ตอนที่ 12 เส้นทางแห่งความทรมานอันไม่คาดคิด (2)
“อึดอัด...” เผยเย่ว์ชิงมองเขาน้ำตาคลอเบ้า ใบหน้างามเผยท่าทางน่าสงสาร อดกลั้นมานานขนาดนี้ สติสัมปชัญญะปลิวหายไปจากสมองเธอแล้ว
เธอร้อน เธอไม่้าเสื้อคลุม ทำไมคนคนนี้ถึงเอาแต่ให้เธอใส่เสื้อคลุม คนบ้า คนหน้าเหม็น เธอจะกัดเขาให้ตาย
เผยเย่ว์ชิงด่าอยู่ในใจ ดึงเสื้อคลุมบนตัวออก เห็นมีอะไรแกว่งอยู่ตรงหน้าตัวเองก็อ้าปากงับโดยไม่ต้องคิด
ความเ็ปที่แผ่ซ่านมาจากข้อมือ เห็นท่าทางกัดไปทั่วเป็สัตว์ตัวน้อยของเธอแล้ว ฟู่เหิงอี้ก็ไม่รู้ว่าจะหัวเราะหรือร้องไห้ดี
“เด็กดี อีกเดี๋ยวก็ถึงโรงพยาบาลแล้ว” เขาผ่อนลมหายใจเบาๆ ปลอบประโลมอย่างจนปัญญา น้ำเสียงกลายเป็ทุ้มต่ำ คิดจะชักมือตัวเองกลับ
เป็แบบนี้ต่อไป คงไม่ต้องไปโรงพยาบาลกันแล้ว เขากลัวตัวเองทนไม่ไหวถอนฤทธิ์ยาให้เธอด้วยตัวเอง
เย่ว์ชิงไม่ยอม เธอกอดแขนเขาไว้ กัดแน่นไม่ปล่อย พอมีอะไรให้กัดเธอก็นิ่งกว่าเมื่อครู่ขึ้นมาหน่อยและไม่ได้กระชากเสื้อผ้าอีก เธอเหมือนเห็นกระดูกข้อมือที่ปูดออกมาของเขาเป็ลูกอม ปากก็แทะเล็มไปเรื่อย
ฟู่เหิงอี้เม้มปาก ผ่อนลมหายใจออกมาอีกครั้ง ปล่อยให้เธอกัดมือตัวเองและประคองกลับไปยังที่นั่ง คาดเข็มขัดนิรภัยให้เธอใหม่อีกครั้ง ก่อนจะทะยานออกรถไปอย่างรวดเร็ว
ระยะทางก็ไม่นับว่าไกล จู่ๆ กลายเป็เส้นทางทรมานขึ้นมาเสียอย่างนั้น...
งานเลี้ยงกลางคืนที่สวนหลังบ้านตระกูลเผยยังคงดำเนินไปเรื่อยๆ เผยเจียงหลินที่อยู่บนเวทีถือไมโครโฟนประกาศอะไรบางอย่าง ทันใดนั้นหน้าจอขนาดใหญ่พลันสว่างฉายภาพบางอย่างขึ้นมา แต่ไม่ใช่ภาพที่เขา้าฉายให้ทุกคนดู กลายเป็คลิปวิดีโอภาพชัดคลิปหนึ่ง
เห็นภาพหญิงสาวคนหนึ่งพรวดเข้าไปในห้อง ยื่นมือจิ้มหน้าผากชายอ้วนพุงพลุ้ยอย่างไม่ออมมือ ตามมาด้วยเสียงด่าทอ
“แล้วเผยเย่ว์ชิงล่ะ?! เธอโดนตีจนสลบไปแล้วไม่ใช่หรือไง?! แกปล่อยให้เธอหนีไปงั้นเหรอ?! งั้นวิดีโอกับรูปถ่ายล่ะจะทำยังไง?!”
