ป่ายซือ ปรณัมแห่งดวงดารา

ข้าเดินกลับมายังห้องของข้า และเริ่มกระชากมิติอีกครั้ง เมื่อมาถึงหน้าพระราชวังหลวงแห่ง

หนึ่งที่ดูยิ่งใหญ่ รวชวงมีรวดลายที่สวยมีความงามสีทองอร่าม แต่วันนี้คือจุดจบของมันข้าปลดปล่อยลมปราณชนชั้นลมปราณแห่งดาราทวิภพ ขั้นที่ 100 ออกมา ข้าไม่อยากเป็นเป้าเกินไป แค่ ขั้น 100 ก็ทำให้พวกมันกลัวจนหัวหดไป้ว
ข้าจึงเดินไปยังทางเข้าพระราชวัง มียามอยู่คนเมื่อมันจะเข้ามาห้ามข้า มันก็กลายเป็นผงโลหิตที่ล่องลอยตามอากาศเป็นที่เรียบร้อย ถ้าไม่ใช่ชนชั้นลมปราณแห่งดารานภาฟ้าคำรามขึ้นไปก็จะเป็นแบบนี้หล่ะ แม้แต่กระดูกก็ยังเป็นผงได้เช่นกัน
ข้าเดินมุ่งเข้าไปเรื่อยมีผู้คนมากมายกำลังทะยานเข้ามาโจมตีข้า "เจ้าไปใคร !!!!""ข้าเป็นใครนั้นมิจำเป็นต้องรู้หรอก หากมิใช่จ้าวทวีป ก็อย่าหวังจะได้อยู่ดี!!!"แผละะะะ !!! เสียงร่างกายระเบิดของยอดยุทธที่พุ่งเข้ามา เสียงที่ข้าปลดปล่อยไปเมื่อครู่จะทำให้ทั้งทวีปได้ยินที่ข้าพูดเลยก็ว่าได้  
พวกที่จะทะยานเข้ามาหาข้าและยาที่เฝ้าหน้าท้องพระโรงต่างถูกบดด้วยพลังของข้าจนสิ้นข้าผลักประตูออก่อนจะเดินเข้าไปยังท้อยพระโรง ข้างหน้ามีคนผู้หนึ่งก็คือเทียนต้าจิงเชียงผู้เป็นจ้าวทวีปของทวีปจันทรานภาลัย 
"ผู้อาวุโส... ไม่ทราบว่าท่านมาที่เพราะอะไรหรือ?? เหตุใดตองทำร้ายคนของข้าด้วย!!"ดูเหมือนมันจะฉลาดกว่าที่คิดฮ่ๆ ดีๆ "ข้า อายุแค่ 15 !!!" ข้าตะโกนออกไปทำให้ผู้อาวุโสที่คอยคุ้มกันมังอยู่และมันนั้นต่างกระอักเลือดพระเสียงของข้า 
"ลูกชายของเจ้าทำร้าย พี่น้องร่วมสาบานของข้า เพื่อที่จะประลองกับข้า เมื่อประลองแพ้ข้ามันก็บอกว่า ข้าจะมิได้อยู่เป็นสุข คนราชวงศ์จะตามล่าฆ่าผลาญ ข้าเลยบอกไปว่า ดูเหมือนข้าควรกวาดล้างตระกูลเจ้าเสีย มันเลยยิ้งอย่างโอหังและตอบกลับมาว่าถ้าเจ้าทำได้ก็ลองทำดู ดูเหมือนวันนี้ตระกูลเทียนต้าราชวงศ์เทียนต้าจะไม่ต้อลมีชีวิตอยู่แล้วสินะ!!"
