ระบบประเมินสมบัติระดับเทพ : ผมนี่แหละคือผู้เชี่ยวชาญอันดับหนึ่ง

　　ผู้เคราะห์ร้ายรายต่อไปคือคนที่ใช้ชื่อบัญชีว่ากระต่ายขาว

　　ทันทีที่เขาเชื่อมต่อวิดีโอ แชตในห้องไลฟ์สดก็พุ่งขึ้นมาเต็มหน้าจออีกครั้ง เพราะชื่อบัญชีแบบนี้ อย่างไรเสียก็น่าจะเป็๲น้องสาวคนสวยไม่ใช่หรือไง?

　　แต่คนที่ปรากฏในวิดีโอกลับเป็๲ชายฉกรรจ์หนวดเคราเฟิ้ม หน้าตาดูดุร้าย สารรูปเหมือนคนผ่านการฆ่าฟันมาไม่รู้เท่าไหร่ถึงจะคู่ควรกับบุคลิกแบบนี้

　　[เพื่อนนักสะสมคนนี้สลับชื่อกับคนเมื่อกี้หรือเปล่าเนี่ย?]

　　[ฉันว่าระบบต้องรวนแน่ ๆ เ๱ื่๵๹นี้มันช่างไร้สาระเกินไปแล้ว]

　　[จอมยุทธ์ผู้มีจิตใจอ่อนโยน ชายฉกรรจ์จะมีหัวใจเป็๲สาวน้อยบ้างไม่ได้หรือไง?]

　　[กระต่ายขาวแล้วยังไง? กระต่ายขาวจะเป็๲ชายเคราเฟิ้มไม่ได้เหรอ? พวกคุณนี่มันมีอคติจริง ๆ ! (ใส่อีโมจิหมาน้อยเพื่อความปลอดภัย)]

　　ฉินเย่ไม่ได้สนใจแชตในห้องไลฟ์ เขามองไปที่กระต่ายขาวแล้วยิ้มกล่าวว่า "เพื่อนนักสะสม เอาของวิเศษออกมาโชว์เลยครับ"

　　"อาจารย์ฉิน ท่านช่วยดูให้ผมหน่อย สร้อยข้อมือลูกปัดเส้นนี้เป็๲ยังไงบ้าง?"

　　กระต่ายขาวหยิบสร้อยข้อมือลูกปัดเส้นหนึ่งออกมา

　　สร้อยเส้นนี้ร้อยด้วยไม้กลม ๆ เล็ก ๆ ทีละลูก สีโดยรวมค่อนข้างดำ ซึ่งต่างจากสร้อยข้อมือส่วนใหญ่ในท้องตลาด

　　ขณะที่ฉินเย่ยังไม่ทันได้พูดอะไร ผู้ชมในห้องไลฟ์สดก็เริ่มหัวเราะกันออกมา

　　[ผู้เคราะห์ร้ายรายนี้ อย่าบอกนะว่าเป็๲ของสืบทอดประจำตระกูลอีกแล้ว? สร้อยแบบนี้ฉันรู้ ในแอปเถาเป่าขายแค่เส้นละห้าหยวนเอง!]

　　[ห้าหยวนอะไรกัน เห็น ๆ อยู่ว่าสิบหยวน!]

　　[พวกข้างบนน่ะผิดหมดเลย ตอนฉันไถโต่วอินเห็นคลิปแบบนี้บ่อย ๆ มีวัยรุ่นเริ่มทำธุรกิจ ขนไม้ซุงมาจากแอฟริกาแล้วเอามากลึงเป็๲ลูกปัดแบบนี้ ขายแค่ 9.9 เอง!]

　　[อย่าว่าไป ลูกปัดแต่ละลูกดูเรียบเสมอกันดีนะ ฉันขอฝืนใจซื้อต่อในราคา 19.9 แล้วกัน!]

　　[ฉันให้ 39.9 ขายให้ฉันเถอะ!]

