อดีตสาวตกอับขอเจิดจรัสในฐานะเศรษฐินียุค 80

บทที่ 83 ลิงหลอกเจ้า

เล่อเวยไม่ได้ทำอะไรผิด จึงไม่รู้สึกตกใจที่เห็นตำรวจ เพียงแค่สงสัยเล็กน้อยเท่านั้นว่าพวกเขามาทำไมกัน

ตอนแรก เธอคิดว่าสามีขี้เมาของอวี๋ซู่หลันฟื้นแล้ว แต่เมื่อเธอวางของลง กลับสังเกตเห็นว่าตำรวจทุกนายไม่ได้ยืนอยู่ที่หน้าห้องเช่าของอวี๋ซู่หลัน แต่บางนายอยู่ในห้องของต่งเซียง และมีเสียงร้องไห้ดังออกมาจากในนั้น

รอยยิ้มบนใบหน้าของเล่อเวยจางหายไปทันที เธอรีบฝ่ากลุ่มคน เดินเข้าไป “เกิดอะไรขึ้น”

ทันทีที่ต่งเซียงเห็นเล่อเวย ความมั่นใจของเธอก็กลับมาอีกครั้ง “เวยเวย! พวกเขาจะมาเอาตัวหยางหยางไป!”

“ทำไมล่ะ”

ตำรวจรูปร่างอ้วนพูดว่า “มีคนมาแจ้งความ บอกว่าผู้หญิงคนนี้ลักพาตัวเด็ก! แต่เราสอบสวนแล้ว รู้ว่าเธอเป็นแม่ของเด็กเอง”

“ถ้ารู้ว่าเป็นแม่ของเด็กเอง แล้วทำไมยังจะพาตัวเด็กไปอีกล่ะคะ” เล่อเวยมองไปรอบห้อง เห็นเติ้งหยางยังอยู่ในนั้น มีจี่เฟิ่งกอดเด็กน้อยไว้แน่น และถูกกันให้อยู่ข้างหลังของต่งเซียง

ตำรวจเจ้าเนื้อคนนั้นพูดอย่างเป็นมิตรว่า “ช่วยไม่ได้ ย่าของเด็กอยากเจอหลาน ถ้าที่บ้านของน้องสาวคนนี้มีปัญหา ก็ควรจะคุยกันให้รู้เรื่อง ทำไมถึงพาเด็กออกจากบ้านมาล่ะ”

พอต่งเซียงได้ยินว่าลูกจะถูกพาตัวไปอีกก็ร้อนรนขึ้นมา “ฉันไม่มีอะไรจะพูดกับคนพวกนั้น! นี่ลูกของฉัน!”

ก่อนที่เจ้าหน้าที่ตำรวจคนเดิมจะเปิดปากพูด เล่อเวยก็รีบถาม “คุณตำรวจคะ คืออย่างนี้ สถานการณ์ที่บ้านของเติ้งหยางค่อนข้างพิเศษ ไม่รู้ว่าคุณตำรวจรู้หรือเปล่า ว่าเรื่องเกิดขึ้นที่ไหน”

ตำรวจเจ้าเนื้อคนนั้นคิดอยู่ครู่หนึ่งและมองไปที่ต่งเซียงอีกครั้ง อาจเป็นเพราะเขารู้สึกสงสารในความลำบากของคนเป็นแม่ น้ำเสียงของเขาจึงอ่อนโยนขึ้น “เรามาจากสถานีตำรวจเมืองผิงอัน ย่าของเด็กไปที่นั่น ร้องห่มร้องไห้ ฟ้องว่าหลานชายถูกลักพาตัว แล้วเอารูปของน้องสาวคนนี้ให้ดู ตำรวจจริงจังกับคดีนี้มาก เลยส่งทีมออกมาตรวจสอบทันที”

“เมืองผิงอัน?” เล่อเวยถึงกับงงไปชั่วขณะก่อนจะถามย้ำอีกครั้ง “ผิงอันเหรอคะ”

