บทที่ 5: การล่าครั้งแรกในแดนอสูร
ราตรีนั้นยาวนานกว่าคืนไหนๆ สำหรับตระกูลหลี่ ความโกลาหลและความหวาดระแวงแผ่ซ่านไปทั่วทุกตารางนิ้วราวกับเชื้อโรคที่มองไม่เห็น ข่าวการค้นพบหลุมศพที่ว่างเปล่าของคุณชายน้อยหลี่เฟย ผสานกับเหตุการณ์ลบหลู่หอบรรพชน ได้ก่อให้เกิดตำนานบทใหม่ที่น่าขนหัวลุก "ิญญาแค้นของหลี่เฟย" กลายเป็เื่ที่ถูกกระซิบกระซาบกันในหมู่บ่าวไพร่และทหารยามชั้นผู้น้อย ความกลัวในสิ่งที่มองไม่เห็นนั้นน่าสะพรึงกลัวกว่าศัตรูที่จับต้องได้นับร้อยเท่า
แต่สำหรับบุรุษผู้เป็ต้นตอของตำนานบทนั้น... เขากลับทิ้งความวุ่นวายไว้เื้ัอย่างไม่ไยดี
หลี่เฟยยืนอยู่ ณ ชายป่าทมิฬที่ทอดตัวยาวเหยียดออกไปสุดลูกหูลูกตา ที่นี่คือ "ป่าอสูรเมฆาคลั่ง" อาณาเขตที่แม้แต่ผู้ฝึกยุทธ์ของตระกูลหลี่ก็ยังไม่กล้าล่วงล้ำเข้าไปลึกนัก มันคือบ้านของเหล่า "สัตว์อสูร" สิ่งมีชีวิตที่ดุร้ายและเปี่ยมไปด้วยพลังปราณดิบเถื่อน
เขาหันกลับไปมองแสงไฟจากอาณาเขตตระกูลหลี่เป็ครั้งสุดท้าย ในแววตาของเขาไม่มีความลังเลแม้แต่น้อย มีเพียงความมุ่งมั่นอันเย็นเยียบ
"สถานการณ์เปลี่ยนไปแล้ว" เขาพึมพำกับตัวเอง "การซ่อนตัวเล่นเกมแมวจับหนูต่อไปมีแต่จะนำไปสู่ความตาย พวกมันรู้แล้วว่าข้ายังไม่ตาย และจะทุ่มทุกอย่างเพื่อตามล่าข้า ก่อนที่พวกมันจะหาเจอ... ข้าต้องมีพลังมากพอที่จะขยี้พวกมันให้สิ้นซากได้ในคราวเดียว"
และพลังนั้น... ก็คือปืนพก M1911 ที่ต้องใช้แต้มสังหารถึง 500 แต้ม
"ระบบ วิเคราะห์พื้นที่ป่าเบื้องหน้า และแสดงรายชื่อเป้าหมายที่เป็ไปได้"
รับทราบ... กำลังสแกนและเทียบฐานข้อมูล
พื้นที่: ป่าอสูรเมฆาคลั่ง (โซนชายขอบ)
ระดับความอันตราย: ต่ำถึงปานกลาง
ตรวจพบสัตว์อสูรที่พบบ่อย:
1. หมูป่าเกราะเหล็ก (ระดับ 1): พลังป้องกันกายภาพสูง, พลังโจมตีทางตรงรุนแรง, เชื่องช้า
2. อสรพิษเถาวัลย์ (ระดับ 1): เชี่ยวชาญการลอบโจมตี, มีพิษอัมพาตระดับต่ำ, ร่างกายเปราะบาง
3. พยัคฆ์เขี้ยวศิลา (ระดับ 2): มีความสมดุลทั้งรุกและรับ, รวดเร็ว, ฉลาดกว่าสัตว์อสูรระดับ 1
ข้อมูลที่ปรากฏขึ้นทำให้หลี่เฟยประเมินสถานการณ์ได้ชัดเจนยิ่งขึ้น การล่าสัตว์อสูรนั้นให้ผลตอบแทนสูงกว่าการฆ่ายามกระจอกๆ หลายเท่า แต่มันก็มาพร้อมกับความเสี่ยงที่สูงขึ้นเช่นกัน
เขาไม่มีอาวุธระยะไกล... การปะทะซึ่งๆ หน้ากับสัตว์อสูรด้วยมือเปล่าคือการฆ่าตัวตาย
ความคิดของวิศวกรและทหารผู้เชี่ยวชาญการเอาตัวรอดเริ่มทำงาน เขากวาดสายตามองไปรอบๆ ป่าที่รกชัฏ ก่อนจะไปหยุดอยู่ที่ต้นไม้ชนิดหนึ่งซึ่งมีความทรงจำของเ้าของร่างเดิมบอกว่ามันคือ "ต้นไม้อัคคีเหล็ก" เนื้อไม้ของมันแข็งแกร่งทนทานราวกับโลหะ
