“ท่านแม่!” กู้หนิงคุกเข่าอยู่ข้างเตียง
“ท่านแม่ ข้ามาแล้วขอรับ” กู้อันเดินไปแล้วคุกเข่าลงที่ข้างเตียงอีกด้านหนึ่ง
ฝาแฝดทั้งสองคนจับมือมารดาไว้คนละข้าง ลมหายใจของมารดาช่างแ่เบา มารดาของพวกเขาป่วยมาหลายปี ทั้งคู่เกลี่ยกล่อมให้มารดาไปในเมืองเพื่อรักษาตัวอยู่หลายครั้ง แต่มารดาก็ปฏิเสธทุกครั้ง พวกเขาไม่รู้ว่าเพราะเหตุใดมารดาจึงไม่เคยเดินทางออกจากหมู่บ้านป่าหมอกเลย ในเมื่อมารดาไม่พูด พวกเขาก็ไม่ถาม แต่วันนี้...
“ท่านแม่ ข้าจะพาท่านแม่เข้าเมือง ถึงแม้ท่านจะปฏิเสธ แต่ข้าก็จะไม่ฟังแล้ว” กู้หนิงน้ำตาซึม
“ข้าจะแบกท่านไปเอง หากท่านไม่ยอม ข้าก็มัดท่านติดกับแผ่นหลังของข้าไปเลย” กู้อันน้ำตาไหลออกมาเป็ทาง
ั้แ่ที่สองคนพี่น้องทะลุมิติมาอยู่ในร่างของกู้หนิงกับกู้อันในวัยห้าขวบ พวกเขาได้รับความรักและได้รับการดูแลที่ดีจากหลินหลี่ซือที่เป็มารดาของร่างเดิม ทั้งคู่มีความสุขกับมารดาคนใหม่นี้มาก ไม่ใช่แค่เพราะพวกเขาได้รับการดูแลที่ดี แต่เพราะชาติที่แล้วคุณแม่ของพวกเขาก็จากไปั้แ่คลอดพวกเขาสองคนออกมา อีกทั้งคุณพ่อก็ไม่คิดที่จะแต่งงานใหม่ การที่พวกเขาเติบโตมากับคุณพ่อที่ทำแต่งาน ถึงแม้จะร่ำรวยและสุขสบาย แต่สองพี่น้องกลับ้าความรักและอยากให้คุณพ่อมีเวลาให้พวกเขามากกว่า
ตอนที่พวกเขานั่งเครื่องบินกลับประเทศหลังจากเรียนจบ สองพี่น้องคิดไปว่าพวกเขาจะได้กลับไปอยู่ใกล้ชิดกับคุณพ่อเสียที ถึงแม้จะโตจนเรียนจบมหาวิทยาลัยกันแล้ว แต่สองพี่น้องก็ไม่อายที่จะบอกว่าพวกเขาอยากอยู่กับคุณพ่อทุกวัน เพียงแต่อุบัติเหตุคราวนั้นกลับทำให้พวกเขาต้องทะลุมิติมา
ยังดีที่ความรักความเอาใจใส่ที่พวกเขาทั้งสองคนโหยหา หลินหลี่ซือได้มอบมันให้พวกเขาอย่างไม่ขาดตกบกพร่อง พอตอนนี้สองพี่น้องมาเห็นมารดานอนอยู่บนเตียงด้วยลมหายใจอ่อนแรง พวกเขาก็รู้สึกเศร้าใจและเสียใจเป็อย่างมาก
“พวกเ้าจะร้องไห้ทำไม” หลินหลี่ซือพูดเสียงเบา
“ท่านแม่ ท่านให้ข้าพาไปรักษาตัวในเมืองเถิดนะเ้าคะ ข้าขอแค่ครั้งนี้ครั้งเดียว หากครั้งหน้าท่านไม่อยากไป ข้าก็จะไม่บังคับ”