ชายอ้วนพุงพลุ้ยในภาพตอบอะไรสักอย่างด้วยท่าทางหวาดกลัว
หญิงสาวที่สวมหน้ากากอนามัยได้ฟังแล้วยิ่งโมโห ถอดหน้ากากอนามัยออกทันทีแล้วส่งเสียงตวาดด่าทอ
“โง่เอ๊ย! ยายนั่นก็แค่คนไม่มีค่าไร้สมอง จะเทียบกับฉันได้ที่ไหนกัน?! แกปล่อยให้มันหนีไปแล้วงานประมูลพรุ่งนี้จะทำยังไง?!…ไอ้โง่เอ๊ย! รีบไปจับตัวกลับมาสิ!...”
พอไม่มีหน้ากากบังหน้า ผู้คนย่อมรู้ได้ทันทีว่าหญิงสาวบนหน้าจอเป็ใคร
ขณะที่พวกเขากำลังตกตะลึงอยู่นั้น เผยหลานชูที่อยู่ในหน้าจอก็ตวัดมือตบหน้าชายอ้วนพุงพลุ้ยไปหนึ่งที ใบหน้าของเขาแดงเถือก ทว่าก็เอาแต่ก้มหน้าไม่กล้าส่งเสียงสักแอะ...
คลิปวิดีโอเล่นมาถึงตรงนี้ก็ตัดจบ ก่อนเล่นวนซ้ำอีกครั้ง ผู้คนต่างฮือฮา สุดท้ายเหมือนคิดอะไรได้ก็ส่งเสียงวิพากษ์วิจารณ์อย่างดุเดือด
“นี่ นี่ นี่มันคุณหนูรองตระกูลเผยไม่ใช่เหรอ? ทำไมฉันว่าเธอดูอย่างกับผู้หญิงปากร้ายล่ะ ไม่คิดเลยว่าจะกล้าด่าทอพี่สาวของตัวเอง แถมยังเรียกชื่อพ่อบุญธรรมตัวเองห้วนๆ”
“ดูไม่ออกเลยจริงๆ ว่าตัวตนของผู้หญิงต้นแบบในวงการอย่างเผยหลานชูจะเป็อย่างนี้”
“เฮอะ เก็บมาก็คือเก็บมานั่นแหละ เมื่อกี้นี้ฉันเห็นคุณหนูใหญ่ตระกูลเผย บุคลิกไม่เหมือนกันเลยสักนิดเดียว”
“ฉันแค่แปลกใจว่าข้อมูลลับที่เธอพูดถึงคืออะไร แล้วที่ทำร้ายเผยเย่ว์ชิงจนหมดสติมันเื่อะไรกัน...”
ผู้คนพากันแตกตื่น เสียงวิพากษ์วิจารณ์ดังเซ็งแซ่ ไม่ต้องพูดถึงพวกเขาที่เป็คนนอกเหล่านี้ แม้แต่เผยเจียงหลินกับซูอวิ๋นยังมองเหม่อ หากไม่ใช่เพราะเสียงวิพากษ์วิจารณ์ข้างหูดังจนไม่สามารถปล่อยผ่านได้ พวกเขาคงไม่ได้สติกลับมา
เผยหลานชูที่อยู่ล่างเวทีได้แต่อ้าปากค้าง ทั้งร่างนิ่งงัน เส้นสมองขาดผึง สูญเสียความสามารถในการตรึกตรอง
นี่...นี่มันเป็ไปได้อย่างไร ภาพนี้ถูกบันทึกไว้ได้อย่างไร ภาพลักษณ์ของเธอ?! ชื่อเสียงดีงามเป็ต้นแบบ ภาพลักษณ์กุลสตรีของเธอ! หมดกัน! พังหมดแล้ว!
สีหน้าเผยหลานชูเปลี่ยนไปแข็งกร้าว ปฏิกิริยาต่อมาคือการโวยวายเสียงดังลั่น “ปิดเลยนะ! รีบปิดคลิปเดี๋ยวนี้! ฉันบอกให้รีบปิดไง!!!”
**ติดตามตอนต่อไปก่อนใครได้ที่ https://www.readawrite.com/a/239f3a2be3124680b5f0a1f4bb3f35d5