บทที่ 27-เมียของเขาคนนี้กินดีหมีหัวใจเสือมาหรือไร!
รุ่งเช้า เหมยกุ้ยลืมตาตื่นขึ้นใน่ฟ้าสาง
ซือซือน้อยที่นอนข้างกันยังคงหลับตานิ่งสนิท ปากสีชมพูยื่นเบาๆ คล้ายกับเด็กน้อยกำลังฝันหวาน เห็นดังนั้นนางก็อดไม่ได้ที่จะก้มลงจูบลูกเบาๆ ตบหน้าขากล่อมสักพักก่อนลุกไปจัดการสิ่งที่ต้องทำ
เหมยกุ้ยมักจะตื่นก่อนลูกเสมอ นางใช้เวลา่นี้ทำงานบ้าน
นางหุงข้าวก่อนเป็อันดับแรก จากนั้นก็หยิบเนื้อปลาที่ตากแดดจนแห้งมาทอด พลิกกลับไปมาพร้อมสองมือที่ยุ่งวุ่นวายไม่หยุด
นางไม่ได้ถนัดทำอาหารเท่าไรนัก ก่อนหน้านี้ตอนที่ยังไม่ได้แต่งงานก็มีฐานะเป็คุณหนูในจวน ฉะนั้นจึงมีบ่าวรับใช้คอยดูแลเื่ในครัว ครั้นแต่งงานเข้าจวนท่านอ๋องหานโจวก็มีฐานะเป็ถึงพระชายา เื่ลงแรงเข้าครัวอย่างไรมีบ่าวรับใช้คอยดูแลไม่ต่างกัน อาหารในแต่ละมื้อของนางมีมากกว่าสิบอย่างเสียด้วยซ้ำ
แต่หลังจากหันหลังให้แก่่เวลาสุขกายเ่าั้มา นางก็จำต้องพึ่งตัวเอง เมื่อก่อนหลายครั้งหลายครายามออกเดินทางก็ต้องหาจับปลามาย่างเพราะที่ที่ผ่านไร้ความเจริญ จากหญิงที่พลิกกลับปลาจนไหม้ ณ ตอนนี้เหมยกุ้ยสามารถทำอาหารง่ายๆ ได้อีกหลายอย่างแล้ว
ขอเพียงยังมีลมหายใจ คนเราก็มักจะดิ้นรนเพื่อมีชีวิตอยู่รอด
เหมยกุ้ยนั่งกินข้าวอย่างรวดเร็ว นางเพิ่งเก็บจานไปล้างเสร็จ เสียงร้องของบุตรชายในห้องก็ดังขึ้น
หญิงสาวก้าวเข้าไปหาซือซือน้อย เห็นใบหน้าของลูกแดงก่ำพร้อมสองแขนสองขาปัดป่าย นางจึงแหวกเสื้อเผยให้เห็นอกอวบอิ่ม จับลูกหันหน้าเข้าเพื่อให้น้ำนม
ดวงตาใสคลอหยาดน้ำของซือซือจ้องมองมารดา มือเล็กวางแปะลงบนเต้า ััอบอุ่นของความรักแผ่กระจายทั่ว
เหมยกุ้ยสบดวงตาที่เหมือนมีภาพของใครบางคนซ้อนทับ ปลายนิ้วของนางลูบไล้คิ้วดกของบุตรชาย ริมฝีปากบางแย้มยิ้มราวกับอ่อนใจ
เหมือนเสียเหลือเกิน...
คิดมาถึงตรงนี้ก็สั่งตัวเองให้หยุด นางไม่อยากนึกถึงเขาอีก
หลังจากเหมยกุ้ยให้นมซือซือน้อยจนอิ่ม นางก็จัดการแต่งตัวลูกเสียใหม่ หยิบของเตรียมตัวออกไปทำงานที่โรงทอผ้า
เหมยกุ้ยใช้ผ้าเนื้อดีโอบลูกไว้ไม่ให้กายน้อยต้องลม เพิ่งปิดประตูบ้านพัก ด้านหลังก็มีเสียงเรียกหนึ่งดังขึ้น
"เหมยกุ้ย"
เมื่อนางหันไปก็พบคนในรถม้าที่เพิ่งก้าวลงมา
"คุณชาย" นางส่งเสียงเรียกคำหนึ่ง "มาได้อย่างไรเ้าคะ"
เสวี่ยนซื่อก้มหน้าเกาหลังคอเบาๆ ท่าทางราวกับเขินอาย "พอดีข้าผ่านมาแถวนี้ ก็เลยมารับเ้ากับลูกน่ะ"
ผ่านมาแถวทางเข้าป่าในยามเช้า? ถ้อยคำปดนี้เด็กสามขวบก็ยังมิอาจเชื่อ
เหมยกุ้ยเองก็รู้ทันเช่นกัน แต่ก็ไม่ได้คิดพูดทำลายบรรยากาศ นางจึงกล่าวขอบคุณและทักทายสองสามประโยค ก่อนทั้งสองจะเข้าไปในนั่งในรถม้า มุ่งหน้าสู่โรงทอผ้าอันดับหนึ่งในเมือง
ขณะนั้นกลับไม่มีผู้ใดสังเกตเห็นถึงเงาดำสายหนึ่งบนหลังคาที่หายไปอย่างรวดเร็ว...
