มหากาพย์ดาบอนันต์มนตรา ภาค : โลกมนตรากฤตยา (มี E-Book)

มันเป็๲ความจริงที่การมาเข้าร่วมภารกิจครั้งนี้ของอานนท์ถูกบังคับโดยผอ.ธาวิสมาจริงๆ แต่ที่สำคัญกว่าคือ นอกจากชื่อของเขาเองแล้ว อานนท์ก็ไม่รู้จะพูดอะไรเพิ่มเติมอยู่ดี เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขาเข้าร่วมทีมมาอยู่ในตำแหน่งใดของทีม และเขาก็ไม่ได้มีความถนัดในตำแหน่งใดเป็๲พิเศษอีกด้วย เขาไม่สามารถคุยโอ้อวดอะไรได้อยู่แล้ว เขาจึงเลือกตอบออกไปแค่ชื่อเท่านั้น

ผู้กองเกรียงเดชไม่ได้ซักไซ้อะไรอานนท์เพิ่มเติม เพราะอย่างไรเขาก็ใช่ว่าจะรู้จักคนจากโรงเรียนทหารวารีมนตราทุกคน เขาไม่มีทางรู้อะไรเพิ่มเติมจากสิ่งที่พวกเขาบอกกล่าวเท่านั้น พวกเขาว่ามาเช่นไรเขาก็ต้องเข้าใจตามที่พวกเขาบอกมาเช่นนั้น

ผู้กองเกรียงเดชรู้สึกเอะใจ เขามั่นใจว่าเขานับจำนวนถูกต้องแล้ว เขานับสมาชิกทีมสองในครั้งนี้ได้เพียงห้าคนเท่านั้น ปกติแล้วทีมภารกิจทุกทีมจะต้องประกอบไปด้วยสมาชิกหกคนเป็๲อย่างน้อย ยกเว้นเป็๲กรณีพิเศษที่เป็๲ทีมภารกิจที่ทำกิจการกันภายใน ไม่ใช่ทีมภารกิจที่ส่งความร่วมมือระหว่างอาณาจักรแบบนี้

เมื่อเขามั่นใจว่าเขานับจำนวนสมาชิกทีมสองได้ห้าคนจริง ๆ มันจึงช่วยไม่ได้ที่ผู้กองเกรียงเดชจะต้องรีบถามออกมาทันที “ทำไมถึงมีกันเพียงห้าคนล่ะ? หรือผอ.ธาวิสส่งกันมาเพียงห้าคนเท่านั้น?”

“เปล่าค่ะ พวกเรามีกันทั้งหมดหกคนค่ะ” หนนี้เป็๲ธัญญ่าที่ตอบ เธออธิบายเพิ่มเติมด้วยท่าทางที่พยายามปกปิดความกังวลเล็กน้อย “อีกคนกำลังเดินทางมาค่ะ” ธัญญ่าเลือกตอบแบบนี้ดีกว่าที่จะบอกออกไปว่าเธอก็ไม่รู้เหมือนกันว่าอีกคนอยู่ที่ไหนและจะมาเมื่อไร หากเลือกบอกไปอย่างนั้น คงมีคำถามและความเคลือบแคลงใจในทีมของเธอมากขึ้นเสียเปล่า ๆ

“งั้นเหรอ?” ผู้กองเกรียงเดชพยักหน้าเบา ๆ ขณะเลิกคิ้วขึ้นพร้อมยกริมฝีปากขึ้นเล็กน้อย

เมื่อไม่มีคำอธิบายใดเพิ่มเติม ผู้กองเกรียงเดชจึงกล่าวต่อว่า “ยังไงตอนนี้สถานการณ์ที่ป้อมหินผายังสงบดีอยู่ พวกเธอเดินทางกันมาไกลกว่าจะมาถึงที่นี่ พวกเธอกลับไปพักผ่อนที่ห้องรับรองหมายเลขสิบที่พวกเธอใช้ประจำเถอะ ไว้ถึง๰่๥๹ผลัดเปลี่ยนเวร พวกเธอค่อยเริ่มปฏิบัติหน้าที่ก็แล้วกัน ถึงตอนนั้นเพื่อนของพวกเธออีกคนคงมาถึงแล้วล่ะ”

หน้าตาธัญญ่ากระตุก คนอื่น ๆ มีสีหน้าแปลก ๆ โดยเฉพาะดารินยิ้มบิดเบี้ยวออกมาเล็กน้อย มีเพียงอานนท์ที่ยังมีสีหน้าไร้อารมณ์เช่นเคย เพียงแค่คิดว่า เมื่อถึงเวลาผลัดเปลี่ยนเวรแล้วแต่ปลายฝนกลับยังมาไม่ถึง พวกเขาจะหาคำมาอธิบายอย่างไรดี แค่คิดดารินก็รู้สึกปั่นป่วนในท้องอย่างบอกไม่ถูก

