เมื่อรถไฟจอดที่สถานีเสิ่นหยาง พวกเขาก็ลงจากรถไฟ อี้อี้จับมือเธอไว้แน่นด้วยความประหม่า
"หงซิง ทางนี้" เธอได้ยินเสียงเรียกชื่อฉีหงซิง จึงหันไปมองและเห็นผู้ชายตัวสูงโปร่ง ผิวคล้ำแดด สวมชุดทหารสีเขียวโบกมือให้ฉีหงซิง
“นั่นคือเพื่อนของผม คุณรออยู่ตรงนี้ ผมจะเรียกเขามาช่วยยกของขึ้นรถ” ฉีหงซิงหันไปบอกเย่ชิงหรั่นและเดินออกไป
เย่ชิงหรั่นพยักหน้าเห็นด้วย ของที่พวกเขาเอามาจากบ้านมีเยอะมาก ทั้งจักรยาน จักรเย็บผ้า อาหารพวกข้าวสาร แป้งข้าวโพด แป้งสาลี ชุดเครื่องนอน เสื้อผ้า หม้อและกระทะ
ตำรวจรถไฟมองเธอและอี้อี้ด้วยความลำบากใจ พวกเขาต้องให้อี้อี้ไปให้ปากคำและรอผู้ปกครองมารับที่สถานีตำรวจ แต่อี้อี้ไม่ยอมไปกับพวกเขา
“คุณเย่ คุณสะดวกที่จะไปสถานีตำรวจกับพวกเราไหม”
เย่ชิงหรั่นก็เข้าใจความกังวลของพวกเขาเช่นกันเธอพยักหน้าเห็นด้วย
"รอสามีของฉันขนของขึ้นรถก่อนนะคะ แล้วเดี๋ยวเราจะขับรถไปที่สถานีตำรวจพร้อมกัน"
เมื่อฉีหงซิงขนของเสร็จ เขาก็เดินกลับมาที่เย่ชิงหรั่นพร้อมกับเพื่อนของเขา
"ภรรยา นี่คือเฉินหยานเพื่อนสนิทของผม" เขาและเฉินหยานเคยประจำการอยู่ที่เดียวกันมานานกว่าแปดปีแล้ว พวกเขาออกไปปฏิบัติภารกิจด้วยกัน และถูกสั่งย้ายให้มาที่เสิ่นหยางเหมือนกันอีกด้วย
"สวัสดีค่ะ ฉันคือเย่ชิงหรั่น"
"ในที่สุดผมก็ได้เห็นคุณ หลังจากได้รับจดหมายว่าคุณท้องหงซิงก็ดีใจยิ้มไม่หุบ จนคนอื่นในค่ายถึงกับคิดว่าเขาผีเข้า ฮ่าฮ่าฮ่า" เฉินหยานหัวเราะเสียงดัง เมื่อคิดถึงตอนนั้น คนที่มีใบหน้ามืดมนตลอดทั้งวัน เอาแต่ยิ้มไม่หุบ คนอื่นจะไม่ใได้ยังไง?
เย่ชิงหรั่นฟังแล้วก็หัวเราะเช่นกัน เธอหันไปมองฉีหงซิงแล้วลูบท้องนูนของเธอเบาๆ เธอมีความสุขมากที่มีคนเฝ้ารอการมาเกิดของเด็กคนนี้เหมือนเธอ
"ฉันบอกตำรวจว่าเราจะไปสถานีตํารวจกับอี้อี้ มันจะสะดวกไหมคะ"
ฉีหงซิงพยักหน้าทันที อี้อี้ติดเย่ชิงหรั่นมาก พวกเขาช่วยเด็กแล้วก็ต้องช่วยให้ถึงที่สุด
"เฉินหยาน เด็กคนนี้ถูกผู้ค้ามนุษย์จับตัวมา เขากลัวที่จะไปกับตำรวจ ภรรยาของผมต้องไปสถานีตำรวจด้วย"
เฉินหยานพยักหน้า "ตกลง ผมจะขับรถพาพวกคุณไป"
เย่ชิงหรั่นหันไปบอกตำรวจที่รออยู่ทันที "ไปกันเถอะค่ะ"
พวกเขาอยู่ที่สถานีตำรวจเป็เวลานานเพื่อรอพ่อแม่ของอี้อี้ ตำรวจได้ประสานงานจนเจอพ่อแม่ของอี้อี้แล้ว พวกเขากำลังเดินทางมาที่นี่
