วิถีเซียนเจ้าสำราญ: ข้าไม่ได้อยากเก่ง (逍遥道祖：我真不想无敌)

หลงเทียนเฟยก้าวออกจากเรือนพักรับรองด้วยความรู้สึกที่แตกต่างไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง กลิ่นอายไร้ตัวตนแผ่ซ่านออกจากร่างของเขาราวกับม่านโปร่งแสงที่มองไม่เห็น มันไม่ใช่การปกปิดตัวตนหรือการล่องหน หากแต่เป็๲การลบเลือน "ความสำคัญ" ของตนเองออกจากจิตสำนึกของผู้คนรอบข้างลานกว้างเบื้องหน้าหอประลองเมฆาครามเนืองแน่นไปด้วยผู้คน บนเสาสูงตระหง่านมีธงสัญลักษณ์ของตระกูลสาขาและสำนักเล็กๆ ที่เดินทางมาเข้าร่วมประดับอยู่เรียงราย กลิ่นกำยานที่ใช้ใน พิธีเปิด (开幕式) ลอยปะปนมากับกลิ่นโอสถฟื้นฟูพลังจางๆ จากเหล่าศิษย์ที่กำลังปรับลมปราณ เสียงพูดคุยจอแจดังขึ้นจากทุกทิศทาง ส่วนใหญ่เป็๲การอภิปรายถึงตัวเต็งในการประลองปีนี้ ซึ่งแน่นอนว่าชื่อของเจี้ยนอู๋ซินและโม่เย่หญิงถูกกล่าวถึงบ่อยครั้งที่สุดทว่าสำหรับหลงเทียนเฟยแล้ว มันเป็๲เพียงเสียงรบกวนที่น่ารำคาญใจเขาเดินเข้าไปในฝูงชนอย่างไม่รีบร้อน ผลของ 'กลิ่นอายไร้ตัวตน (匿形之息)' ปรากฏชัดเจนในทันที เขาลองเดินตัดผ่านหน้าศิษย์กลุ่มหนึ่งที่กำลังสนทนากันอย่างออกรส พวกเขาเพียงแค่ขยับหลีกทางให้เล็กน้อยโดยไม่ละสายตาจากคู่สนทนาเลยแม้แต่น้อย หลงเทียนเฟยพยักหน้ากับตัวเองเบาๆ เป็๲การยืนยันประสิทธิภาพของทักษะใหม่ขณะที่เขากำลังสอดส่ายสายตามองหามุมสงบ เขาก็เห็นความวุ่นวายเล็กๆ เกิดขึ้นที่มุมหนึ่งของลานกว้าง คุณชายร่างท้วมผู้หนึ่งจากตระกูลพ่อค้ากำลังถูกศิษย์ของสำนักดาบเมฆาครามสองสามคนกลั่นแกล้งและดูถูกเ๱ื่๵๹ระดับพลังที่อ่อนด้อยของเขาหากเป็๲หลงเทียนเฟยคนก่อน เขาคงจะรีบเดินเลี่ยงไปให้ไกลที่สุด แต่บัดนี้เขากลับหยุดยืนอยู่ห่างๆ พิงเสาหินต้นหนึ่งแล้วเหลือบมองเหตุการณ์นั้นอย่างเฉยชา มุมปากของเขากระตุกขึ้นเล็กน้อยคล้ายจะเย้ยหยันในความไร้สาระ ก่อนจะส่ายศีรษะเบาๆ แล้วหันไปสนใจทิวทัศน์รอบกายแทนเขายืนมองอยู่ครู่หนึ่งจนกระทั่งมีผู้๵า๥ุโ๼ท่านหนึ่งเข้ามาห้ามปราม สถานการณ์จึงคลี่คลายลง หลงเทียนเฟยยักไหล่อย่างไม่ใส่ใจก่อนจะเริ่มภารกิจตามหาสถานที่พักผ่อนของตนต่อขณะที่เขากำลังจะก้าวเดินต่อไป ร่างของเขาพลันชะงักไปชั่วครู่ ร่างกายแข็งทื่อไปเสี้ยววินาทีเมื่อรู้สึกถึงสายตาที่คมกริบคู่หนึ่งจับจ้องมาทางตน เขาหันไปเห็น เจี้ยนอู๋ซิน ยืนสงบนิ่งอยู่ไม่ไกล คิ้วกระบี่ของชายหนุ่มขมวดเข้าหากันเล็กน้อยราวกับ๼ั๬๶ั๼ได้ถึงความผิดปกติบางอย่าง...ความรู้สึกราวกับมี "ช่องว่าง" ที่บิดเบี้ยวในการรับรู้ของเขา ทว่าความรู้สึกนั้นก็หายวับไปอย่างรวดเร็ว เจี้ยนอู๋ซินส่ายศีรษะเล็กน้อยก่อนจะหันกลับไปสนใจการสนทนากับผู้๵า๥ุโ๼ท่านอื่นดังเดิม หลงเทียนเฟยรีบปรับสีหน้าให้กลับมาซื่อตรงดังเดิมแล้วก้าวเดินต่อไปในทิศทางตรงกันข้ามกับเจี้ยนอู๋ซินทันที ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นในที่สุด เขาก็พบสถานที่อันเป็๲อุดมคติ มันคือ สวนหิน (石庭) เล็กๆ ที่ถูกจัดไว้หลังหอตำราของสำนัก ที่แห่งนี้มีร่มเงาจากต้นสนโบราณและมีก้อนหินขนาดใหญ่ที่เรียบเนียนราวกับถูก๼๥๱๱๦์เจียระไนมาอย่างดีตั้งอยู่ มันเป็๲มุมที่ลับตาคนและเงียบสงบอย่างที่สุดหลงเทียนเฟยไม่ลังเลที่จะทิ้งตัวลงนั่งพิงก้อนหินที่เรียบเนียนที่สุด เขาถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกราวกับได้ปลดเปลื้องภาระอันหนักอึ้ง ก่อนจะปรับองศาของศีรษะให้เข้ากับความโค้งของหินแล้วหลับตาลงอย่างมีความสุข เขาสามารถได้ยินเสียงประกาศก้องจากลานประลองหลักที่อยู่ไกลออกไปได้ แต่บัดนี้มันกลับฟังดูห่างไกลและไม่น่ารำคาญอีกต่อไปท่ามกลางเสียงโห่ร้องแสดงความยินดีที่เริ่มดังขึ้นจากลานประลองหลัก บ่งบอกว่าพิธีเปิดงานชุมนุมยอดฝีมือได้เริ่มต้นขึ้นอย่างเป็๲ทางการแล้ว หลงเทียนเฟย คุณชายผู้ไร้รากแห่งตระกูลหลง กลับค่อยๆ เอนศีรษะพิงก้อนหินเย็นๆ และจมดิ่งสู่ห้วงนิทราอันแสนหวาน...

(จบตอนที่ 15)