ข้ากล่าวยืดยาวออกไป "ลูกชายบักซบ !!!!" หลังจากมันกล่าวจบก็เริ่มมีคนของตระกูลมุ่งเข้ามายังพระราชวัง ข้าจึงอาสาดีดส่งพวกมันไป ตู๊มมมมมมมมมม !!!! "อุ้ยย แรงเกินไป !! พระราชวังพังซะงั้น !!!" เทียนต้าจิงเชียงที่ยืนอยู่หันมามองข้าด้วยความรู้สึกหวาดกลัว และกำลังคิดว่าผู้เยาว์ผู้นี้มันเป็นใครกันเหตุใด จึงแข็งแกร่งเยี่ยงนี้
ข้าสาวเท้าเดินเข้าไปยัง จ้าวทวีป ผู้อาวุโสที่คุ้มกันก็พุ่งมาบางคน หลังจากนั้นพวกที่พุ่งเข้ามาก็กลายเป็นผงโลหิตกระจ่ายไปป่นไปด้วยกระดูกและโลหิต หลังจากนั้นข้าจึงสาวเท้าไปต่อมุ่งเข้าไปจนผู้อาวุโสที่ป้องกันเทียนต้าชิงเจียง ยืนตัวสั่นข้าจึงลดระดับชนชั้นลมปราณลงเหลือเท่าเดิมก่อนจะกระชากมิติ ดึงเทียนต้าฉิงออกมา และใช้พันธนาการเวทย์เอาไว้และโยนเอาไว้้ข้างหน้า "ลูกฉิง!!!" 
เทียนต้าฉิงที่กำลังนั่งงงกับสิ่งที่เกิดขึ้นอยู่ก่อนจะเงยฟน้ามามองบิดาของมัน "ท่านพ่อ !!!""เอาหล่ะ !!! ได้เจอกันแล้ว !! พร้อมจะตายได้หรือยัง??? !!"
"นี่แก !!! มาอยู่ที่ได้ไง!!!" มันกล่าวจบก่อนจะหันไปทั่ววังสิ่งที่เห็นก็คือวังหลวงของมันพังพินาศเสียแล้ว "ท่านพ่อ !!! เกิดอะไรขึ้นหรือ!!!"
"ไอ้ลูกทรพี !! เจ้าทำให้ตระกูลของเราล่มสลาย โดยคำพูดของเจ้า จะแก้มันก็สายไปเสียแล้ว"เทียนต้าจิงเชัยงกล่องออกมาด้วยใบหน้าที่อมทุกข์มากมาย
ส่วนทางเทียนต้าฉิง ยังคงแสดงสีหน้ามึนงง และตกใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น ตลอดชีวิตพ่อของมันนั้นไม่เคยด่าว่ามันแม้แต่ครั้งเดียวแล้วอยู่ๆวันนี้พาอของมันกลับด่ามันออกมาด้วยสีหน้าโกรธอย่างมากมาย
"เอาหล่ะๆ ปรับทุกข์กันเสร็จเสียแล้วใช่หรือไม่ ... คราวนี้ถึงบทลงโทษของเจ้าแล้วเทียนต้าฉิง และเจ้าในฐานะเป็นบิดา ข้าจะทำให้เจ้าไม่เจ็บปวด!!!"วูบบบบ ... ฉึก !!!! "ท่านพ่ออออออ!!!!" เทียนต้าฉิงไม่สามารถลุกได้เนื่องจากความสามารถที่ข้าได้ร่ายเอาไว้ มันเห็นพ่อของมันถูกแทงเข้าขั้วหัวใจต่อหน้าต่อตา โดยไม่สามารถช่วยอะไรพ่อของมันได้
หลังจากนั้นข้าจึงหันหลังกลับไปมองเทียนต้าฉิง "ไอ้สารเลวว !!! บัดซบ ไอ้ระยำ!!!""หืม.... ? ดูเหมือนว่าคนที่เริ่มการกระทำในครั้งนี้จะเป็นเจ้านะ และเจ้าก็ท้าทายข้าเองดังนั้น ข้าจึงรับคำท้าจึงมิผิดอะไรมิใช่หรือ ...? ดังนั้นเจ้านั่นแหละเป็นคนผิดทำให้บิดาของเจ้าตาย แทนที่จะอยู่ดีๆ กลับหาเรื่องใส่ตัวเองแล้วเป็นยังไงสุดท้ายแล้วเจ้าก็ต้องกลับมาเสียใจในสิ่งเจ้าทำนี่น่าา.. ช่างน่าสงสาร !!! นี่แหละความรู้สึกของการช่วยใครไม่ได้ !!!"
