โชคดีฉันได้สามีสามคน

        ลมทะเลพัดเอื่อยอ้อยอิ่ง ปลายใบสนไหวตามจังหวะธรรมชาติ ขณะที่ร่างของมารตีนั่งเอนกายบนเก้าอี้ไม้ริมระเบียงวิลล่าริมหาดที่ปพนต์เช่าไว้ชั่วคราวอยู่ในทำเลอันเงียบสงบ ไม่มีเสียงรถไม่มีผู้คน มีเพียงเสียงคลื่นกระทบฝั่งกับแสงแดดที่ตกกระทบผิวน้ำสะท้อนแสงระยิบระยับ

            หลังจากกลับมาจากการไปเปิดใจกับนัทพงษ์มารตีก็รู้ว่าปพนต์ได้จองวิลล่าแห่งนี้ไว้ โดยตั้งจะพาภรรยาคนสวยมาพักผ่อนเพียงลำพังสองคน

        ปพนต์เพิ่งขึ้นจากสระ เดินเข้ามาด้านในพร้อมผ้าเช็ดตัวพาดคอรอยยิ้มของเขาอ่อนโยนแบบที่เธอรักมาตลอด มารตีมองเขาแล้วเผลอหลุดยิ้มบางๆขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว

        “เหนื่อยไหมคะ พี่” เธอถามเบาๆ เมื่อเขาเอนตัวลงนอนบนโซฟายาวข้างๆหล่อน

        “ไม่เลย…มีรตีอยู่ด้วยพี่ก็หายเหนื่อยแล้ว” เขาตอบพลางคว้ามือเธอมากุมไว้แน่นแววตาของเขามีทั้งความมั่นคง อ่อนโยน และรักใคร่มิเสื่อมคลาย

        “เสียดายนะวรเมธไม่ว่าง ถ้ามากันสามคนคงสนุกขึ้นอีก” ปพนต์เอ่ยยิ้มๆพลางมองหน้ามารตี

        มารตีรู้ดีว่าปพนต์เป็นสามีที่ดีแค่ไหน เขามั่นคง อดทน ใจกว้างและให้เกียรติเธอเสมอมา แต่ในขณะเดียวกันความซับซ้อนในใจของเธอก็เริ่มก่อตัวเมื่อโทรศัพท์มือถือของเธอสั่นเบาๆ ข้างตัว

        “ขอโทษนะคะ เดี๋ยวขอเช็กงานนิดนึง” เธอกล่าวก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดเปิดดู

        ข้อความจากพีชขึ้นมาพอดี: “พี่รตีคะเอกสารที่พี่ต้องใช้ตอนเช้าวันจันทร์ เจอแล้วค่ะ อยู่ในแฟ้มฟ้าพี่จะให้หนูส่งให้เลยไหมคะ?”

        มารตีลังเลนิดหนึ่ง ก่อนจะพิมพ์ตอบกลับไปว่า: “ฝากพีชกับนัทพงษ์เอามาส่งให้พี่หน่อยพอดีพี่อยู่ที่วิลล่าริมทะเล แถวๆ หัวหิน ถ้ามาถึงเย็นๆ ก็ค้างที่นี่ได้เลยมีห้องว่างหลายห้องจ้ะ”

        ปลายนิ้วที่แตะส่งข้อความไปนั้นสั่นเล็กน้อย เธอไม่ได้แสดงอาการใดๆ ที่ผิดปกติให้ปพนต์รู้เลยแม้แต่นิดเดียว

        เธอแอบเก็บชื่อของ "นัทพงษ์"ไว้ในข้อความอย่างไม่รีบร้อนนัก เหมือนจะเผลอ แต่จริงๆ แล้วไม่เลย…

        มารตีเองก็ไม่แน่ใจนักว่าอะไรผลักดันให้เธอทำเช่นนั้น ความคิดถึงความอยากพิสูจน์หรือเพียงแค่เธออยากรู้ว่าความสัมพันธ์ที่เริ่มต้นขึ้นในทริปที่แล้วจะจางไปหรือยัง

        สายลมช่วงบ่ายพัดผ้าม่านปลิวแผ่วเสียงคลื่นยังซัดเข้าฝั่งอย่างสม่ำเสมอ วิลล่าหลังนี้ตกแต่งแบบรีสอร์ตส่วนตัวภายนอกดูเรียบง่าย แต่ภายในหรูหรา พื้นไม้โอ๊ค กลิ่นอายคลาสสิกทุกห้องเปิดรับแสงธรรมชาติอย่างสมบูรณ์

        ปพนต์เดินไปอาบน้ำ เธอเดินตามเข้าไปในห้องน้ำกระจกบานใหญ่สะท้อนเงาร่างเขาที่เปลือยเปล่าเปียกน้ำน่ามองไม่แพ้ภาพศิลป์บนผืนผ้าใบ

