ผมหันมองหน้ามัน รู้สึกอยากจับคว้านท้องแล้วเอาก้อนหินยัดเข้าไปใส่แทน
“กูขอโทษ”
“มึงก็ไปพูดแทงใจดำเพื่อน” ไอ้ปอตบหัวไอ้มินท์ “ป่ะ ไปกินข้าว”
ผมโดนลากออกจากห้อง ไอ้ปอทำหน้าที่ถือเอกสารให้ มีเพื่อนอีกหลายคนรอด้านนอก เมื่อเห็นพวกเรา ทั้งหมดก็ส่งเสียงวิ๊ดวิ้วผิวปาก
“ไอ้พวกเวร”
“ใจเย็นเพื่อน ใจเย็น พวกมึงหยุดเลย” ไอ้มินท์เดินไปตบหัวเรียงตัว ไอ้กันต์ห้ามผมที่ทำท่าจะพุ่งเข้าใส่ “เดี๋ยวมันก็จับพวกมึงแดกหัวหรอก โทรศัพท์มันเพิ่งพัง อารมณ์เสียอยู่ ไป ๆ ไปกินข้าว”
“ทำไมโทรศัพท์เสียวะ เมื่อกี้ก็ยังเสียงดีอยู่เลย” ใครบางคนด้านหน้าะโ “อ๊ะ! อ๊ะ! อื้มมมมมม”
“ไอ้ห่าราก”
“ไอ้น้ำ ไอ้น้ำ!” ไอ้ปอกับไอ้กันต์ต้องเข้ามาล็อกแขนผม “ไอ้พวกเวร พวกมึงหยุดแซวได้แล้ว”
ไอ้มินท์ดันผมเข้ามาในลิฟต์ คนอื่น ๆ ถอยออกด้านข้างเพื่อให้ผมเข้าไปก่อน ผมเพิ่งสังเกตเห็นว่าคนที่ล้อเลียนผมคนสุดท้ายคือไอ้บุซ มันเดินก้มหัว ทำหน้าเหมือนรู้สึกผิด
“มึงนี่มัน...”
“ผมไม่แซวแล้วครับพี่น้ำ” ไอ้บุซพูด ประสานสองมือไว้ด้านหน้า “ผมก็แค่อยากให้พี่น้ำอารมณ์ดี...”
“มึงเลิกทำเสียงตอแหล” ไอ้มินท์แขวะ
“เขาเรียกว่าสุภาพ แล้วยังไง คืนนี้ไปอีกไหม” ไอ้บุซถาม หันมองหน้าผม “มึงพักสักคืนเถอะ เมาทีไรต้องมีคนเก็บศพเป็สิบ”
“กูจะเลิกดื่มแล้ว” ผมบอก
“โอ้โห ถ้าเชื่อมึง ปลาคงมีปีกบินได้บนอากาศอ่ะ”
ประตูลิฟต์เปิดที่ชั้นหนึ่ง ไอ้กันต์กับเพื่อนอีกสองคนรีบวิ่งไปเอารถที่ลานจอดรถ ผมกับเพื่อนคนอื่นไปรอลานกว้างหน้าคณะ
“มึงตัดใจเถอะน้ำ กูรู้ว่ามึงเจ็บ แต่ส้มมันไม่กลับมาหรอก”
“ไอ้เวร มาพูดตอนนี้” ไอ้มินท์ตบหัวไอ้บุซ
“กูก็แค่ไม่อยากไปเก็บศพเพื่อน ต้องพูดตอนที่มันมีสติเนี่ยแหละ มันจะได้คิดได้ ไอ้น้ำ...” ไอ้บุซเดินมาเอาแขนคล้องคอผม “ส้มมันนอกใจมึงนะโว๊ย มันไม่ดีพอสำหรับมึงหรอก แล้วคนใหม่ที่มันทิ้งมึงไปหาเขาน่ะ มันก็เลวพอกัน”
“เลว แต่หล่อ รวย” ไอ้ปอเสริม
“ไอ้สัตว์ ให้มันจบที่คำว่าเลวก็ได้ไหม” ไอ้บุซด่า “เลวก็คือเลวโว๊ยไอ้น้ำ ไอ้อามมันเลวแค่ไหน ใคร ๆ ก็รู้ เชื่อกูเถอะว่าส้มก็รู้ สรุปที่กูอยากจะบอกมึงก็คือ...”