เขาเดินเข้าไปหักกิ่งไม้ที่แห้งตายแล้วกิ่งหนึ่งซึ่งมีขนาดใหญ่เท่าแขนของเขา จากนั้นก็ใช้หินเหล็กไฟที่หาได้ตามพื้นดิน ค่อยๆ เหลาปลายด้านหนึ่งของกิ่งไม้อย่างอดทนและประณีต ระบบได้ฉายภาพโฮโลแกรมของหอกที่สมบูรณ์แบบขึ้นมาเป็แนวทาง เขากะเทาะและฝนปลายไม้ไปตามนั้นอย่างไม่รีบร้อน
หลังจากผ่านไปเกือบครึ่งชั่วโมง เขาก็ได้ "หอก" ไม้ที่เรียบง่ายแต่ดูอันตรายอย่างยิ่งมาไว้ในมือ ปลายของมันแหลมคมกริบ และตัวด้ามก็มีความสมดุลเหมาะเจาะพอดี เขาใช้เถาวัลย์เหนียวๆ พันรอบด้ามจับเพื่อกันลื่น นี่คืออาวุธชิ้นแรกที่เขาสร้างขึ้นโดยใช้เพียงความรู้และสองมือของตัวเองอย่างแท้จริง
"ถึงเวลาล่าแล้ว"
หลี่เฟยเริ่มต้นการเดินทางเข้าสู่ป่าทมิฬ ประสาทััที่ถูกยกระดับขึ้นทำให้เขาสามารถรับรู้ถึงอันตรายรอบตัวได้อย่างเฉียบคม เขาสังเกตเห็นร่องรอยบนพื้นดิน... มันคือรอยกีบเท้าขนาดใหญ่ที่กดลึกลงไปในดิน บ่งบอกถึงน้ำหนักตัวที่ไม่ธรรมดา
"หมูป่าเกราะเหล็ก..." เขาวิเคราะห์จากรูปทรงของรอยเท้า
เขาเริ่มติดตามร่องรอยนั้นไปอย่างเงียบเชียบ ทุกย่างก้าวของเขาถูกวางลงบนจุดที่จะเกิดเสียงน้อยที่สุด เขากลายเป็นักล่าโดยสมบูรณ์แบบ เคลื่อนไหวไปกับเงามืดของป่าใหญ่
ไม่นานนัก เขาก็ได้ยินเสียงคำรามต่ำๆ และเสียงหายใจฟืดฟาดดังมาจากพุ่มไม้เบื้องหน้า เขาย่อตัวลงต่ำแล้วค่อยๆ แอบมองลอดผ่านใบไม้ไป
ภาพที่เขาเห็นคือสัตว์ร้ายขนาดมหึมาตัวหนึ่ง... มันคือหมูป่าตัวใหญ่ั์ สูงเกือบถึงเอวของเขา ลำตัวของมันถูกปกคลุมด้วยแผ่นหนังที่หนาและมีสีดำเหลือบเหมือนเหล็กกล้า เขี้ยวสองข้างที่งอกออกมาจากปากนั้นยาวและคมกริบราวกับดาบสั้น ดวงตาสีแดงฉานของมันกำลังสอดส่ายไปมารอบทิศทางอย่างระแวดระวัง
ตรวจพบ: หมูป่าเกราะเหล็ก (ระดับ 1)
จุดแข็ง: พลังป้องกันกายภาพสูง (แผ่นเกราะ), พลังพุ่งชนรุนแรง
จุดอ่อน: ดวงตา, ใต้ท้อง (เกราะบาง), ความคล่องตัวต่ำ
แต้มสังหารที่คาดว่าจะได้รับ: 40-50
ข้อมูลจากระบบยืนยันความคิดของเขา... นี่คือเป้าหมายแรกของเขา
หลี่เฟยไม่ได้บุกเข้าไปทันที เขาสังเกตพฤติกรรมของมันอย่างใจเย็น หมูป่าตัวนั้นกำลังใช้จมูกดมฟุดฟิดไปตามพื้นดิน ก่อนจะใช้เขี้ยวอันแข็งแกร่งของมันขุดรากไม้ขึ้นมากินอย่างตะกละตะกลาม มันดูดุดันและแข็งแกร่ง แต่ก็มีความเชื่องช้าและอุ้ยอ้ายอย่างเห็นได้ชัด
เขาเริ่มวางแผน... การโจมตีที่เกราะหนานั้นไร้ประโยชน์ เขามีโอกาสเพียงครั้งเดียวที่จะสังหารมัน และต้องเล็งไปที่จุดอ่อนเท่านั้น
เขากวาดสายตามองสภาพแวดล้อมรอบๆ แล้วไปสะดุดตากับโขดหินสูงชันที่อยู่ไม่ไกล ที่นั่นมีทางเดินแคบๆ ที่พอให้คนๆ หนึ่งเดินผ่านได้ แต่สำหรับหมูป่าตัวใหญ่นี้ มันจะต้องติดขัดอย่างแน่นอน
"ได้การล่ะ"
เขาหยิบก้อนหินขนาดกำปั้นขึ้นมา รวบรวมพละกำลังแล้วขว้างมันออกไปกระทบกับต้นไม้ใหญ่ที่อยู่ด้านหลังของหมูป่า
ปัง!