　　[ฉันให้ห้าหมื่น! ถ้าไม่พอคุณบอกเพิ่มมาได้เลย แต่ถ้าพอนะ ถือว่าฉันไม่ได้พูดแล้วกัน!]

　　เมื่อเห็นแชตแต่ละข้อความที่เด้งขึ้นมา สีหน้าของกระต่ายขาวก็เริ่มดูไม่ดีนัก

　　ของชิ้นนี้คุณย่าของเขามอบให้เขาไว้ ตอนนี้เพราะที่บ้าน๻้๵๹๠า๱เงินไปรักษาโรคอย่างเร่งด่วน เขาจึงลองเอาสิ่งนี้มาเสี่ยงโชคดู แต่พอได้ยินคนพูดแบบนี้ เขาก็เริ่มหมดความมั่นใจทันที

　　ไอ้ของสิ่งนี้มันจะมีค่าจริง ๆ เหรอ?

　　ตาทิพย์ทองคำ เริ่มการตรวจสอบ

　　[สร้อยข้อมือที่ทำจากไม้สายฟ้าพันปี มีสรรพคุณช่วยให้ร่างกายแข็งแรง ขจัดปัดเป่าเคราะห์ภัย มูลค่าประเมินอยู่ที่ประมาณห้าล้านหยวน!]

　　เมื่อเห็นข้อมูลนี้ ฉินเย่ก็ยิ้มแล้วกล่าวว่า "เพื่อนนักสะสมอย่าเพิ่งรีบด่วนสรุปสิครับ ของที่เพื่อนนักสะสมคนนี้เอาออกมา คือของล้ำค่าที่สุดของวันนี้เลยนะ!"

　　[หา?! อาจารย์ฉิน ท่านอย่าแต่งเ๱ื่๵๹โกหกเพื่อมาตบหน้าพวกเราสิครับ!]

　　[คนข้างบนน่ะ นายไม่เข้าใจอะไรเลย อาจารย์ฉินเขาพูดแบบมีนัยสำคัญ เขาบอกว่าดีที่สุดของวันนี้ บางทีมันอาจจะแค่ดีกว่าไอ้ของไม่กี่ชิ้นก่อนหน้านี้นิดเดียวเองก็ได้นะ?]

　　[นายก็พูดไปเรื่อยนะ ดูหน้าอาจารย์ฉินสิ เหมือนเขาจะหมายความแบบนั้นเหรอ?]

　　[ใช่ อาจารย์ฉินเป็๲คนรอบคอบมาตลอด เขาจะมาล้อเล่นแบบนี้ได้ยังไง?]

　　[อาจารย์ฉิน ผมเพิ่งดูคลิปที่คุณซัดพวกนักเลงในโรงแรมมา โคตรเท่เลย ผมอยากมีลูกกับคุณ!]

　　[เฮ้ย! คนข้างบนนี่จะผสมข้ามสายพันธุ์เหรอ?]

　　[ฮ่า ๆ ๆ ... คนข้างบนทำฉันขำเกือบตาย!]

　　ฉินเย่เหลือบมองแชต แล้วหันไปพูดกับกระต่ายขาวว่า "เพื่อนนักสะสม สร้อยข้อมือของคุณเส้นนี้ทำมาจากไม้สายฟ้าพันปี มีสรรพคุณติดตัวคือช่วยให้ร่างกายแข็งแรง ขจัดปัดเป่าเคราะห์ภัย ถ้าคุณจะขาย อย่างน้อยก็มีค่าถึงห้าล้านหยวน แต่ถ้าคุณไม่ขาย พกติดตัวไว้จะช่วยให้คุณห่างไกลจากเคราะห์ร้ายและโรคภัยไปตลอดชีวิตครับ"

　　"ห้าล้านหยวน?!"

　　กระต่ายขาวถึงกับอึ้งไปทันที

　　เขาหวังว่าสร้อยเส้นนี้จะมีค่า แต่ไม่คิดเลยว่า มันจะมีค่ามหาศาลขนาดนี้!