“หนิงเอ๋อ” หลินหลี่ซือยิ้มให้ลูกสาว “ร่างกายของแม่ แม่รู้ดี ไม่จำเป็ต้องไปรักษาตอนนี้หรอก นอนพักสักหน่อยก็ดีขึ้นแล้ว”
“ท่านแม่เชื่อพี่หญิงเถิดนะขอรับ ไปให้ท่านหมอที่โรงหมอตรวจดูอาการให้สักหน่อย ท่านแม่ไม่อยากนอนค้างที่โรงหมอก็ไม่ต้องนอน พอตรวจเสร็จข้าจะพาท่านกลับบ้านของเรา” กู้อันพูดขึ้น
“อันเอ๋อ พยุงแม่ให้นั่งที”
กู้หนิงกับกู้อันพยุงให้มารดานั่งพิงที่หัวเตียง
หลินหลี่ซือล้วงไปใต้หมอนแล้วหยิบแหวนปานจื่อ[1] ออกมาสองวง “พวกเ้ารู้หรือไม่ว่าสิ่งนี้เรียกว่าอะไร”
“แหวนปานจื่อใช่หรือไม่เ้าคะ”
“เ้ารู้จักมันด้วยหรือ?” หลินหลี่ซือถามก่อนจะยิ้ม นางนึกขึ้นได้ “อาจารย์ของพวกเ้าคงเคยพูดถึงกระมัง”
“อาจารย์เคยทำปลอกนิ้วเป็หนังสัตว์ให้เราตอนที่เขาสอนพวกเรายิงธนูขอรับ” กู้อันอธิบาย
“แหวนปานจื่อสองวงนี้ถูกทำขึ้นแบบทหาร หากเป็แหวนปานจื่อทั่วไปจะไม่มีร่องสำหรับเกี่ยวสายธนู” หลินหลี่ซือหอบหายใจ
“ท่านแม่ เอาไว้วันหลังท่านค่อยเล่าให้เราฟังดีหรือไม่เ้าคะ ตอนนี้ข้าอยากพาท่านไปหาหมอก่อน” กู้หนิงพูดอย่างร้อนใจ ท่านแม่ของนางไอจนตัวโยน
“พวกเ้าฟังแม่ให้จบ” หลินหลี่ซือไม่ได้พูดออกไปว่าหลังจากวันนี้นางอาจจะไม่มีชีวิตอยู่เพื่อดูแลพวกเขาอีกแล้ว “แหวนปานจื่อสองวงนี้เป็ของบิดาเ้า เขาทำมันไว้สองวงเพื่อมอบให้ลูกที่กำลังจะเกิด”
“ท่านพ่อรู้ว่าท่านแม่ท้อง แล้วทำไมท่านพ่อถึงปล่อยให้ท่านแม่มาอาศัยอยู่ในหมู่บ้านกลางป่าเช่นนี้ขอรับ” กู้อันขมวดคิ้วแล้วพูดอย่างไม่พอใจ “มีเงินสั่งทำแหวนหยก แต่ไม่มีเงินเลี้ยงดูภรรยาและบุตรหรืออย่างไร”
“ตอนที่ท่านพ่อของพวกเ้าสั่งทำแหวน แม่ยังไม่ท้องพวกเ้าเลย เขาแค่ทำเผื่อไว้เท่านั้น” หลินหลี่ซือนึกถึงอดีตอย่างเศร้าใจ ก่อนที่นางจะเล่าอดีตของตนเองให้ลูกฟัง “ความจริงแล้วท่านพ่อของพวกเ้ามีคู่หมั้นคู่หมายอยู่แล้ว แต่เป็แม่ที่ใช้วิธีไร้ยางอายเพื่อให้ตนเองได้สมหวังในความรัก”
หลินหลี่ซือเล่าเื่ราวในอดีตให้ลูกฟัง ตอนนั้นนางเป็เด็กสาวแรกรุ่นที่เป็ญาติห่างๆ ของ ‘ว่านฟางซิน’ ซึ่งปัจจุบันคือฮูหยินเอกของท่านโหวกู้ หรืออีกสถานะหนึ่งคือแม่ใหญ่ของกู้หนิงและกู้อัน