เงาดำสายนั้นพุ่งไปตามลม แวบเดียวก็มาโผล่ใกล้ประตูเมือง
สายลมแ่เบาพัดเสื้อคลุมของบุรุษที่นั่งอยู่บนม้าพันธุ์ดีปลิวไสว
"ท่านอ๋องขอรับ เจอตัวพระชายาแล้ว นางอยู่ที่นี่ขอรับ" เงาดำสายนั้นเอ่ยรายงาน
หานโจวเหลือบสายตามอง ประกายทอแสงบางอย่าง ทว่าหลังฟังเื่ราวที่องครักษ์เงาของเขาเล่าต่อ สีหน้าของชายหนุ่มกลับเปลี่ยนแปลงอย่างชัดเจน แว่วนาม 'เหมยกุ้ย' หลายครั้ง จากนั้นก็เป็ 'ชายผู้หนึ่ง' รวมถึงท่าทีของคนสองคน กระทั่งรายละเอียดถูกบอกเล่าจนหมด หานโจวก็หยักยิ้มมุมปากแค่นเสียงเย็นเยียบ
ไม่ใช่ลี่จู แต่เป็เหมยกุ้ยอย่างนั้นหรือ...
มิน่าถึงหานางได้ยากลำบากนัก กล้าเปลี่ยนนามปลอมตัวถึงเพียงนี้!
เขาพูดออกมาว่า "ดี! " คำหนึ่ง ทว่าเื่นี้ดีจริงดังคำว่านี่หรือไม่ คงมีเพียงองครักษ์เงาที่ดูท่าทีของนายออก
ดวงหน้าของหานโจวเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยว สีหน้าดำมืด อีกทั้งไอสังหารก็แผ่กระจายออกมารอบด้าน
หากคำว่า 'ดี' ของท่านอ๋องเป็เช่นนี้ เขาก็คงนึกถึงขั้นย่ำแย่ของคำว่า 'เลว' ไม่ออกสักนิด
"ให้คนถ่ายทอดคำสั่งของข้าลงไป" หานโจวกระตุกยิ้มเหี้ยม "ในเมื่อเจอพระชายาแล้ว เื่ก็สมควรต้องเงียบ! "
"ขอรับ" องครักษ์เงาคุกเข่าข้างหนึ่งพร้อมขานรับ
หานโจวมองตามทิศทางลม ทว่าใจยังคงไม่สงบนิ่งดีนัก อารมณ์ของเขาในตอนนี้เต็มไปด้วยความสับสน ทั้งโกรธและโล่งใจ ส่วนหนึ่งมีความรู้สึกที่อาจใช้คำอธิบายว่า 'ดีใจ' ก็คงได้
แต่ที่เด่นชัดเลยคือความโกรธ เขาอยากจะจับร่างของหญิงบอบบางผู้นั้นแล่เนื้อทีละชั้นให้เห็นถึงหัวใจของนางนัก!
เป็ม่าย เปลี่ยนชื่อ หนีมาไกลถึงเมืองเหนือ แถมยังสนิทสนมกับชายอื่นที่ไม่ใช่สามี!
เมียของเขาคนนี้กินดีหมีหัวใจเสือมาหรือไร!
่สายหลังจากนั้น ข่าวเดิมที่แพร่ออกไปว่ามีทหารมาตามหาพระชายาที่อาศัยอยู่เมืองทางเหนือก็เลือนหายไป กองทัพทหารหวนคืน แทนที่ด้วยเื่ราวเข้าใจผิดอย่างท่านอ๋องสักคนพาพระชายามาเที่ยวเล่น และพวกเขาก็กลับไปในยามเช้าเรียบร้อย
ข่าวใหม่นี้กระจายทั่วทั้งเมืองอีกรอบ
_____________________________________________________________
เจอแล้ว แต่ไม่ได้เจอด้วยตาด้วยตัว แต่เจอจากคำบอกเล่าของคนสนิทจ้า
ตอนหน้าเจอจริงๆ แต่เจอแล้วจะเอาสองแม่ลูกกลับได้เลยไหม...โฮะๆๆ ท่านอ๋องก็ต้องเตรียมใจบ้างนะเ้าคะ
890