　　[เฮ้ย! เฮ้ย! เฮ้ย!]

　　[อาจารย์ฉิน ท่านล้อเล่นหรือเปล่า? นี่มันมีค่ามากกว่าของที่ประมูลในงานหอการค้านั่นอีกนะ!]

　　[ห้าล้านหยวน นี่มันยิ่งกว่าถูกหวยอีกนะเนี่ย!]

　　[เมื่อกี้ฉันบอกจะให้ห้าหมื่น เพื่อนนักสะสมช่วยขายให้ฉันที!]

　　[คนข้างบนน่ะฝันหวานไปหรือเปล่า?]

　　[หึ ๆ ... เมื่อกี้ยังเยาะเย้ยเขาอยู่เลย ตอนนี้เจ็บหน้าไหมล่ะ?]

　　[พูดเหมือนแกไม่ได้เยาะเย้ยเขาอย่างนั้นแหละ]

　　[ฉันอิจฉา! ฉันอิจฉาจนตาร้อนผ่าวไปหมดแล้ว!]

　　[เลิกพูดเ๱ื่๵๹นั้นเถอะ ฉันแค่อยากถามอาจารย์ฉินว่า ไอ้ไม้สายฟ้าพันปีมันคืออะไรครับ!]

　　ผู้ชมในห้องไลฟ์สด เมื่อรู้ว่าสิ่งนี้มีค่าถึงห้าล้านหยวน ก็เกิดความโกลาหลขึ้นมาทันที

　　แชตแสดงความอิจฉาพุ่งขึ้นมาไม่หยุด

　　และในขณะเดียวกัน ยอดความนิยมในห้องไลฟ์ของฉินเย่ก็เริ่มพุ่งสูงขึ้นอย่างต่อเนื่อง ท่ามกลางกระแสความนิยมที่ผู้ชมช่วยกันดัน ทำให้มีผู้คนหลั่งไหลเข้ามาในห้องไลฟ์มหาศาล

　　"ไม้สายฟ้าพันปี ก็คือท่อนไม้ที่เกิดจากต้นไม้เก่าแก่อายุพันปีที่ถูกสายฟ้าฟาดครับ"

　　"ท่อนไม้ประเภทนี้ ในสมัยโบราณมีมูลค่าสูงกว่าทองคำเสียอีก แม้จะเป็๲แค่สร้อยเส้นเล็ก ๆ แบบนี้ ก็เพียงพอจะขายได้ในราคาสูงถึงห้าล้านหยวนครับ"

　　ฉินเย่อธิบายเพื่อคลายข้อสงสัยให้ผู้ชมหลายคน

　　กระต่ายขาวใบหน้าแดงก่ำด้วยความตื่นเต้น เขาถามอย่างตะกุกตะกักว่า "อาจารย์ฉิน ที่ท่านพูดมาเป็๲ความจริงทั้งหมดใช่ไหมครับ?"

　　"เพื่อนนักสะสมไม่ได้ดูหัวข้อไลฟ์ของผมเหรอครับ? ประเมินผิดจ่ายร้อยเท่า!"

　　เมื่อฉินเย่พูดประโยคนี้ออกมา กระต่ายขาวก็ตื่นเต้นถึงขีดสุด เขาพูดอย่างดีใจว่า "อาจารย์ฉิน ขอบคุณครับ! ขอบคุณท่านมากจริง ๆ !"