หลินหลี่ซือเป็ญาติที่ถูกครอบครัวส่งให้มาเป็ผู้ติดตามคุณหนูว่านฟางซิน แต่เมื่อหลินหลี่ซือได้พบ ‘กู้เสิ่น’ คู่หมั้นของญาติผู้พี่ที่ตอนนั้นยังเป็เพียงท่านโหวน้อย นางก็ตกหลุมรักคู่หมั้นของญาติผู้พี่ในทันที นางพยายามเก็บความรักไว้ในใจส่วนลึก แต่เมื่อใกล้ถึงวันที่ญาติผู้พี่กับท่านโหวน้อยจะเข้าพิธีแต่งงาน ความเห็นแก่ตัวอันเลวร้ายก็เข้าครอบงำ
หลินหลี่ซือนัดพบว่าที่พี่เขยด้วยข้ออ้างว่าญาติผู้พี่ให้นำสิ่งของมาให้ที่โรงเตี๊ยมแห่งหนึ่ง จากนั้นนางก็วางยาปลุกกำหนัดและทั้งคู่ก็มีสัมพันธ์ลึกซึ้งต่อกัน
ท่านโหวน้อยกู้เป็บุรุษที่มีความรับผิดชอบ เขาไปสารภาพผิดกับคู่หมั้นทันทีที่ได้สติ คุณหนูว่านฟางซินก็ช่างดีแสนดี นางยินดีให้ญาติผู้น้องแต่งเข้าเป็ภรรยาเท่าเทียม และยังให้แต่งเข้าจวนกู้ในวันเดียวกัน โดยใช้เกี้ยวแปดคนหามเหมือนกันอีกด้วย
ตอนนั้นหลินหลี่ซือคิดว่าตนเองประสบความสำเร็จและโชคดีที่ได้สมหวังในความรัก ญาติผู้พี่ไม่เคยทำร้ายจิตใจและกระทำสิ่งใดให้นางรู้สึกบอบช้ำ อีกทั้งท่านโหวน้อยก็ให้ความรักความเอาใจใส่นางเป็อย่างดี แต่มีวันหนึ่งที่นางเห็นญาติผู้พี่แอบไปนั่งร้องไห้อยู่คนที่เดียวที่ท้ายเรือน นางถึงได้รู้ว่าญาติผู้พี่เสียใจกับการกระทำของตัวเองมากขนาดไหน และเมื่อนึกไปถึงอดีตที่ญาติผู้พี่ดีกับนางมาก ความรู้สึกผิดจึงกัดกินหัวใจ เพียงแต่เื่มันเลยมาถึงป่านนี้แล้วนางก็ไม่รู้ว่าจะกลับไปแก้ไขอย่างไรเช่นกัน
จนเมื่อญาติผู้พี่ท้อง ท่านป้าหรือก็คือท่านแม่ของญาติผู้พี่ได้มาเยี่ยมลูกสาว ท่านป้าบอกกับญาติผู้พี่ว่าให้เอายาห้ามครรภ์มาให้นางดื่ม ไม่เช่นนั้น่ที่ญาติผู้พี่ท้อง เลยไปจนถึง่ที่ญาติผู้พี่ต้องอยู่เดือน ท่านป้ากลัวว่าหลินหลี่ซือจะแย่งความรักและความโปรดปรานจากท่านโหวน้อยไปแต่เพียงผู้เดียว
