หลี่จื่อเฉินยืนขึ้นอย่างเชื่องช้า แววตาเต็มไปด้วยโทสะและความอับอาย
เขาไม่เคยถูกโจมตีจนเสียสมดุลแบบนี้มาก่อน ไม่ต้องพูดถึงว่าคู่ต่อสู้ของเขาคือคนที่ถูกตราหน้าว่าเป็
"ขยะ" อย่างเซียวหาน
"เ้ากล้าทำให้ข้าถอยหลังเช่นนี้?"
น้ำเสียงของหลี่จื่อเฉินเยือกเย็นลง แต่แฝงไปด้วยความอาฆาต
เซียวหานหัวเราะเบา ๆ "อัจฉริยะอันดับหนึ่งของเมืองชิงหยุนหรอกหรือ? ข้าว่าน่าจะเป็อัจฉริยะด้านพูดจาข่มขู่เสียมากกว่า"
เสียงซุบซิบดังขึ้นจากผู้ชม หลายคนเริ่มกลั้นขำไม่อยู่ คำพูดของเซียวหานแทงใจดำเข้าอย่างจัง
หลี่จื่อเฉินแสยะยิ้ม ดวงตาเ็า "ขยะอย่างเ้ากล้าสะบัดลิ้นกับข้าหรือ? คิดหรือว่าหมัดแมลงเช่นเ้าจะมีค่าให้ข้าเอาจริง?"
"หืม? ข้าเพิ่งเห็นเ้าเซถอยหลังไปเมื่อครู่นี้นะ หรือเ้าจะบอกว่าข้าฝันไป?"
เซียวหานเอียงคอเล็กน้อย สีหน้าไร้ซึ่งความกังวล "หรือว่าเ้าจะบอกว่ามือของเ้าพลาดเอง?
อย่างนั้นก็ไม่ควรเรียกว่าอัจฉริยะแล้วสิ น่าจะเป็
'อัจฉริยะพลาดมือ' มากกว่า"
เสียงหัวเราะดังขึ้นทั่วลานประลอง แม้แต่ผู้คุมสอบบางคนยังอดยิ้มไม่ได้
หลี่จื่อเฉินกำกระบี่แน่นจนเส้นเืปูดขึ้นบนมือ ดวงตาของเขาฉายแววอำมหิต
"ดีมาก ข้าจะบดขยี้เ้าจนไม่เหลือซาก!"
ฟุบ!
ในพริบตา หลี่จื่อเฉินใช้กระบวนท่า เงากระบี่พิโรธ กระบี่ของเขาสั่นะเืจนเกิดภาพติดตา คลื่นกระบี่สีทองพุ่งทะลวงอากาศเข้าใส่เซียวหานด้วยความเร็วสูง!
เซียวหานยกยิ้ม เขาก้าวถอยหลังหนึ่งก้าว ร่างของเขาพลิ้วไหวราวกับสายลม หลบการโจมตีไปได้อย่างง่ายดาย
"เร็วขนาดนี้ แต่ยังไม่พอหรอก" เขากล่าวอย่างเยือกเย็น
หลี่จื่อเฉินกัดฟันแน่น เขาตวัดกระบี่อีกครั้ง คลื่นพลังที่รุนแรงยิ่งกว่าครั้งแรกพุ่งเข้าใส่เซียวหาน
ฉัวะ!
เสื้อของเซียวหานถูกเฉือนขาดเล็กน้อย แต่ร่างของเขายังคงไร้าแ ดวงตาของเขาเปล่งประกาย
"เ้าใช้พลังได้ดี แต่ข้าสงสัยว่า... เ้าเคยเรียนรู้วิธีควบคุมมันอย่างแท้จริงหรือไม่?"
หลี่จื่อเฉินขมวดคิ้ว "เ้าหมายความว่าอย่างไร?"