“ใช่ ทำไมเหรอ มีปัญหาอะไรหรือเปล่า”

“หมู่บ้านเติ้งเจียไม่ได้อยู่ในเขตเมืองชีหลี่เหรอคะ ตามหลักแล้วตำรวจเมืองชีหลี่น่าจะเป็นคนดูแลเรื่องนี้” เล่อเวยรู้ว่า โดยทั่วไปแล้ว สถานีตำรวจจะดูแลหมู่บ้านในเขตอำนาจการปกครองของตนเท่านั้น และจะไม่ข้ามเขตแดนกัน

เมื่อเธอพูดเช่นนี้ ตำรวจเจ้าเนื้อคนนั้นก็ผงะไปเล็กน้อย เขายืนขึ้นแล้วกระซิบสองสามคำกับเพื่อนร่วมงาน สีหน้าแสดงออกถึงความสับสน “ยายเฒ่าเติ้งบอกว่านางอาศัยอยู่ที่หมู่บ้านหูลู่ พวกเราตรวจสอบแล้ว พบว่านางมีลูกชายคนหนึ่งอาศัยอยู่ที่นั่นจริง และมีทะเบียนบ้านตรงกันด้วย”

“ลูกชายอยู่ที่หมู่บ้านหูลู่งั้นเหรอคะ ไม่ทราบว่าลูกชายคนนั้นแต่งงานแล้วหรือยัง มีการระบุว่าต่งเซียงคือภรรยาของเขาในทะเบียนบ้านหรือเปล่า”

“พวกเขาไม่มีทะเบียนสมรส” ตำรวจยกมือขึ้นลูบพุงตัวเอง “ในหมู่บ้าน มีหลายกรณีที่เมื่อจัดงานเลี้ยงก็นับได้ว่าเป็นการแต่งงานกันแล้ว กรณีแบบนี้เลยใช้ทะเบียนบ้านมาเป็นเกณฑ์ไม่ได้ ส่วนใครเป็นภรรยา...ตอนที่ยายเฒ่ามาแจ้งความ นางร้องห่มร้องไห้บอกว่าพวกค้ามนุษย์เอาตัวหลานชายของนางไป คดีพวกนี้ เวลาเป็นสิ่งสำคัญ จะล่าช้าไม่ได้ เราเลยติดตามเบาะแสเพื่อหาตัวของต่งเซียงก่อน จากนั้นลูกชายของยายเฒ่าก็มาที่สถานีตำรวจ แล้วบอกว่าไม่ใช่การลักพาตัว แต่เป็นสามีภรรยาทะเลาะกัน เลยขอให้ตำรวจช่วยโน้มน้าวต่งเซียงให้พาเด็กกลับไป”

เล่อเวยรู้สึกสับสนเมื่อได้ยินแบบนั้น จึงรีบถามไปว่า “ลูกชายยายเฒ่าชื่ออะไรเหรอคะ”

ตำรวจเจ้าเนื้อคิดอยู่ครู่หนึ่ง “เติ้งเอ้อเป่า”

ตอนนี้ต่งเซียงเข้าใจสถานการณ์แล้ว เธอเลยตะโกนออกไป “พ่อของเติ้งหยางคือเติ้งซานเป่า!”

“ฮะ?”

เล่อเวยเองก็เข้าใจสถานการณ์ได้ในทันที สกุลเติ้งต้องการตัวเติ้งหยาง แต่รู้ว่าเติ้งซานเป่ายังมีปัญหาพัวพันอยู่ พวกเขาจึงขอให้เติ้งเอ้อเป่าสวมรอยเป็นพ่อของเติ้งหยางแทน และเพราะเติ้งหยางยังไม่ได้จดชื่อเข้าทะเบียนบ้าน ส่วนต่งเซียงก็ไม่มีทะเบียนสมรส ต่อให้ตำรวจต้องการจะตรวจสอบทะเบียนบ้านก็คงจะหาหลักฐานอะไรไม่เจอ!

เป็นแผนที่แยบยลจริงๆ!