แต่ญาติผู้พี่กลับปฏิเสธ ทั้งนางยังบอกว่าเห็นหลินหลี่ซือเป็เหมือนน้องสาวแท้ๆ แม้จะเคยเสียใจที่น้องสาวแอบมีสัมพันธ์กับคู่หมั้นลับหลัง แต่ความเสียใจครั้งนั้นมันไม่เท่ากับที่นางเสียใจที่ญาติผู้น้องไม่เคยบอกความรู้สึกที่แท้จริงให้ตนเองรู้ต่างหาก หากตอนนั้นว่านฟางซินรู้ว่าหลินหลี่ซือมีใจให้คู่หมั้น นางก็จะพูดกับคู่หมั้นให้รับญาติผู้น้องแล้วแต่งเข้าไปพร้อมกัน นางไม่มีทางให้ญาติผู้น้องทำเื่ที่ต้องให้ผู้คนเหยียดหยามเช่นนี้
หลินหลี่ซือได้ยินคำพูดของญาติผู้พี่ ความสำนึกผิดและความเสียใจที่มีก็ทำให้นางอยากจะจบชีวิตของตัวเองเพื่อชดใช้ความผิดไปเสีย แต่คำพูดของท่านป้าก็มีเหตุผล เพื่อให้ญาติผู้พี่ดูแลครรภ์อย่างสบายใจและให้ท่านโหวน้อยดูแลญาติผู้พี่ได้อย่างเต็มที่ หลินหลี่ซือจึงแอบหนีออกจากจวน โดยที่นางได้ทิ้งจดหมายหย่าไว้ให้ท่านโหวน้อยในห้องหนังสือ
การหนีออกจากจวนครั้งนั้นทำให้หลินหลี่ซือมีโอกาสได้ช่วยชีวิต ‘อี้เหวินเฮ่า’ จนกระทั่งทั้งคู่ได้มาอาศัยอยู่ในหมู่บ้านป่าหมอก
“แม่เป็คนเลวขนาดนี้ พวกเ้ายอมรับได้หรือไม่”
“ข้ากับน้องชายยังเด็กจึงไม่เข้าใจเื่ความรัก เราไม่รู้ว่าจะตัดสินถูกผิดกับเื่นี้อย่างไรเ้าค่ะ” กู้หนิงเป็คนตอบ ความจริงแล้วในใจของนางนั้นต้องบอกว่าท่านแม่ของนางทำผิดอยู่แล้ว เพียงแต่นางพูดความจริงออกไปไม่ได้
กู้อันก็คิดเช่นเดียวกับพี่สาว จะให้เขาบอกว่าการตัดสินใจของท่านแม่ที่เลือกหนีออกจากจวนแล้วมาหลบอยู่ในหมู่บ้านกลางป่า อีกทั้งยังให้พวกเขาสองคนพี่น้องต้องมาใช้ชีวิตอย่างยากลำบากโดยไม่รู้ถึงสถานะที่แท้จริงของตัวเองเป็เื่ผิดมันก็ไม่ใช่ “แล้วที่ท่านแม่เอาแหวนปานจื่อออกมาให้เรามันหมายความว่าอย่างไรหรือขอรับ”
“เ้าทั้งสองคนแสดงความกตัญญูกับแม่มามากแล้ว ต่อไปพวกเ้าต้องไปแสดงความกตัญญูกับท่านพ่อและแม่ใหญ่แทนแม่”
“แต่ท่านพ่อกับแม่ใหญ่ไม่รู้ถึงการมีอยู่ของข้ากับน้องชายนะเ้าคะ” กู้หนิงพูดขึ้น
“เขายังส่งคนออกตามหาเราอยู่ตลอด แต่เพราะบ้านป่าหมอกมีหมอกหนาทึบตลอดทั้งปี หากไม่ใช่คนในหมู่บ้านก็ไม่มีทางหาทางเข้าหมู่บ้านเจอ อีกทั้งอาจารย์ของพวกเ้าก็ส่งข่าวมาแล้วว่าท่านพ่อกับแม่ใหญ่ของพวกเ้า จนถึงป่านนี้พวกเขาก็ยังไม่เลิกที่จะตามหาพวกเรา”