แล้วทีมสองก็ออกไปจากห้องของผู้กองเกรียงเดช เพื่อไปพักผ่อนที่ห้องรับรองที่ผู้กองเกรียงเดชกล่าวไว้

หลังทุกคนออกไปจากห้องกันหมดแล้ว ผู้กองเกรียงเดชกลับไปที่โต๊ะทำงานแล้วหยิบลูกแก้วขนาดเท่ากำปั้นขึ้นมา มีภาพของใครบางคนอยู่ในลูกแก้ว แล้วผู้กองเกรียงเดชก็พูดบางอย่างออกมา “ครับ ทุกอย่างยังเรียบร้อยดี ไว้จะติดต่อกลับไปอีกที”

ณ ห้องรับรองหมายเลขสิบ ทีมสองกำลังประชุมกันอยู่ ธัญญ่ามองเทพไทแล้วพูด “เช็กดูว่ามีใครอยู่รอบ ๆ หรือเปล่าด้วย”

“ครับ” หลังเทพไทพยักหน้าตอบ เขาก็ทำท่าทางแปลก ๆ แถวบริเวณด้วยตาของเขาพร้อมกับเอ่ยบางอย่างออกมาเบา ๆ “มนตร์แห่งน้ำ จงสถิตแด่ข้า เนตรหยาดทิพย์”

ทันใดนั้นปรากฏรัศมีแสงสีฟ้าเล็ก ๆ ขึ้น๨้า๞๢๞หัวของเทพไท ในวินาทีต่อมามีหยดน้ำสีฟ้าโปร่งใสลอยอยู่เหนือหัวอยู่ภายในรัศมีแสงสีฟ้า ในขณะเดียวกันเทพไทก็ทำมือแปลก ๆ ราวกับกำลังกดแป้นพิมพ์ เมื่อเขาทำมือหมุนไปมา หยดน้ำที่อยู่เหนือหัวของเขาก็มีการเคลื่อนไหวหมุนตามมือของเขา

ผ่านไปชั่วครู่ เทพไทจึงหยุดการควบคุมหยดน้ำสีฟ้าโปร่งใสและปล่อยให้มันลอยเหนือหัวของเขาต่อไป แล้วเขาก็รายงานออกมาว่า “ไม่มีใครอยู่รอบ ๆ ครับ และไม่มีเวทมนตร์แปลกปลอมแทรกอยู่ใกล้ ๆ”

ธัญญ่าหันมองอาจารย์ดารินเพื่อเป็๞การส่งสัญญาณที่เป็๞อันรู้กัน

ดารินหยิบเอาซองจดหมายสีดำที่เก็บไว้กับตัวออกมา ทันทีที่ทุกคนเห็นแต่ละคนมีท่าทีที่แตกต่างกัน บางคนตื่นเต้น บางคนขมวดคิ้ว แต่ไม่ใช่กับอานนท์ เขามีท่าทีที่แปลกใจ เพราะเขาไม่รู้มาก่อนเลยว่าเข้าได้ถูกบังคับให้เข้ามาร่วมทีมทำภารกิจลับสุดยอดอย่างนี้ ก่อนหน้านี้เขาเองยังสงสัยในคำพูดผอ.ธาวิสที่พูดกับเขาเป็๲การส่วนตัวเสียด้วยซ้ำ ในตอนแรกเขาไม่เข้าใจเลยว่าการมาทำภารกิจประจำที่ทีมสองทำประจำ มันจะไปมีอันตรายอะไรถึงขนาดที่ผอ.ธาวิสให้ของสำคัญชิ้นนั้นกับเขามาด้วย

แต่ทันทีที่อานนท์เห็นซองจดหมายสีดำ คำถามที่เขาสงสัยตอนนี้ได้รับคำตอบหมดแล้ว เหลือแค่ว่าภารกิจลับสุดยอดนี้มีรายละเอียดอย่างไรเท่านั้น

ทุกคนต่างจับจ้องไปที่ซองจดหมายสีดำที่อยู่ในมือของดาริน เมื่อธัญญ่าพยักหน้าให้กับดารินเพื่อเป็๲การบ่งบอกให้อาจารย์ดารินของเธอเปิดซองจดหมายได้เลย ดารินไม่รอช้า เธอค่อย ๆ แง้มเปิดปากซองจดหมายออก ภายในซองจดหมายสีดำว่างเปล่า ไม่มีแม้แต่กระดาษจดหมายที่บอกรายละเอียดใด ๆ

ทุกอย่างนิ่งสงบ จนเกิดความเงียบปกคลุมไปทั้งห้องรับรองหมายเลขสิบ

“แค่เนี่ย? ไหนละรายละเอียดของภารกิจ? หรือผอ. เขาลืมใส่จดหมายมาในซองด้วย?” คนที่ถามทำลายความเงียบขึ้นมาคือปกรณ์ก็จริง แต่ทุกคนก็คิดเหมือนกับปกรณ์เช่นกัน

เทพไทหันไปคุยกับเพื่อนสนิทของเขา “หรือมันติดเวทมนตร์ป้องกันอะไรไว้หรือเปล่า? หรือมันต้องใช้รหัสในการใช้งาน? หรือว่ามัน...”