สกุลเติ้งเล่นละครที่โรงพักราวกับลิงหลอกเจ้า!

บทที่ 84 ถ้าเด็กถูกขโมย

ตำรวจคนที่มีรูปร่างอ้วนรู้สึกสับสนเป็นอย่างมาก “เดี๋ยวนะ ขอฉันทบทวนก่อนว่าเกิดอะไรขึ้น”

เขาชี้ไปที่ต่งเซียงแล้วถาม “ก่อนอื่น คุณเป็นลูกสะใภ้ของนางเติ้งหรือเปล่า”

ต่งเซียงบอกอย่างหนักแน่น “ไม่!”

เล่อเวยช่วยเสริมว่า “เคยเป็นค่ะ แต่ตอนนี้ไม่ใช่”

“โอเค เดี๋ยวค่อยกลับมาเรื่องนี้ คำถามต่อไป สามีของคุณ...พ่อของเด็กชื่ออะไร”

“เติ้งซานเป่า”

“ถ้าอย่างนั้น ทำไมนางเติ้งถึงบอกว่าคุณเป็นภรรยาของเติ้งเอ้อเป่า”

ถึงต่งเซียงจะรู้เหตุผลข้อนั้น แต่เธอก็ไม่พูดอะไร แค่มองเล่อเวยแล้วบอกว่า “ยายเฒ่าแกโง่น่ะสิ หรือไม่ก็เสียสติไปแล้ว!”

เล่อเวยพยักหน้าเบาๆ เธอเข้าใจถึงสิ่งที่ต่งเซียงต้องการจะสื่อ

ต่งเซียงเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้โดยตรง และเพราะเธอไม่ต้องการให้พวกเขาพาตัวเติ้งหยางไป สำหรับตำรวจ คำพูดของเธอจึงฟังดูไม่มีน้ำหนัก แต่เล่อเวยนั้นต่างออกไป เธอเป็นบุคคลที่สาม คำพูดของเธอจึงน่าเชื่อถือกว่าปล่อยให้ต่งเซียงเป็นคนพูดเอง

“คุณตำรวจคะ มีสิ่งหนึ่งที่ฉันต้องบอกคุณ นางเติ้งเคยอาศัยอยู่ที่หมู่บ้านเติ้งเจีย เช่นเดียวกับเติ้งซานเป่าและญาติพี่น้องของเขา การที่นางเติ้งไปบ้านเติ้งเอ้อเป่าในหมู่บ้านหูลู่ แล้วแจ้งความที่สถานีตำรวจในเมืองผิงอัน เหตุผลนั้นง่ายมาก เพราะเติ้งซานเป่าถูกคุมตัวอยู่ที่สถานีตำรวจเมืองชีหลี่ข้อหาสมรสซ้อน”

“สมรสซ้อน?” ตำรวจเจ้าเนื้อคนนั้นสบตากับตำรวจอีกนาย จากนั้นก็พิจารณาเล่อเวยอย่างถี่ถ้วน เห็นว่าเธอมีใบหน้าที่เที่ยงธรรมและดวงตาที่ซื่อตรง ดูไม่เหมือนคนกำลังโกหก

เล่อเวยยิ้ม เธอรู้ว่าอีกฝ่ายยังคงมีความเคลือบแคลงในใจ “เรื่องนี้ง่ายมากค่ะ คุณตำรวจแค่ต้องไปที่สถานีตำรวจเมืองชีหลี่และถามดู ตอนแรกเติ้งซานเป่าจัดงานแต่งกับพี่ต่งในหมู่บ้านและถือว่าเป็นการแต่งงานโดยพฤตินัยแล้ว แต่ครึ่งปีต่อมา เขาเข้าเมืองชีหลี่ ไปเจอกับเจ้าของร้านอาหารเล็กๆ แห่งหนึ่งและจดทะเบียนสมรสกับผู้หญิงคนนั้น ซึ่งถือเป็นการแต่งงานตามกฎหมาย หากการแต่งงานทั้งสองครั้งนั้นถูกต้อง แปลว่าเติ้งซานเป่าต้องคดีสมรสซ้อน พี่ต่งเลยไม่อยากอยู่กับคนเลวๆ แบบนั้นอีก ในฐานะแม่ของลูก ฉันคิดว่าพี่ต่งมีสิทธิ์ที่จะเลี้ยงลูกของเธอเอง คุณตำรวจก็คิดอย่างนั้นใช่ไหมคะ”

