บทที่ 3
ช่วยศัตรู และความดีความชอบแบบงงๆ
พรึบ!!! พร้อมที่สะดุ้งตื่นขึ้นมาอย่างใ รีบสำรวจร่างกายของตนเองทันที ว่ามีอวัยวะไหนหายไปหรือไม่
“เฮ้ออ ยังครบ 32” คนตัวเล็กเอ่ยอย่างโล่งใจ
“คะ คุณพร้อม เป็อย่างไรบ้างคะ รู้สึกเช่นไรบ้าง”
“คะ คุณปิ่น เหรอครับ” พร้อมเอ่ยอย่างใ จำได้ดีว่าคนที่กำลังลูบคลำตามเนื้อตามตัวของตนด้วยความห่วงนี่คือใคร oyjodHคือคนที่พร้อมเห็นในฝัน เป็ยายของคุณพร้อม น้องชายในโลกที่ตนได้มาอยู่แทนนั่นเอง
“ใช่ค่ะ คุณพร้อมเป็เช่นไรคะ าเ็ที่ใดหรือไม่” คนเป็ยายถามด้วยความวิตกกังวล มองหลานชายที่มีสีหน้าแปลกๆ ด้วยความห่วง
“มะ ไม่เป็อะไรครับ ปลอดภัยดี” พร้อมพยายามตั้งสติและเอ่ยตอบกลับยายไป มองรอบห้องพบว่าเหมือนจะเป็ข้าหลวงหลายคนที่อยู่รวมกันในห้องนี้ ซึ่งจากที่ดูแล้ว ห้องที่มีเหล็กเป็ซี่ๆ เป็ผนังกั้นจากภายนอก และมีกุญแจอันใหญ่ล็อกแบบนี้ คงหนีไม่พ้นคุกอย่างแน่นอน
//ไม่ตาย แต่ติดคุก กูต้องดีใจไหมเนี่ย ฮื้อ ชีวิต// พร้อมได้แต่บ่นพึมพำกับตัวเอง น้ำตาตกใน แทนที่จะได้อยู่อย่างสงบๆ สบายๆ กลับต้องมาถูกขัง ไม่รู้ว่าอีกไม่กี่นาทีข้างหน้าจะถูกเอาไปต้มยำทำแกงอะไรอีก มองไม่เห็นหนทางรอดชีวิตจนหมดอายุอย่างที่ตาแก่นั้นบอกสักนิดเดียว
“ว่าอย่างไรหรือคะ” คุณปิ่นที่ได้ยินที่หลานชายพูดไม่ชัดนัก จึงเอ่ยถามขึ้น
“โถ่ คงจักใมากเป็แน่ คุณพร้อมยังมีเราอยู่นะคะ มิต้องกังวลสิ่งใดไป หากเกิดสิ่งใดขึ้น เราก็จักมิทิ้งกันค่ะ” หญิงสาวคนหนึ่งเอ่ยขึ้น ยิ่งเพิ่มความสิ้นหวังให้พร้อมมากขึ้น คนตัวขาวได้แต่คิดว่า ไม่ทิ้งกัน ไม่ได้แปลว่าจะไม่ตายแบบทรมานนี่นา ตนอุตส่าห์จมน้ำทรมานแล้ว ยังต้องมาทรมานกับการเป็เชลยอีก บุญที่พร้อมไม่ค่อยจะได้ทำคงหมดไปแล้วจริงๆ
“ไม่เป็อะไรครับ ผมแค่เหนื่อยไปหน่อยเท่านั้นเอง แหะๆ ตอนนี้สบายมากเลยครับ ร่างกายแข็งแรงดีทุกอย่างเลย” พร้อมว่า พลางลุกขึ้นหมุนตัวให้ดูกันชัดๆ
“เหตุใด เอ่ออ ถึงได้กล่าววาจาแปลกประหลาด แลมีกิริยาเช่นนั้นกันล่ะคะ” หญิงสาวอีกคนหนึ่งถามขึ้นทันทีด้วยความใ คุณพร้อมที่พึ่งรู้ตัว ยกมือขึ้นปิดปากตนเองเอาไว้ ลืมไปเสียสนิทว่าคนที่นี่ไม่ได้พูดแบบเดียวกับตน
"เอ่อ พร้อม คือ" พร้อมไม่รู้จะตอบยังไงเหมือนกัน เพราะถ้าให้พูดให้เหมือนคนที่นี่ มันก็จะยิ่งดูฝืนมากเกินไปสำหรับพร้อม