        “รตีจะมาอาบพร้อมพี่เหรอจ๊ะ” เขาหันมาถามยิ้มๆ

        มารตีพยักหน้า ไม่ตอบ แต่ค่อยๆ ถอดเสื้อคลุมออกช้าๆปล่อยให้มันไหลหล่นลงพื้นอย่างจงใจ เผยให้เห็นเต้าเต่งอวบงอนชูชันของวัยสาวใหญ่ที่กำลังเบ่งบานเต็มที่เมื่อหญิงสาวเดินเข้าไปใกล้ เขาก็โอบกอดร่างเธอไว้แน่นในอ้อมแขนท่ามกลางเสียงน้ำฝักบัวที่ไหลรินขณะเดียวกันมารตีก็เอื้อมมือลงไปกำเจ้าสิ่งที่อยู่กลางลำตัวเขาอย่างเผลอไผลด้วยความเคยชิน ก่อนจะขยับมือไปมาช้าๆ

        ช่วงเวลาแห่งความแนบชิดกับปพนต์เป็นความอบอุ่นที่เธอไม่เคยละเลยเขาคือรากฐาน คือความมั่นคงในชีวิต แต่ขณะเดียวกันใจเธอกลับมีบางสิ่งที่แทรกซึมเข้ามาอย่างเงียบเชียบ

        หลังจากเวลาที่เร่าร้อนและแสนสุขผ่านไป มารตีก็นอนเอนกายอยู่ในผ้าห่มนุ่มไม่นานเธอก็ลุกขึ้นนั่งช้าๆ หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอีกครั้งและอ่านข้อความตอบกลับจากพีช

        “โอเคค่ะ เดี๋ยวขับรถออกช่วงบ่ายๆ  นัทพงษ์เป็นคนขับให้ค่ะ พี่รตีไม่ต้องกังวลนะคะ”

        มารตีหัวใจเต้นแผ่วๆ เธอเงยหน้าขึ้นมองเพดานไม้ของห้องนอนที่ประดับด้วยแชนเดอเลียร์ขนาดเล็กใจเธอกำลังตีกันระหว่างความรู้สึกผิดกับความตื่นเต้นที่ซ่อนอยู่ลึกในใจ

        พีชกับนัทพงษ์มาถึงวิลล่าริมทะเลในช่วงเย็นท้องฟ้าย้อมด้วยสีส้มอมชมพู ละอองแดดสุดท้ายสะท้อนผิวน้ำระยิบระยับ วิลล่าหลังใหญ่ตั้งอยู่บนเนินเล็กๆเห็นวิวทะเลเต็มตา เงียบสงบและหรูหราเป็นสถานที่ที่เหมาะกับการใช้เวลาอย่างเป็นส่วนตัวที่สุด

        มารตีออกมาต้อนรับทั้งคู่พร้อมรอยยิ้มละไม สาวสวยใส่ชุดแมกซี่เดรสสีขาวปลิวเบาในลมทะเลยิ่งขับผิวเนียนของเธอให้ดูอบอุ่นแต่แฝงด้วยเสน่ห์อันลึกล้ำ

        “ขับรถมาเหนื่อยไหม พีช นัทพงษ์” เธอถามอย่างอ่อนโยนดวงตาเฉียบคมไล่มองไปยังชายหนุ่มด้านหลังแวบหนึ่ง

        นัทพงษ์ไม่ได้ตอบทันทีแต่สายตาของเขาจับจ้องไปที่ร่างงามของสาวสวยตรงหน้าตาไม่กระพริบ ด้วยความถวิลหาแล้วเขาหน้าแดงเล็กน้อยเมื่อมองเห็นภูเขาเนื้อที่ล้นทะลักจากชุดที่เธอสวมใส่และยอดอกสีชมพูที่โผล่ออกมาปริ่มๆ

        เขาจึงเพียงแต่พยักหน้าน้อยๆ แล้วหลบสายตา มือยังจับหูหิ้วของกระเป๋าแน่นร่างกายดูผ่อนคลายภายนอก แต่ข้างในกลับอึดอัดเหมือนแบกของหนักบางอย่างไว้

        ปกติพี่รตี..แต่งตัวแบบนี้อยู่บ้านเหรอ...เขารู้สึกไม่แน่ใจ...หรือเพราะรู้ว่าเขาจะมาจึงจงใจแต่งกายแบบนี้

        เสียงฝีเท้าอีกคู่ดังมาจากข้างหลัง ปพนต์เดินตามออกมาจากในวิลล่าใส่เสื้อเชิ้ตลินินสีครีมกับกางเกงผ้าขาสั้นสบายๆ บุคลิกอบอุ่นแต่อ่านยากยิ่งนัก

        “คุณพีชใช่ไหมครับ แล้วก็น้องนัทพงษ์ขอบคุณมากที่อุตส่าห์ขับรถมาส่งเอกสารถึงนี่เลยนะครับ” ปพนต์ยื่นมือออกอย่างสุภาพ