　　"ไม่ต้องขอบคุณหรอกครับ เชิญเพื่อนนักสะสมคนต่อไป"

　　ฉินเย่แสดงท่าทางเรียบเฉย

　　ในตอนนี้เงินห้าล้านหยวนไม่ได้ทำให้เขาหวั่นไหวได้อีกแล้ว

　　เมื่อมีความสามารถนี้ การหาเงินในอนาคตย่อมเป็๲เ๱ื่๵๹ง่าย ๆ

　　กระต่ายขาวกล่าวขอบคุณอีกสองสามครั้ง ก่อนจะปิดการเชื่อมต่อวิดีโอไป

　　แต่ในขณะที่ฉินเย่กำลังจะเรียกชาวเน็ตคนต่อไปขึ้นไมค์ เสียง 'ปัง' ของการถีบประตูก็ดังมาจากทางเข้า

　　ตามมาด้วย จ้าวเอ้อร์โก่วจากเมื่อวานที่เดินตามหลังชายหน้าตาเหี้ยมเกรียมคนหนึ่งพุ่งเข้ามา ด้านหลังของพวกเขายังมีลูกน้องตามมาอีกกว่ายี่สิบคน

　　[นั่นมันไอ้นักเลงที่โดนอาจารย์ฉินสั่งสอนเมื่อวานนี่นา!]

　　[ดูท่าจะมาไม่ดีแน่! คนเยอะขนาดนี้ อาจารย์ฉินจะทำยังไงดี?]

　　[ไม่ต้องพูดแล้ว ฉันแจ้งตำรวจไปแล้ว!]

　　[แจ้งตำรวจจะมีประโยชน์อะไร? กว่าตำรวจจะมา ศพอาจารย์ฉินก็คงเย็นไปหมดแล้ว!]

　　[ฝีมืออาจารย์ฉินออกจะเก่งกาจ จะกลัวอะไร?]

　　[เก่งแค่ไหนก็รับมือคนยี่สิบกว่าคนไม่ไหวหรอก!]

　　เพราะฉินเย่ไลฟ์สดแบบโฮโลแกรม ผู้ชมในห้องไลฟ์จึงสามารถเห็นการมาถึงของพวกจ้าวเอ้อร์โก่วได้อย่างชัดเจน

　　และชายที่เป็๲หัวหน้ากลุ่มก็เดินตรงมาหยุดอยู่ตรงหน้าฉินเย่ทันที แล้วพูดว่า "ไอ้หนุ่ม เตรียมเงินไว้พร้อมหรือยัง? คงไม่ลืมนะว่าฉันเคยพูดอะไรไว้?"

　　ชายคนนี้ก็คือเหลียงควน คนปล่อยเงินกู้ให้ฉินเย่ และเป็๲เ๽้าถิ่นในย่านนี้

　　"นี่คือเงินที่ติดพวกคุณไว้ครับ"

　　ฉินเย่วางกระเป๋าเอกสารที่บรรจุเงินเจ็ดแสนหยวนลงบนโต๊ะอย่างรวดเร็ว

　　ในเมื่อเขาติดหนี้คนอื่นจริง ๆ ฉินเย่ย่อมต้องใช้คืน และจะไม่ติดค้างแม้แต่หยวนเดียว

　　เหลียงควนเองก็ชะงักไปครู่หนึ่ง เขาไม่คิดเลยว่า ฉินเย่ที่เมื่อไม่นานมานี้ใกล้จะล้มละลาย กลับสามารถหาเงินออกมาได้ในตอนนี้

　　เมื่อเปิดดู ก็พบว่าข้างในมีธนบัตรของจริงเป็๲ปึก ๆ

　　เขาให้ลูกน้องนับดู เจ็ดแสนหยวนพอดี ไม่ขาดแม้แต่เฟินเดียว!

　　เขาเหลือบมองฉินเย่ด้วยความประหลาดใจ เมื่อเห็นอีกฝ่ายมีท่าทีไม่แยแส เขาก็แค่นยิ้มเ๾็๲๰าออกมาหนึ่งที

　　เขาปิดฝากระเป๋าเอกสาร ส่ายหัวแล้วพูดว่า "แค่นี้ยังไม่พอ"

　　"ทำไมถึงไม่พอล่ะ?"

　　ฉินเย่หันไปมองหน้าเหลียงควนและสบตากับเขา

　　เหลียงควนแค่นยิ้ม "แกติดหนี้ฉันสองล้านหยวน ในนี้มีแค่เจ็ดแสน มันจะไปพอได้ยังไงวะ?"