หลังจากข้ากล่าวจบ ข้าจึงเริ่มหันแขนขาของมันออกมา ฉึกกกกก!!! ฉึกกกก !! ฉึกกกกกก!!!หลังจากนั้นมันจึงตกตายไปด้วยความรู้สึกทรมานจากร่างกาย และจิตใจของมันข้าจึงออกจากตรงนั้น ก่อนจะสบัดแขนของข้าที่เต็มไปด้วยเลือดแต่ก็ยังมีรอยหลงเหลืออยู่แหล่ะนะ ขณะที่ข้ากำลังสบัดแขนอยู่สำนักต่างๆก็ทะยานเข้ามา เมื่อพวกมันหันสิ่งที่อยู่ตรงนั้น รูโหว่ที่หัวใจของจักรพรรดิเทียนต้าจิงเชียง และลูกของมันที่ตายอย่างอนาถกับข้าที่ยืนสบัดเลือดอยู่
หลายสำนักที่เข้ามาเห็นต่างเบิกตากันใหญ่ "เจ้าเป็นใครกัน !!!" ข้าไม่ต้อบและไม่คิดจะเสวนาก่อนจะปล่อยแรงดันระดับทวิภพออกมาทำให้พวกเจ้าสำนักต่างๆ ทรุดเข่าและลงไปนอนบนพื้นข้าจึงปล่อยพวกมันก่อนจะกล่าวว่า "ที่นี่มีใครอยากจะขึ้นราชวงศ์ใหม่บ้างหรือไม่!! ข้าจะอนุญาติ1 สำนักได้เป็นจ้าวทวีป เพียงแต่ พวกเจ้าต้องสร้างพระราชวังใหม่ด้วยหล่ะฮ่าๆ"
พวกมันลูกขึ้นมาก่อนจะกล่าวพร้อมกัน "ข้า !!!!" ข้าจึงหันไปมองผู้หนึ่งที่ไม่กล่าวอะไรก่อนจะทะยานตัวไปหา "เจ้ามีนาม่าอะไรหรือ ??" "ผะ ผู้เยาวน์มีนามว่าจูล่ง ขอรับ!!!""หืมมมม ... ข้ามีอายุน้อยกว่าพี่จูหยานแค่ไม่กี่ปีเองนะ!!!" "ทะ ท่าน รู้จักลูกของข้าด้วยหรือ ???" "อื้มมม ก็นะข้าเรียนที่เดียวกันและเป็นพี่น้องร่วมสาบานกัน อยู่พี่จูหยานโดนไอ้คนเทียนต้าฉิงต่อยมาข้าจึงไปกำรายมันพอกำราบเสร็จมันจึงเอ่ยท้าทายข้าเลยจำเป็นจ้องข้าทวีปมาทำลายราชวงศ์ของมันฮ่าๆ ข้าไม่อยากเชื่อว่าข้าจะได้พบกับบิดาพี่จูหยานที่นี่ด้วย เอาเหอะๆ ถ้างั้นข้าจะให้ตระกูลท่านเป็นราชวงศ์ใหม่ก็แล้วกัน"
"ผู้น้อยมิกล้าหรอก!!!" "หืมช่างประไรหล่ะ ท่านก็แค่แข็งแกร่งขึ้นก็พอใช่หรือไม่ถึงจะได้เป็นที่ยอมรับของประชาชน " ข้าไม่สนใจสำนักอื่นๆก่อนจะพาท่านพ่อของพี่จูหยานมันนั่งบนแผ่นพื้นที่ว่างอยู่โดยไม่สนใจคนที่เห็นข้าจึงนำจิตอสูรชนชั้นทวิภพขั้นที่ 999 ยื่นให้กับบิดาพี่จูหยาน"กลืนมันซะ !!! ท่านจะได้แข็งแกร่งขึ้น !!!" "ขะ ข้ารับไว้ไม่ได้หรอกสิ่งนี้มันมีค่าเกินไป!!""เถอะน่า... ถือว่าตอบแทนพี่จูหยานก็แล้วกันท่านพ่อมิต้องกังวลหรอก !!!" หลังจากนั้นจูล่งจึงลืนดวงจิตอสูรเข้าไป ผู้นำและอดีตผู้นำสำนักต่างๆที่ยังคงคอยดูการกระทำของข้าและจูล่งอยู่นั้นพลันรฟุ้สึกต้องใจกันทั่วหน้าเมื่อ เห็นจู่ล่ง กลืนดวงจิตอสูรเข้าไป ระดับชนชั้นพลังจึงเพิ่มขึ้นมาเรื่อยๆ จากปกติ ชนชั้นลมปราณแห่งดาราโลหิตขึ้น 7 ตอนนี้ทะลวงโดยไม่มีข้อแม้จนมาถึงระดับชนชั้น ลมปราณแห่งดาราทวิภพ ขั้นที่ 120 