        พีชรีบยิ้มตอบ “ไม่เป็นไรเลยค่ะ เรายินดีมาค่ะอีกอย่างนี่ก็เป็นงานของพวกเราด้วยค่ะ”

        นัทพงษ์ก็ยื่นมือไปจับตอบเบาๆ พลางพยายามไม่สบตามารตีแม้แต่นิดเดียว แต่เธอกลับจ้องเขาอยู่เงียบๆ…ลึกๆ…อย่างรู้ดีว่าเขากำลังคิดอะไร      

        “มาไกลถึงขนาดนี้ อย่าเพิ่งรีบกลับเลยนะครับ” ปพนต์เอ่ยขึ้นอย่างเป็นกันเอง“ที่นี่มีห้องเหลืออีกตั้งหลายห้อง พักสักคืนก็ได้นะครับ จะได้ไม่เหนื่อยด้วย”

        พีชหันมองนัทพงษ์เหมือนขอความเห็น ชายหนุ่มลังเลเพียงครู่หนึ่งสายตาเผลอมองมารตีเพียงแวบ แล้วจึงพยักหน้าอย่างเกรงใจ“ถ้าไม่เป็นการรบกวน...ก็ขอบคุณมากครับ”

        “ดีเลย งั้นเอาอย่างนี้” มารตียิ้มให้ทั้งคู่ ดวงตาเป็นประกาย“อาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้ากันก่อน แล้วลงมาทานข้าวเย็นด้วยกันนะคะพี่เพิ่งให้แม่บ้านเตรียมอาหารทะเลสดๆ ไว้พอดีเลย”

        เธอหันไปทางนัทพงษ์ชั่ววินาทีรอยยิ้มยังคงอบอุ่น…แต่มีอะไรบางอย่างในแววตาที่เขาไม่กล้าจ้องนานนัก

        ภายในวิลล่าตกแต่งแบบเรียบหรู ผนังไม้โปร่งรับแสงธรรมชาติและเปิดมุมมองออกสู่ทะเลกว้าง ห้องพักแต่ละห้องแยกโซนกันอย่างชัดเจนมีความเป็นส่วนตัวสูง พีชเข้าไปในห้องพักชั้นล่างฝั่งสวน ส่วนนัทพงษ์ถูกพาไปยังห้องมุมในของชั้นสองวิวทะเลชัดเจน และประตูอยู่ห่างจากห้องของเจ้าบ้านพอสมควร เขาเดินเข้าห้องด้วยหัวใจที่ยังคงหนักอึ้งความกลัวและความรู้สึกผิดปะปนอยู่ในอก

        มารตี…ผู้หญิงที่เขาเพิ่งมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งด้วยเพียงไม่กี่วันก่อน ปพนต์…สามีของเธอ…ชายที่ดูใจดี สุภาพและเอ่ยปากต้อนรับเขาอย่างอบอุ่นเกินคาด

        นัทพงษ์นั่งลงบนเตียง พยายามสลัดความรู้สึกทั้งหมดออกจากหัวแต่มันไม่ได้ง่ายอย่างที่คิด ความรู้สึกของเขาที่มีต่อมารตี…มันไม่ใช่เพียงแค่ความลุ่มหลงหรือเร่าร้อนในชั่วขณะมันมากกว่านั้น…ลึกกว่านั้น…และอันตรายมากกว่านั้น

        เวลาผ่านไปไม่นาน กลิ่นอาหารทะเลย่างลอยขึ้นมาจากชั้นล่างผสมกับกลิ่นเครื่องเทศจางๆ มารตีให้แม่บ้านจัดโต๊ะอาหารริมระเบียงหันหน้าออกสู่ทะเลที่เริ่มมีแสงไฟกระพริบไกลๆ จากเรือประมง

        เธอสวมเดรสสายเดี่ยวคอเว้าลึกอวดโนมเนื้อสวยสดุดตา ลายดอกผ้าโปร่งปลิวลมผิวเนียนรับกับแสงไฟอบอุ่นจากโคมระเบียง เสียงรองเท้าของเธอดังเบาๆ เมื่อเดินบนบันไดไม้ไม่นานนัก โต๊ะอาหารก็ถูกจัดอย่างเรียบง่ายแต่สวยงามริมระเบียงที่เห็นพระจันทร์กลมโตขึ้นจากเส้นขอบฟ้า พีชนั่งข้างมารตี ส่วนนัทพงษ์นั่งตรงข้ามเธอ…และข้างๆปพนต์

        หญิงสาวเจ้าภาพเทไวน์ให้ทุกคนด้วยมือเรียวสวย ชวนพูดคุยเรื่องเบาๆเรื่องงาน เรื่องบรรยากาศทะเล หรือแม้แต่เรื่องแมวของพีชที่ชอบแอบขึ้นโต๊ะกินปลาทู