เซียวหานหัวเราะเบา ๆ
"พลังของเ้าหนักแน่นก็จริง แต่ขาดความมั่นคง หากเ้าใช้พลังออกไปทั้งหมดแต่ไม่สามารถควบคุมมันได้ มันก็ไม่ต่างอะไรกับดาบที่ไม่มีฝัก ต่อให้แหลมคมเพียงใดก็อันตรายต่อตัวเ้าด้วยเช่นกัน"
"เ้า!!" หลี่จื่อเฉินเดือดดาล ดวงตาของเขาเปลี่ยนเป็แดงฉาน
เซียวหานถอนหายใจเบา ๆ
"แต่เอาเถอะ ข้าคงเสียเวลาพูดมากไปแล้ว มาลองดูว่าเ้ายังกล้าปากดีอยู่ไหมหลังจากนี้"
ทันใดนั้น พลังของเซียวหานพลุ่งพล่านขึ้น ฝ่ามือทำลายลมปราณ ถูกเสริมพลังจนเกิดกระแสหมุนวนรอบฝ่ามือของเขา
"นี่มัน...อะไร!?"
หลายคนอุทานออกมา พลังของเซียวหานในตอนนี้ราวกับจอมยุทธ์ที่ก้าวข้ามขีดจำกัดของตนเองไปแล้ว!
"หลี่จื่อเฉิน เ้ากล้ารับหมัดนี้ของข้าหรือไม่!?"
เซียวหานะโขึ้น พร้อมพุ่งเข้าใส่ด้วยความเร็วสูงสุด!!
ปังง!!
เสียงะเิของพลังทำให้ลานประลองสั่นะเื หลี่จื่อเฉินเบิกตากว้าง รู้สึกถึงแรงกดดันที่พุ่งเข้าใส่ราวกับพายุหมุน!
ฟุบ! เขารีบใช้กระบี่ตั้งรับ แต่แรงปะทะกลับส่งตัวเขาลอยกระเด็นออกไปหลายก้าว
กระบี่ในมือสั่นสะท้าน แรงสั่นะเืจากฝ่ามือของเซียวหานทำให้แขนของเขาชาไปทั้งแขน!
"อะ...เป็ไปไม่ได้! พลังของข้า...!"
หลี่จื่อเฉินกัดฟันแน่น เขาไม่เคยถูกโจมตีจนเสียสมดุลเช่นนี้มาก่อน!
เซียวหานยืนแน่นิ่ง สายตาเ็า "เ้าบอกว่าข้าเป็ขยะ แต่ดูเหมือนว่า 'อัจฉริยะ' อย่างเ้าจะรับมือขยะเช่นข้าไม่ได้สินะ?"
เสียงซุบซิบรอบลานประลองดังขึ้น
"เป็ไปได้อย่างไร! หลี่จื่อเฉินถูกโจมตีจนถอย!"
"ข้าไม่เคยเห็นเซียวหานแข็งแกร่งเช่นนี้มาก่อน! เขาไปฝึกมาจากที่ใดกัน!?"
หลี่จื่อเฉินกำหมัดแน่น โทสะพุ่งทะลุขีดจำกัด
"เ้า...! ข้าจะไม่ยอมให้เ้ามาเหยียบหน้าข้าเช่นนี้!"
ทันใดนั้น พลังลมปราณมหาศาลพลุ่งพล่านออกมาจากร่างของหลี่จื่อเฉิน
อากาศรอบตัวเขาสั่นะเืราวกับเกิดพายุพลัง เขากำกระบี่แน่นและพุ่งเข้าใส่เซียวหานด้วยพลังทั้งหมดที่มี!
"กระบี่ทำลาย์!!"
ฟู่มมมมม!
คลื่นพลังมหาศาลพุ่งตรงเข้าใส่เซียวหาน มันเป็กระบวนท่าที่ทรงพลังที่สุดของหลี่จื่อเฉิน!
เซียวหานไม่หลบ ดวงตาของเขาฉายแววเ็า "เช่นนั้นข้าจะใช้มันกับเ้าเช่นกัน!"
ปังงงงง!!
สองพลังปะทะกันกลางอากาศ เสียงะเิสะท้านไปทั่วลานประลอง! ฝุ่นตลบอบอวลบดบังทัศนวิสัยของทุกคน!
แต่เมื่อฝุ่นจางลง... ใครกันที่ยังยืนอยู่!?
18K