ผ่านไป 1 ชั่วยามผู้คนที่จากตระกูลต่างๆก็เบืกตากว้างกับสิ่งที่เห็นและรู้สึกอิจฉาผู้นั้นเป็นอย่างมากที่ได้รับสิ่งๆหนึ่งจากข้าผู้เป็นผู้เยาว์ผู้หนึ่ง 
"ท่านมีนามว่าอะไรหรือ ??" " ข้าหรือ...? ข้ามีนาม่าอะไรน๊าาา ฮ่าๆ ล้อเล่นน่าๆ""ข้ามีนามว่า "ป่านซือ !!!!!!!!!!" ข้า่าวออกมาเบาๆแต่ด้วยข้าใช้ลมปราณชนชั้นทวีภพ ขั้นที่ 300จึงทำให้เสียงของข้าดังทั่วทวีปและดังเหมือนใกล้เพียงนิดเดียวพวกที่เป็นเจ้าสำนักและอดีตเจ้าสำนักพลันต่างกระอักเลือด ออกมาเพราะเสียงของข้านั้นดังมากๆและอยู่ใกล้พวกมันแค่นิดเดียวโดยปกติถ้าอยู่ห่างจากข้าสัก 100 ลี้คงมิเป็นไร แต่นี้อยู่ใกล้ข้ามากๆจึงได้รับผลกระทบกันตามไป
ส่วนจู่ลงในตอนนี้จากผมสีดำมีสีขาวเล็ก กลับมีผมสีขาวเลินออกมาทั้งหัว มันคือการเปลี่ยนสีผมที่สามารถทำให้เหมือนเกิดใหม่แทน ผู้คนต่างสำนัก และตระกูลต่าง เริ่มที่จะคุกเข่าต่อข้าโดยพร้อมเพียงกัน "นับแต่นี้ รางวงศ์ใหม่จะเกิดขึ้น ซึ่งก็คือราชวงศ์จู ผู้ที่สามารถล้มล้างราชวงศ์เทียนต้าได้ก็คือข้า ขอแต่งตั้งให้จูล่งเป็นจ้าวทวีปจัยทรานภาลัย ณ บัดนี้!!!"
เสียงของข้านั้นไม่มีแรงกดดันใดๆทั้งสิ้นแต่งมีระดับเสียงที่ทุกคนทั่วทวีปได้ยินอย่างแน่นอนจึงไม่เกิดกระอักเลือดตามระยะใกล้เคียงเช่นก่อนหน้านี้
"ข้าไปหล่ะนะ แล้วข้าจะกลับมาเยี่ยมกลับบุตรของเจ้า " "ขอรับ ไม่ทราบว่าให้ข้าเตรียมรถม้าให้หรือไม่ขอรับ??? "  "ไม่ต้อง !!!" ข้ากล่าวจบก่อนจะแหวกอากาศตรงนั้นก่อเกิดมิติ ก่อนจะหายไปจากทวีปทิ้งไว้เพียงความงงงวยของ จูล่ง และคณะเจ้าสำนักคนอื่นที่ยืนดูอยู่ในเหตุการณ์เงียบๆและต้องตกใจกับหลายๆสิ่งที่เกิดขึ้นจนกระอักเลือดได้เป็นร้อยๆครั้งแล้วก็ว่าได้
หลังจากนั้นข้าที่ฉีกกระชากมิติเปิดออกมากลับมายังห้องก่อนจะเปิดประตูห้องออกจากห้องก่อนจะเคาะประตูเรียกพี่จูหยาน "เจ้ามีอะไรหรือ ??""เปล่าขอรับ คุณชาย !!!" พี่จูหยานเบิกตากว้างกับรอยยิ้มขมขื่น "จะ เจ้าพูดอะไรของเจ้าน่ะ!!""ท่านเป็นองค์ชายแล้วน่ะ รู้ตัวหรือเปล่า ราชวงศ์เทียนต้าเพิ่งล่มสลายไป บิดาของเจ้าเลยถูกเลือกให้กลายเป็นราชวงศ์ใหม่ซึ่งก็คือ ราชวงศ์จู ของเจ้าอย่างไงหล่ะ คุณชายฮ่าๆๆ!!!"