อี้อี้มีชื่อจริงว่าจีจื่ออี้ เขาอายุสี่ขวบ พ่อชื่อจีชิง แม่ชื่อหร่วนเมี่ยน เขาถูกผู้ค้ามนุษย์จับตอนไปห้างสรรพสินค้ากับแม่ของเขา ขณะที่แม่เลือกของอยู่ เขาหันไปเห็นของเล่นที่เขาชอบเลยวิ่งไปดูใกล้ๆ แต่ระหว่างที่เขาวิ่ง ผู้ค้ามนุษย์ก็เข้ามาจับตัวเขา อุดปากและจมูกเขาไว้ จนเขาสลบไป นี่คือสิ่งที่เย่ชิงหรั่นได้ยินจากการสอบปากคำของตำรวจ
เย่ชิงหรั่นฟังแล้วก็ตื่นตระหนก พวกผู้ค้ามนุษย์กล้าลักพาตัวคนในห้างสรรพสินค้าจริงๆ ถึงแม้ห้างสรรพสินค้าในยุคนี้จะไม่มีคนพลุกพล่านเหมือนสมัยใหม่ แต่ก็มีคนมาซื้อของไม่ขาดสาย มันอุกอาจจริงๆ
“ลูกของฉัน อี้อี้ อี้อี้ของแม่”
เย่ชิงหรั่นเห็นผู้หญิงวิ่งเข้ามา เธอสวมชุดกระโปรงยาวสีฟ้าอ่อน ใบหน้าที่สวยงามของเธอเต็มไปด้วยน้ำตา
อี้อี้รีบวิ่งเข้าไปหาผู้หญิงคนนั้นทันที "แม่ อี้อี้กลัวมาก ฮือ ฮือ"
เมื่อแม่ของอี้อี้ได้ยินเื่ราวทั้งหมด เธอก็เดินมาจับมือเย่ชิงหรั่นแน่นและเอาแต่พูดขอบคุณซ้ำไปซ้ำมา
ระบบ : ระบบตรวจพบความรู้สึกขอบคุณอย่างสุดซึ้ง จากหัวใจของแม่ที่มีต่อโฮสต์ รางวัลคือ นาฬิกาเตือนภัย 1 เรือน
เธอเห็นนาฬิกาข้อมือหน้าปัดทรงกลม ตัวเรือนสีเงิน วางอยู่ในมิติ มันดูเหมือนนาฬิกาทั่วไปในยุคนี้ เธอแอบถามระบบในใจว่ามันมีประโยชน์อะไรบ้าง ระบบบอกว่าหากเธอสวมนาฬิกาเรือนนี้ไว้ เมื่อกำลังมีอันตรายใกล้เข้ามา หรืออยู่ใกล้คนที่คิดทำร้ายเธอ นาฬิกาจะแจ้งเตือนให้เธอทราบก่อน นี่มันล้ำสุดๆ ไปเลยไม่ใช่เหรอ? อย่างน้อยเธอจะปลอดภัยขึ้นในระดับหนึ่งถ้ารู้ก่อนว่ากำลังจะมีอันตราย เมื่อเธอกำลังเหม่อลอยเพราะตื่นเต้นกับรางวัลที่ได้รับก็มีเสียงผู้ชายพูดขึ้นมา
"ผมชื่อจีชิง เป็พ่อของอี้อี้ ต้องขอบคุณมากจริงๆ ที่ช่วยอี้อี้ไว้ ผมทำงานที่สถาบันวิจัยวิทยาศาสตร์แห่งชาติ ถ้าคุณมีอะไร้าความช่วยเหลือ ผมจะช่วยเหลือคุณอย่างเต็มที่แน่นอน"
จีชิงพูดกับเย่ชิงหรั่นและฉีหงซิงด้วยความเคร่งขรึม
พวกเขาแลกเปลี่ยนชื่อและที่อยู่เพื่อติดต่อกันทางจดหมาย และจีชิงก็พาภรรยาและอี้อี้จากไปก่อน
ก่อนจากไปอี้อี้ลูบท้องของเธอและบอกทุกคนเสียงดังว่า “เมื่อน้องสาวคลอดออกมา อี้อี้จะปกป้องเธอแน่นอน”
ทุกคนหัวเราะกับความไร้เดียงสาของอี้อี้ โดยไม่เคยคาดคิดว่าในอนาคตอี้อี้จะคอยปกป้องเด็กที่อยู่ในท้องของเย่ชิงหรั่นจริงๆ ตามที่เขาเคยพูดไว้
1K