“ไอ้อาม...” มินท์พูด
“เออ ไอ้อาม” ไอ้บุซกดเปลือกตาลง กัดฟันกรอด “ไอ้อามมันเลว กูพูดไปแล้ว ไอ้ห่ามินท์ มึงจะพูดชื่อมันทำไมนัก”
“ไม่ใช่ โน่น ไอ้อามมันมา”
ผมหันมองตามสายตาไอ้มินท์ รถหรูสีขาวเร่งเครื่องเข้ามาจอดหน้าคณะ วินาทีที่เห็นว่าใครเป็คนขับผมก็รู้สึกหัวร้อน ผมรู้ว่ารถคันนี้คือพอร์ช718 ราคาเกือบเจ็ดล้าน ที่รู้เพราะรถของไอ้อามมักเป็หัวข้อพูดคุยในเว็บบอร์ดมหาวิทยาลัยบ่อย ๆ มันมีรถเยอะ สลับขับทุกวันจนจำแทบไม่ได้ พ่อเป็นักการเมือง แม่ทำธุรกิจรีสอร์ต แล้วบ้านผมมีอะไรบ้าง พ่อกับแม่เป็แค่ครูประถม ไม่มีธุรกิจเสริม กินเงินเดือนน้อยนิดกับมีรถญี่ปุ่นคันเล็ก ๆ หนึ่งคัน
“โคตรน่าอิจฉา” ไอ้มินท์พูด “เมื่อวานขับเบนซ์ วันนี้ขับพอร์ท”
ไอ้อามเปิดประตูลงจากรถ มันถอดแว่นกันแดดสีดำออก กวาดสายตามองพวกเราแล้วหยุดนิ่งที่ใบหน้าของผม มันแสยะยิ้ม เป็รอยยิ้มเย้ยหยันโดยไม่ต้องแปลความหมาย ผมอยากจะเดินไปกระชากคอเสื้อมันแล้วต่อยให้หายโมโห แต่เมื่อส้มวิ่งไปกอดมัน... ผมก็ยืนแข็งทื่อ
ดูเหมือนจะกลายเป็ผมที่โดนต่อยเสียเอง
แมร่ง โคตรเจ็บ!
“เออ ต้องเป็เวลานี้ด้วยนะ” ไอ้ปอพูด “ไอ้น้ำ มึงไหวไหมเนี่ย”
“แฟนเก่ากูกำลังกอดแฟนใหม่ต่อหน้าต่อตา ไม่ไหวแล้วจะให้กูทำไงวะ” ผมพูด
ไอ้อามยักคิ้วให้
“ไอ้เวรนี่” ไอ้บุซสบถ
ผมกำหมัดแน่น โทรศัพท์มือถือในกระเป๋ากางเกงสั่น ทั้งที่มันสั่นจนขาชาแต่ผมไม่อยากสน ผมลืมไปแล้วว่าก่อนหน้านี้โทรศัพท์พัง ผมควรจะดีใจที่ไม่ต้องเสียเงินซ่อม แต่ผมไม่ได้สนใจมันเลย ผมยังคงมองภาพคนกอดกันตรงหน้า แม้ภาพนั้นจะทำผมเจ็บเหมือนหัวใจโดนขยี้
“เมื่อไหร่ไอ้กันต์จะมาสักทีวะ”
โทรศัพท์ในกระเป๋ายิ่งสั่นแรงขึ้น ผมรู้สึกตัวก็ตอนที่มันร้อนเหมือนกำลังไหม้ิัจนต้องรีบดึงออก
[แบบสอบถามก่อนติดตั้งระบบทายาทมาเฟีย]
อยู่ ๆ โทรศัพท์ก็หยุดสั่น มีตัวหนังสือภาษาไทยหนึ่งบรรทัดปรากฏกลางจอ
[คุณจะเลือกข้อไหน ถ้าแฟนเก่าที่นอกใจไปหาผู้ชายคนอื่นกลับมาขอคืนดี]
ผมขมวดคิ้ว
ตัวหนังสือเดิมหายไป ตัวหนังสือใหม่ปรากฏขึ้นแทน
[1. ให้อภัย ทุกคนผิดพลาดกันได้ ยังรักเสมอ]
[2. ลังเล ยังเจ็บอยู่ ทำใจไม่ได้แต่ก็ยังตัดขาดไม่ได้]
[3. พอแค่นี้เถอะ อย่ายุ่งเกี่ยวกันอีกเลย]
[4. แก้แค้น ทั้งผู้หญิงทั้งผู้ชาย จะแก้แค้นให้หมด]
ผมอ่านตัวหนังสือใหม่อีกรอบ ใช้มือกดปุ่มตรงกลางให้หน้าจอกลับสู่สภาพปกติ
[เลือกคำตอบใน 60 วินาที]
“อะไรวะเนี่ย” ผมพูด
“จะอะไรล่ะ” ไอ้บุซบอก ทว่าสายตาที่มันมองอยู่ไม่ใช่โทรศัพท์มือถือของผม “ส้มมันจงใจกอดไอ้อามให้มึงเห็นน่ะสิ แม่งถ้าจูบกันได้คงจูบกันไปแล้ว”
ผมเงยหน้ามองตาม
“ถ้ามึงยังตัดใจไม่ได้ กูคงต้องบอกความจริงแล้วว่ะ ไอ้น้ำ” ไอ้ปอพูด “ไม่ใช่ไอ้อามหรอกที่แย่งแฟนมึง แต่แฟนมึงน่ะอ่อยไอ้อามก่อน”
ผมขมวดคิ้ว
“ที่จริง... ส้มมันก็นอกใจมึงมาตลอดนั่นแหละ พวกกูเองก็เพิ่งรู้ กูเห็นว่าไหน ๆ มึงก็เลิกกันแล้ว ไม่อยากทับถมมากกว่านี้ แต่มึงตัดใจไม่ได้ กูเลยต้องพูด”
“หมายความว่าไง” ผมถาม
“หมายความว่าห้าปีที่มึงกับส้มคบกัน มันไม่เคยมีมึงแค่คนเดียวเลยไง”
ไรท์: แบบนี้ต้องข้อ 4. แล้วไหม แก้แค้น แก้แค้น!
8K