"จะ เจ้าเอาอะไรมาพูดกัน!!?" ข้าผลักพี่จูหยานเข้าห้องก่อนจะปิดประตูและเข้าไปกอดยังพี่จูหยานเพื่อถ่าวเทภาพของเหตุการณ์ต่างๆ จนทำให้พี่จูหยานถึงกับเบิกตากว้างกับสิ่งที่เห็น"คราวนี้ ท่านเชื่อได้หรือยัง ???" "เจ้าทำได้ไง !!!?""ข้าเดินเข้าไปก่อนจะหยื่นหน้าเข้าไปและนำนิ้วชี้ผิดปากพี่จูหยานพร้อมกล่าวว่า"ความลับ!!""ฮ่าๆๆ พี่จูหยานเหตุท่านจึงหน้าแดงเยี่ยงนี้เล่า ? เราทั้งคู่ก็ต่างเป็นผู้ชายด้วยกันนะ !!! ฮ่าๆๆๆ"
หลังจากนั้นข้าจึงออกจากห้องมุ่งเข้าไปยังห้องของข้าก่อยจะเริ่มเข้าสู่ฌาณเช่นเคย


 รุ่งเช้าวันใหม่ ข้าจึงตื่นขึ้นมาและ เริ่มมุ่งเข้าไปยังห้องน้ำก่อนจะผลัดผ้า และล้างเนื้อล้างตัวหลังจากนั้นจึงลงบ่อน้ำร้อน เช่นเคย พี่จูหยานก็มาลงบ่อก่อนข้าแล้วพี่จูหยานยังคงหน้าแดงเหมือนเช่นเมื่อวาน ดูเหมือนพี่กับเข้าจะชอบข้าเสียแล้วข้าไม่อยาก เชื่อเลยว่า พี่จูหยานพี่น้องร่วมสาบานของข้า จะเป็นต้วนซิ่ว !!!!


หลังจากนั้นข้าจึงกล่าวต่อไปว่า "อีก 5 เดือน ต่อจากนี้ ข้าก็จะไปแล้วท่านคงจะดูแลตัวเองได้หรอกนะ !!!" "น้องจูหยานเจ้าจะไปไหนหรือข้าตามไปด้วยไม่ได้หรือ???" ข้าส่ายหน้าก่อนจะกล่าวว่า"สถานที่ข้าไปนั้น ไม่เหมาะสำหรับพี่จูหยานมันอันตรายเกินไป ส่วนข้านั้นมีวิธีเอาตัวรวดแบบข้าท่านมิต้องห่วง" "อื้มมม ข้าเชื่อว่าเจ้าจะเอาตัวรอดได้"
หลังจากนั้นข้าจึง กลับมายังของข้า
ผ่านไป 5 เดือน



ไรท์:จะทำวายสักนิดดีมั้ยน๊าาายังไงไรท์ก็เป็นไบเช่นกันฮ่าๆๆๆสามารถบริจาคได้ที่ True wallet : 0645303024เริ่มต้นที่ 1 บาท ขอบคุณสำหรับการบริจาคทุกยอดเงิน