“อาจารย์หรือเ้าคะ? ท่านแม่ ท่านพอจะบอกข้าได้หรือไม่เ้าคะว่าแท้จริงแล้วอาจารย์เป็ผู้ใด”
“พวกเ้าก็รู้แล้วว่าความจริงอาจารย์ของพวกเ้าแก่กว่าแม่แค่ไม่กี่ปี ที่ถูกผู้อื่นเรียกว่าผู้เฒ่าก็เพราะเขาตั้งใจปิดบังตัวตน แต่แท้จริงแล้วเขาเป็ถึงคุณชายใหญ่และผู้สืบทอดสำนักคุ้มภัยอี้หย่วน ที่เป็สำนักคุ้มภัยที่ดีที่สุดของแคว้น ตอนที่แม่เจอกับเขา ตอนนั้นเขาถูกคนลอบสังหาร คาดว่าน่าจะเป็คนใกล้ชิด และที่เขาต้องหลบมาอยู่ที่หมู่บ้านป่าหมอกหลายปีก็เพราะตระกูลอี้้ากวาดล้างพวกทรยศ เขาใช้ชีวิตไปๆ มาๆ ระหว่างหมู่บ้านป่าหมอกกับเมืองหลวง จนปีที่แล้วเขาต้องกลับเข้าไปรับตำแหน่งผู้สืบทอดของตระกูลเพราะบิดาของเขาเสียชีวิต” หลินหลี่ซือยิ้ม “ไปเมืองหลวงคราวนี้ พวกเ้าก็จะได้เจอกับอาจารย์ของพวกเ้าแล้ว”
“แล้วท่านแม่ไม่ไปกับเราหรือขอรับ”
“ไปสิ พวกเ้าต้องพาแม่กลับไปให้ได้นะ แล้วพวกเ้าต้องหาบ้านใหม่ให้แม่ในมุมที่เงียบสงบที่สุด” หลินหลี่ซือเอนตัวลงนอน “แม่ง่วงนอนแล้ว พรุ่งนี้เช้าพวกเ้าก็จัดการทุกอย่างตามที่แม่บอกให้เรียบร้อย หนิงเอ๋อ...ต่อไปนี้พวกเ้าต้องดูแลกันให้ดี ส่วนอันเอ๋อ...เ้าก็อย่าสร้างปัญหาให้พี่สาวมากนัก เข้าใจที่แม่บอกหรือไม่”
กู้หนิงกับกู้อันใจคอไม่ดี นี่มันคือคำสั่งเสีย และเมื่อตื่นเช้าขึ้นมา กู้หนิงก็เข้ามาปรนนิบัติมารดาเหมือนเช่นปกติ แต่ร่างกายของมารดากับเย็นไปแล้ว
พิธีศพของหลินหลี่ซือถูกจัดขึ้นอย่างเรียบง่าย โดยกู้หนิงเลือกวิธีการเผา จากนั้นนางก็เก็บเถ้ากระดูกมารดาใส่โถกระเบื้องสีขาวบริสุทธิ์ ก่อนที่นางกับน้องชายจะเดินทางเข้าเมืองหลวง ครั้งนี้เสี่ยวหู่ก็เดินทางเข้าเมืองหลวงพร้อมกับสองพี่น้องด้วย
____________________
[1] แหวนปานจื่อ เป็แหวนที่ใช้สวมที่นิ้วโป้ง โดยมีต้นกำเนิดมาจากปลอกนิ้วที่ใช้สำหรับยิงธนูในสมัยโบราณ ในยุคแรกแหวนปานจื่อจะทำด้วยหนังสัตว์หรือกระดูกสัตว์ แต่ต่อมาได้มีการพัฒนาโดยนำวัสดุอื่นมาทำเช่น หยก งาช้าง และโลหะ จำพวก ทอง เงิน และทองแดง
99