“คุณพร้อม คุณปิ่นขอโทษนะคะ ที่ปล่อยให้คุณพร้อมออกไปเช่นนั้น เพราะเห็นถึงความปลอดภัยคุณพร้อม คุณปิ่นมิคิดว่าจะทำให้คุณพร้อมใจนเสียสติไปเช่นนี้” คนเป็ยายเอ่ยด้วยความรู้สึกผิด พลางกอดหลานชายเอาไว้แน่น ปล่อยให้น้ำตาไหลอย่างนึกสงสาร ไม่รู้ว่าระหว่างที่หนีออกไป แล้วทหารที่พาหนีตายกันไปแล้ว หลานของตนต้องไปเจอกับอะไรบ้าง
“เอ่ออ” พร้อมที่ไม่รู้จะตอบยังไงได้แต่อ้ำอึ้ง ทำอะไรไม่ถูก
“น่าเวทนานัก คงจักใมากเป็แน่แท้ เดิมทีก็มิเคยออกไปเจอความโหดร้ายจากภายนอกแท้ๆ ขวัญเอ่ยขวัญมานะคะคุณพร้อม” หญิงสาวอีกคนเอ่ยขึ้น ก่อนจะพากันร้องไห้ด้วยความสงสารอีกคน ซึ่งได้แต่ทำหน้าเหลอหลา
"าน่ากลัวนัก จะใจนสติหายก็มิแปลกดอกหนา"
"เห็นเป็เช่นนั้นค่ะ น่าสงสารคุณพร้อมเสียจริง"
//เป็คนบ้าเลยกู เอาเถอะ เป็ก็เป็วะ// พร้อมได้แต่ยิ้มแห้งให้กับชีวิตของตัวเอง หลุดมากลางาไม่พอ น้องก็ไม่ได้เจอ ยังมาถูกจับขังคุกอีก ไม่พอโชคชะตายังมาให้เล่นบทคนบ้าอีกต่างหาก
“ฮึก ถึงอย่างไรก็ยังดีนะคะ ที่คุณพร้อมกลับมาอย่างปลอดภัย มิเป็อันใดมากนัก” พร้อมได้แต่ปล่อยให้เหล่าข้าหลวงชายหญิง ร้องไห้ กล่าวปลอบใจตนแบบนั้นไปเรื่อยๆ ไม่เว้นแม้แต่คุณปิ่น ซึ่งดูแล้วอาการหนักกว่าคนอื่น แต่ก็เข้าใจได้ ก็หลานคนเดียว จะเสียใจที่กลายเป็คนบ้าๆ บอๆ ก็ไม่แปลก
“เอ่อ แล้วผู้หญิงที่หนีมากับพร้อมล่ะครับ….คะ เอ่อ ไปอยู่ไหนแล้ว” พร้อมที่ไม่ชินกับการพูดแบบนี้ ได้แต่ถอนหายใจกับภาษาและสำเนียงแปลกๆ ของตนเอง ที่พยายามจะให้เหมือนคนอื่น ยิ่งพูดก็ยิ่งไม่เข้ากับเ้าตัว แถมดูไม่เป็ธรรมชาติอีก
“ใครหรือคะ คุณพร้อมถูกพามาที่แห่งนี้เพียงลำพังนะคะ” คนเป็ยายเอ่ยบอก
“หรือจะถูกตัดคอไปแล้ว!!” พร้อมร้องขึ้นอย่างใ ถ้าเป็อย่างที่คิดจริง หัวต่อไปคงจะเป็ใครสักคนในห้องขังนี้ ไม่ก็อาจเป็หัวของพร้อมเองก็ได้ คนตัวขาวหน้าซีดลงทันทีที่คิดได้แบบนี้
“คะ ใครถูกตัดคอกันคะคุณพร้อม” ชายหน้าหวานคนหนึ่งเอ่ยถามด้วยความใ ซึ่งคนอื่นๆ ก็เงียบรอฟังอย่างนึกหวาดกลัว เพราะใไม่แพ้กัน
“มะ ไม่รู้ครับ เอ่ออ พร้อมหนีมาพร้อมกับเธอ ก่อนจะสลบก็ยังอยู่ด้วยกันอยู่เลย” พร้อมเอ่ยบอก แต่ยังไม่ทันพูดอะไรกันต่อ ก็มีทหารสามคน ไขประตูเข้ามา
“ลุกขึ้น ถึงเวลาที่จักต้องจัดการกับพวกเ้าแล้ว” ทหารนายหนึ่งเอ่ยเสียงเข้ม แม้แต่พร้อมยังสะดุ้งใกับเสียงแข็งๆ นี่
“มิ มิต้องกลัวนะคะ คุณปิ่นอยู่นี่แล้ว” พร้อมมองยายที่มือเย็นตัวสั่นเอ่ยด้วยความตื้นตันใจ ขนาดตนที่กลัวอยู่ยังมีแก่ใจมาห่วงใยตน และปกป้องตนเอาไว้แบบนี้อีก