“ฟังดูมีเหตุผล แต่คนเป็นย่าก็ต้องการตัวหลานชายเหมือนกัน”

“ถ้าฉันจำไม่ผิด ในกรณีที่เด็กมีทั้งพ่อและแม่ พวกเขาจะมีสิทธิ์ในการเลี้ยงดูบุตรทั้งคู่ แต่ตอนนี้เติ้งซานเป่าอยู่ในการควบคุมของตำรวจ ไม่มีความสามารถในการดูแลบุตร และนับว่าเป็นอาชญากร ส่วนต่งเซียงตอนนี้ทำงานร่วมกับฉัน รายได้ของเธอไม่น้อยกว่าสิบสองหยวนต่อวัน หรือร้อยหยวนต่อเดือน ไม่ได้แย่ไปกว่าค่าจ้างของคนงานในเมืองเลย เธอมีความสามารถเพียงพอที่จะเลี้ยงดูเติ้งหยาง คุณตำรวจคะ เราทุกคนเข้าใจว่าย่าต้องการตัวหลาน แต่นี่ไม่ใช่สิ่งที่นางจะทำได้ ทั้งการแจ้งความเท็จและปิดบังสถานการณ์จริง”

คำพูดของเล่อเวยไม่ได้เร็วหรือช้า น้ำเสียงนั้นทรงพลัง แถมสิ่งที่พูดก็ฟังดูมีเหตุมีผลน่าเชื่อถือ ตำรวจทั้งอ้วนและผอมจึงไม่อาจจะปฏิเสธ เพราะท้ายที่สุดแล้ว ข้อเท็จจริงนั้นยังคงเหมือนเดิม!

“เอาละ งั้นเราจะไปที่เมืองชีหลี่ก่อน ดูว่าสิ่งที่เธอพูดมานั้นจริงหรือเปล่า” ตำรวจเจ้าเนื้อบอก “ส่วนเด็ก ตอนนี้ก็ให้อยู่กับแม่ไปก่อน”

ในที่สุด ต่งเซียงก็ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก และพูดซ้ำไปซ้ำมาว่า “ขอบคุณค่ะคุณตำรวจ!”

แต่เล่อเวยไม่ได้มองโลกในแง่บวกมากนัก เธอคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะถามว่า “คุณตำรวจคะ นอกจากพวกคุณแล้ว มีใครรู้ที่อยู่ปัจจุบันของต่งเซียงบ้างหรือเปล่า โดยเฉพาะสกุลเติ้ง พวกเขารู้ไหมคะว่าต่งเซียงอยู่ที่เมืองฉางผิง”

“เรายังไม่ได้บอกพวกเขา” ตำรวจอ้วนกล่าว “เพราะนางเติ้งแจ้งความเท็จกับตำรวจ เราเลยอยากวางแผนตรวจสอบเรื่องราวทั้งหมดก่อน”

“ดีเลย ถ้าเป็นไปได้ กรุณาอย่าบอกที่อยู่นี้กับครอบครัวนั้นนะคะ คุณตำรวจก็น่าจะเห็นว่าครอบครัวของเรา นอกจากน้องชายของฉันแล้ว ก็มีแต่ผู้หญิง คนสกุลเติ้งนั้น...ไร้ยางอายเป็นอย่างมาก พวกเขามีญาติพี่น้องมากมาย ถ้าเกิดมาที่นี่เพื่อลักพาตัวเด็กไปจริงๆ พวกเราก็คงจะทำอะไรไม่ได้!”