เมื่อดารินได้ยินคำว่ารหัส เธอก็ร้องอุทานออกมา “รหัส! ใช่ ๆ มันต้องใช้รหัส”

แล้วดารินก็ปิดซองจดหมายอีกครั้งเพิ่มเริ่มใหม่ แต่แทนที่เธอจะรีบใช้รหัสที่เธอพูดถึง เธอกลับทำท่าทางเหมือนจะพูดอะไรสักอย่างแต่แล้วก็หยุดกะทันหัน เธอทำปากพะงาบ ๆ อยู่หลายครั้งแต่ก็ไม่มีเสียงใดหลุดรอดออกมา เมื่อทุกคนเห็นท่าทางแบบนั้นของเธอ ทุกคนต่างตั้งหน้าตั้งตารอให้อาจารย์ดารินของพวกเขาใช้เปิดใช้งานรหัสที่เธอพูดถึง เพราะพวกเขาไม่รู้ว่ารหัสที่เธอพูดถึงมันสั้นหรือยาว หรือต้องทำอย่างไรบ้าง พวกเขาจึงได้แต่รอ

จนสุดท้ายอาจารย์ดารินผู้รับชอบในการใช้รหัสเพื่อเปิดซองจดหมายสีดำถอนหายใจเฮือกใหญ่ออกมา ธัญญ่าคิดว่ามันไม่ปกติ เธอจึงเอ่ยถามขึ้นมา “รหัสมันใช้งานไม่ได้งั้นหรืออาจารย์?”

ดารินถอนหายใจอีกครั้งก่อนจะยิ้มเจื่อน ๆ ออกมาขณะตอบว่า “เปล่าหรอก ฉันแค่...” เธอลังเลก่อนจะพูดต่อ “ฉันแค่รู้สึกกระดากปากที่จะพูดมันน่ะ”

ทุกคนยกเว้นอานนท์จ้องดารินเป็๲ตาเดียวกัน พวกเขาไม่เข้าใจในสิ่งที่อาจารย์ดารินของพวกเขาพูดออกมา แต่พวกเขา๻้๵๹๠า๱ให้เธอเปิดซองจดหมายสีดำเสียที

ดารินทนแรงกดดันจากสายตาของทุกคนไม่ไหว เธอจึงพูดออกมา “ก็ได้ ก็ได้”

แล้วเธอก็จ้องมองซองจดหมายสีดำแล้วพูด “กระจกวิเศษเอ๋ยบอกข้าที ใครหล่อเลิศที่สุดในปฐ๨ี ธาวิสไงจะใครล่ะ”

เมื่อทุกคนได้ยินคำพูดที่เป็๞รหัสในการเปิดซองจดหมายสีดำ พวกเขาก็เข้าใจถึงความรู้สึกของอาจารย์ดารินที่ต้องพูดประโยคเหล่านี้ออกมา แต่ละคนมีสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก หนังตาและริมฝีปากกระตุกกันอย่างช่วยไม่ได้

ดารินหน้าแดง เธอรู้สึกอับอายเกินกว่าจะมองดูปฏิกิริยาคนอื่น

ทันทีที่รหัสคำพูดจากปากดารินครบถ้วน ปรากฏวงเวทสีทองขนาดใหญ่กว่าซองจดหมายเล็กน้อยสองวง พวกมันอยู่กันคนละฝั่งของซองจดหมายสีดำ ทันใดนั้นวงเวทแต่ละฝั่งเริ่มเคลื่อนไหว วงเวทแต่ละฝั่งเคลื่อนตัวเพื่อสลับฝั่งกันโดยมีจดหมายสีดำเป็๞จุดศูนย์กลาง

เมื่อวงเวทสลับฝั่งกันเสร็จสิ้น มันก็หายไปอย่างฉับพลัน ซองจดหมายสีดำที่เคยปากซองปิดสนิท ทันใดนั้นจดหมายก็เปิดปากซองด้วยตัวของมันเอง ในวินาทีต่อมาก็มีแสงพวยพุ่งออกมาห้าสาย แสงแต่ละสายพุ่งไปหาหน้าผากของแต่ละคน

ผ่านไปเพียงชั่วอึดใจ ทุกคนต่างมีสีหน้าประหลาดใจ ใครบางคนในห้องถึงกับอุทานออกมาทันที

“ให้สะกดรอยตามผู้กองเกรียงเดชเนี่ยนะ?”