“ไม่เป็ไรครับ เราจะอยู่ด้วยกันนะครับคุณปิ่น พร้อมจะอยู่กับคุณปิ่นเอง” พร้อมจับมือยายเอาไว้ ก่อนจะเกาะกลุ่มกันเดินตามทหารสามนายไป และมีอีกสองนายประกบด้านหลัง พอมาถึงลานกว้าง ก็เห็นชายหญิงสวมชุดที่หุ้มด้วยอัญมณีนั่งรออยู่ ซึ่งพร้อมคิดว่าน่าจะเป็เ้าของเมืองนี้
“นั่งคุกเข่าลง” ทหารนายนั้นเอ่ยบอก ก่อนเ้าตัวจะคุกเข่าทำความเคารพให้ดูเป็ตัวอย่าง พร้อมก็ทำเนียนทำตามคนอื่นๆ ไปอย่างเงอะงะ
“ผู้ใดมีนามว่าพร้อม ออกมาตรงหน้าข้าบัดเดี๋ยวนี้” กษัตริย์ผู้ทรงอำนาจเอ่ยบอกเสียงดัง พร้อมที่ได้ยินชื่อของตนเองสะดุ้งอย่างใ จับมือกับยายแน่น
“อย่าให้พ่อหลวงต้องรอนาน รีบออกมาบัดเดี๋ยวนี้” เสียงหนึ่งดังขึ้นมาอีก พร้อมจริงต้องสงสารตาบอกกับยายว่าตนต้องออกไป แม้ว่ายายที่ก้มหน้าอยู่กับตนจะส่ายหน้าไปมาก็ตามที แต่ตนก็ต้องออกไป
“ขะ ข้าเองพ่ะย่ะค่ะ” พร้อมอดหวั่นใจไม่ได้ เหมือนขาจะไม่ค่อยมีแรง แต่ก็ต้องขยับขึ้นไปนั่งด้านหน้าสุดจนได้ ในใจได้แต่ร้องเรียกหาชายผมขาวด้วยความกลัว
“บังอาจนัก มองหน้าพ่อหลวงเช่นนั้นได้อย่างไรกัน”
“มิเป็ไร ข้ามิถือสา” ก่อนที่พร้อมจะโดนทหารนายหนึ่งทำอะไร คนเป็กษัตริย์ก็เอ่ยห้ามก่อน พร้อมจึงได้แต่ถอนหายใจอย่างโล่งอก
“เ้าเองฤาคุณพร้อม”
“ชะ ใช่พ่ะย่ะค่ะ ข้าชื่อพร้อมเองพ่ะย่ะค่ะ” พร้อมที่หายใจไม่ทั่วท้องได้แต่เอ่ยด้วยเสียงเบา ไม่เคยต้องรู้สึกว่าตนตัวเล็กแบบนี้มาก่อนเลย ทั้งกลัว ทั้งห่วงยาย ถ้าตนจะตายก็อยากตายอย่างสบายๆ
“หะ หากจะฆ่าผม เอ่อ ช่วยอย่าทรมานผมเลยนะพ่ะย่ะค่ะ กระผมไม่อยากทรมานนาน ช่วยเมตตาตัด ฉึบ!! เดียวให้ขาดเลยนะพ่ะย่ะค่ะ ไม่เอาแขวนคอ ช้างกระชากร่าง แล้วก็ไม่เอาแยกชิ้นส่วนจนตายด้วยนะครับ เอ่อ แล้วถ้าเมตตาก็ช่วยอย่าทำให้ใครในนี้ทรมานเลยนะพ่ะย่ะค่ะ ข้ารู้ว่าท่านเป็กษัตริย์ที่มีเมตตา คงจะรับฟังคำขอของข้าหลวงที่ไม่มีทางสู้อย่างข้าเป็แน่” พร้อมกลั้นใจเอ่ยบอกอย่างรีบร้อน พนมมือไว้เหนือหัวอย่างสั่นกลัว ไม่ใช่กลัวตายหรืออะไร พร้อมเพียงแค่กลัวตนจะทรมานเท่านั้น คนตัวขาวเคยได้ยินว่าสมัยก่อนนั้นฆ่าคนได้โเี้มาก ทั้งฉีกร่าง ให้ช้างเหยียบ จับแขวนคอ จึงกลัวเป็พิเศษ
“ฮ่าๆๆๆ เ้าคิดได้อย่างไร ว่าเ้าของเมืองที่ตีเมืองของเ้ามา จะเป็คนมีเมตตากัน” พ่อหลวงเอ่ยอย่างนึกขำ พร้อมที่คิดตามก็คิดได้ว่าจริงอย่างที่อีกคนพูด คนตัวขาวหน้าซีดลงถนัดตาทันที
