพรกับดวงจันทร์ให้มีฉันเร็วๆ"
"จันทร์เอ๋ยจันทร์เ้า ขอข้าวขอแกงง ขอพรให้ฉันบ้างสิ ฉันอยากจะเปลี่ยนชีวิตอันน่าสมเพชของฉันตอนนี้ ฉันอยากเจอคนที่รักฉันจริงๆบ้างขอแค่เนี๊ย แค่นี้จะได้ม้ายย"
ฉันะโใส่ดวงจันทร์ที่อยู่ไกลแสนไกล
"พี่สาวครับ ดอกไม้ครับ"
เด็กชายน่าตาน่ารักยื่นดอกกุหลาบสีรุ้งให้กับฉัน แต่เอ๊ะ! สีรุ้งเหรอ เมาจนตาบอดสีอีกต่างหากแจ๋ว~
"พี่ตังค์ไม่มีอ่ะ สติที่ดีก็เช่นกันจ้ะ ฮ่าๆ"
"ผมให้"
"ให้ฉัน?"
ฉันชี้นิ้วเข้าหาตัวเองอย่างงงๆแล้วก้มดูดอกกุหลาบหลากหลายสีในตระกร้าของเด็กน้อยคนนี้ถึงจะไม่เข้าใจแต่ก็รับมาอย่างงงๆ แต่สีรุ้งสวยนี้พอสะท้อนกับแสงดวงจันทร์ยิ่งสวยเข้าไปอีก
สูด~
ฉันสูดดมกลิ่นดอกกุหลาบจนเต็มปอด กลิ่นหอมอ่อนๆแต่ทำไมถึงรู้สึกง่วงอย่างนี้
อื้อ~ ทำไมมันปวดหัวอย่างนี้นะ ฉันค่อยๆลืมตาขึ้นมารู้สึกได้เลยว่าเบาตัวไปเยอะ
"เ้าหญิงฟื้นแล้ว! รู้หรือไมเพคะ ว่าหม่อมฉันเป็ห่วงขนาดไหน"
หื้อ ใครละเนี๊ยที่มายืนโวยวายอยู่ปลายเตียงฉันพอสังเกตดูแล้วนี่ไม่ใช่บ้านฉันหนิ แล้วคนที่มายืนตรงนี้กลับใส่ชุดเมดยาวเฟื้อย
"เอ่อ นี่ฉันแค่เมาคอพับคออ่อนสติสตังอาจจะไม่ค่อยครบพูดจาเลอะเทอะไปบ้าง แต่ฉันไม่ได้บ้านะตอนนี้สร่างเมาแล้ว เพราะงั้นฉันกลับบ้านได้แล้วใช่ไหม"
"เ้าหญิงพูดอะไรเพคะ นี่คือปราสาทของเ้าหญิงหลับไปสามวันเ้าหญิงถึงกับจำไม่ได้เชียวหรือ"
พึบพับ
ฉันส่ายหัวหน้าตาย โอเคนี่มันบ้าบอคอแตกเพิ่มไปอีก
"เ้าหญิง!! มิก้าดีใจที่เ้าหญิวฟื้น"
"กรี๊ดดดด!!!"
"ว๊ากกกก!!"
ฉันกรี๊ดร้องสุดเสียงเมื่อตัวชูการ์ไกรเดอร์พูดได้พระเ้าช่วยกล้วยตากแห้งนี่จะอเมซิ่งเกินไปแล้วนะ
"มันพูดได้"
"มิก้าพูดได้ เ้าหญิงอย่า!!!"
ฉันขว้างปาหมอนใส่เ้าตัวพูดได้ไม่หยุด มันะโหลบไปพร้อมกับพูดไปเรื่อยๆ
"หรือเ้าหญิงความจำเสื่อม"
ทั้งตัวชูก้าไกรเดอร์และผู้หญิงคนนั้นมองหน้ากันทั้งคู่หันไปซุบซิบอะไรบางอย่างแล้วหันกลับมา
"หม่อมฉันชื่ออะไรเพคะ"
"ใครจะไปรู้เกิดมาพึ่งเคยเจอเนี๊ย"
ทั้งคู่พยักหน้าอย่างใช้ความคิด
"งั้นมิก้าจะเล่าให้เ้าหญิงฟังเื่ราวต่างๆเองขอรับ"
นานแสนนานแล้วที่โลกแห่งเวทมนตร์นี้ได้ถูกสร้างขึ้นมาจากพ่อมดนามว่า อคามาเดีย พ่อมดผู้แข็งแกร่ง ได้สร้างโลกแห่งเวทมนตร์ ' เนคโครแมนซี ' เพื่อปกป้องเหล่าชาวเวทย์ให้ปลอดภัย
หญิงสาวได้ฟังคำบอกเล่าจากมิก้า สัตว์ผู้รับใช้ก็ตกตะลึงในความมหัศจรรย์ เพื่อหญิงสาวย้อนกลับไปคิดดูว่าตนเองได้ขอพรอะไรนั้น แต่ไม่นึกว่าจะเกิดขึ้นจริง หญิงสาวที่ตื่นมาในร่างของเ้าหญิงผู้งดงามนามว่า 'แคสแซนดรา' อายุเพียงแค่19ปี แต่เพราะว่าเ้าหญิงได้ทำการฝึกเวทย์มนต์เพียงลำพังจึงทำให้เวทย์มนต์ผิดพลาดสะท้อนกลับเข้าสู่ร่างกายจนหมดสติไป3วัน
"นี่ฉันต้องอยู่ที่นี่จริงๆเหรอ"
"แน่นอนที่สุด มิก้าจะดูแลเ้าหญิงเอง"
"ตัวแค่เนี๊ย"
ฉันถึงกับเบหน้าไม่เชื่อ แต่มิก้าก็พยักหน้ารัวๆ ไม่รู้ว่าการได้มาที่นี่จะเป็ผลดีหรือผลเสียแต่อย่างน้อยๆฉันก็จะได้ไม่เห็นสายตาทิ่มแทงของใครหลายคน
"เ้าหญิงเชิญไปแต่งตัวและเข้ารับการฝึกกับเหล่าเ้าชายก่อนนะเพคะ"
"เ้าชาย?"
"เ้าชายทั้ง7พระองค์เพคะ"
2K