หมูป่าเกราะเหล็กสะดุ้งสุดตัว มันหันขวับไปยังทิศทางของเสียงด้วยความเกรี้ยวกราด ดวงตาสีแดงของมันจับจ้องมายังพุ่มไม้ที่หลี่เฟยซ่อนตัวอยู่
"บูร๊อดดดดด!"
มันส่งเสียงร้องคำรามลั่นป่า ก่อนจะตั้งท่าแล้วพุ่งเข้าใส่พุ่มไม้นั้นราวกับะุปืนใหญ่!
พื้นดินสั่นะเืเล็กน้อยจากแรงวิ่งของมัน แต่หลี่เฟยได้เคลื่อนตัวออกจากจุดนั้นไปแล้ว เขาวิ่งอย่างรวดเร็วไปยังทิศทางของโขดหินที่หมายตาไว้
หมูป่าที่เห็นเหยื่อวิ่งหนีก็ยิ่งบ้าคลั่ง มันเปลี่ยนทิศทางแล้วไล่ตามเขามาติดๆ โดยไม่สนใจสิ่งรอบข้าง
หลี่เฟยวิ่งไปถึงทางเดินแคบๆ ระหว่างโขดหินแล้วรีบวิ่งผ่านไปอย่างรวดเร็ว หมูป่าเกราะเหล็กที่ตามมาอย่างไม่ลืมหูลืมตาก็พุ่งเข้ามาเต็มแรง
โครม!
ร่างมหึมาของมันเข้าไปติดแหง็กอยู่ระหว่างโขดหินทั้งสองข้าง แผ่นเกราะที่แข็งแกร่งของมันเสียดสีกับหินจนเกิดประกายไฟ มันดิ้นรนอย่างบ้าคลั่ง พยายามจะดันตัวเองให้หลุดออกมา แต่ยิ่งดิ้นก็ยิ่งติดแน่น
นี่คือโอกาสทอง!
หลี่เฟยไม่รอช้า เขาวิ่งอ้อมกลับมาเผชิญหน้ากับหมูป่าที่กำลังติดกับและร้องโหยหวนด้วยความโกรธ เขาเงื้อหอกไม้ในมือขึ้นสุดแขน รวบรวมพละกำลังทั้งหมดของร่างกายที่ผ่านการอัปเกรดมาแล้ว จ้องเขม็งไปที่ดวงตาสีแดงฉานของมัน
"ตายซะ!"
ฉึก!
เขาพุ่งหอกเข้าใส่ดวงตาข้างหนึ่งของมันอย่างสุดแรง! ปลายหอกที่แหลมคมทะลุผ่านลูกตาเข้าไปอย่างง่ายดาย เจาะลึกเข้าไปจนถึงสมอง!
"บู๊รรรรรรรรรอดดดดดดดด!"
หมูป่าเกราะเหล็กกรีดร้องออกมาเป็ครั้งสุดท้ายด้วยความเ็ปสุดแสนสาหัส ร่างของมันชักกระตุกอย่างรุนแรงสองสามครั้ง ก่อนที่ทุกอย่างจะแน่นิ่งไป ลมหายใจสุดท้ายของมันพ่นออกมาจากจมูกเป็ไออุ่นๆ
หลี่เฟยยืนหอบหายใจเล็กน้อย เหงื่อชุ่มไปทั้งตัว เขาถอยออกมาแล้วดึงหอกที่เปื้อนเืและเศษสมองออกมา การต่อสู้จบลงแล้ว... เขาคือผู้ชนะ
ยืนยันการสังหาร: หมูป่าเกราะเหล็ก (ระดับ 1)
ท่านได้รับ: 45 แต้มสังหาร
ท่านได้รับ: 40 หน่วยพลังงาน
ตรวจพบวัสดุใหม่: เขี้ยวหมูป่าเกราะเหล็ก, หนังหมูป่าเกราะเหล็ก, แก่นอสูร (ระดับต่ำสุด)... สามารถนำไปใช้ในพิมพ์เขียวระดับสูงได้
เสียงของระบบดังขึ้นมายืนยันชัยชนะของเขา หลี่เฟยตรวจสอบสถานะของตัวเองทันที
แต้มสังหารของเขากลายเป็ 170 + 45 = 215 แต้ม
"215 แต้ม... เกือบครึ่งทางแล้ว"
เขามองดูซากของหมูป่าเกราะเหล็กที่นอนแน่นิ่งอยู่ตรงหน้า ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองลึกเข้าไปในป่าทมิฬ ที่นั่น... ยังมีสัตว์อสูรที่แข็งแกร่งกว่านี้อีกมากมายรอเขาอยู่ ซึ่งหมายถึงแต้มสังหารที่มากกว่านี้เช่นกัน
ความกลัวไม่ได้ปรากฏในแววตาของเขาเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม... มันกลับเต็มไปด้วยความตื่นเต้นอันเ็าของนักล่าที่เพิ่งจะได้ลิ้มรสเืของเหยื่อ
"อีก 285 แต้ม..." เขากระซิบกับตัวเอง "การล่า... เพิ่งจะเริ่มต้นเท่านั้น"