“มิต้องกลัวไป แม้ข้าจักไม่เมตตามาก แต่ข้าก็มิคิดจักสังหารพวกเ้าดอก พวกเ้ายังพอเอามาใช้ประโยชน์ได้มาก แต่หากคิดจะหักหลังข้า แลประชาชนของข้า ถึงเพลานั้นแล้วข้าจะสังหารพวกเ้าอย่างทรมานให้สาสมกับความผิดเอง หวังว่าพวกเ้าจักเข้าใจที่ข้าพูด” พร้อมรู้สึกถึงแรงอาฆาตโดยที่ไม่ต้องมองหน้าคนพูด ได้แต่คิดว่านี่คงเป็พลังงานที่มองไม่เห็นจากตัวคนปกครองเมือง
“แลเ้าเป็ผู้มีพระคุณต่อคนที่ข้าแลพระมเหสีของข้ารัก ข้าคงมิใจไม้ไส้ระกำทำสิ่งใดกับเ้าได้ลงคอ” พร้อมได้แต่เงยหน้ามองอย่างสงสัย ว่าตนไปช่วยอะไรใครตอนไหน เพราะมานี่นอกจากหนี ตนก็ยังไม่ได้ทำอะไรเลย
“คุณวดีคือน้องสาวของเรา แลเป็สนมเอกของพระสวามีเราค่ะ คุณพร้อมพอจะจำคุณวดีได้หรือไม่ คนที่คุณช่วยเมื่อคืนที่ผ่านมา คุณวดีถูกทางนั้นลักพาตัวไป โชคดีนักที่คุณพร้อมช่วยเธอเอาไว้” พร้อมได้แต่มองตาปริบๆ สรุปคนที่ตนแบกเกือบค่อนคืนคือคนของฝ่ายที่มาถล่มเมืองของตน
"ในฐานะที่เ้าทำความชอบ ช่วยสนมของข้า แลยังเป็น้องสาวของมเหสีที่ข้ารักเอาไว้ เ้า้าสิ่งใด จงแจ้งแก่ข้ามาเถิด หากมิเกินกำลัง ข้าจักจัดหามาให้" คนเป็กษัตริย์เอ่ยบอก พร้อมรีบเรียกสติ หาทางรอดของตนทันที เพราะจากที่ฟังแล้วน่าจะเอาพวกตนไปใช้แรงงานแบบชัวร์ๆ ทางที่ดีพร้อมควรไปอยู่ในที่ที่คนไม่เยอะ พบคนให้น้อยที่สุด เพราะตนไม่ได้เข้าใจวิถีชีวิต และวัฒนธรรมอะไรมากนัก เลี่ยงคนได้ก็เท่ากับเลี่ยงปัญหาได้ พอเข้าใจอะไรมากขึ้นค่อยว่ากันอีกทีก็ไม่สาย
"เอ่ออ ข้ากระผมขออยู่ที่สงบๆ ห่างผู้คนพ่ะย่ะค่ะ แล้วก็ขอคุณปิ่นไปด้วยนะครับ คุณปิ่นเป็ยายของกระผมพ่ะย่ะค่ะ"
"ได้ อย่างนั้นเราจะส่งเ้าไปดูแลโอรสของเรา ตำหนักอยู่ห่างผู้คน ไม่วุ่นวาย คงจักถูกใจเ้าเป็แน่" พ่อหลวงเอ่ยบอก
“จะดีหรือเพคะ” ผู้เป็มเหสีเอ่ยถามสามีอย่างกังวล ทำเอาพร้อมขมวดคิ้วไปด้วย
“ดีอย่างแน่นอน เอาตามที่ข้าบอกนี่แหละ แลยายของเ้า ก็ให้ไปดูแลเื่เครื่องเสวยให้องค์ชายเก้า โอรสของข้าเสีย ข้าได้ยินมาว่าคนเมืองเ้าเก่งงานครัว ทำอาหารรสดีนัก คงจะมิทำให้ต้องผิดหวัง"
.
.
พร้อมที่ได้แยกมากับยายเพียงสองคน ได้แต่มองตำหนักที่อยู่ห่างไกลผู้คน และไม่มีทหารเดินเฝ้าเหมือนตำหนักที่เดินผ่านมา แถมดูแล้วมีคนรับใช้อยู่ไม่กี่คนอย่างเคว้งคว้าง มองหน้ากับยายของตนเองนิดๆ ซึ่งก็ว่าอะไรไม่ได้ เพลาตนบอกว่า้าแบบนี้เอง
****************************************************************************************
#เป็กำลังใจให้พี่พร้อมด้วยน้าาาา
3K
