บทที่ 17: อุบัติเหตุรถยนต์ เบรกแตก
หลังเลิกงาน หลินจื่อฟานรีบตรงไปที่ลานจอดรถเพื่อเอารถ ขณะที่อันเซียวหยูและเซียวเป่ยยืนรอรถของหลินจื่อฟานอยู่ที่หน้าล็อบบี้ของสำนักพิมพ์
ไม่นาน รถของหลินจื่อฟานก็ขับออกมาจากทางออกของลานจอดรถทางด้านซ้าย เขาจอดอย่างมั่นคงตรงหน้าทั้งคู่
“นี่ รีบขึ้นรถเร็วๆ สิ!” หลินจื่อฟานโผล่ศีรษะออกมาจากหน้าต่างแล้วโบกมือเรียกทั้งสองพร้ะโกนบอก “ตรงนี้จอดนานไม่ได้นะ เดี๋ยวโดนใบสั่ง”
อันเซียวหยูรีบจับมือเซียวเป่ยวิ่งขึ้นรถไปอย่างรวดเร็ว “โอเค ไปได้เลย”
“สาวๆ นั่งให้มั่นนะครับ” หลินจื่อฟานยิ้มจนปากแทบปิดไม่สนิท พูดด้วยความสนุกสนาน “เรากำลังไปที่ร้านหม้อไฟแล้วนะ”
เซียวเป่ยนั่งอยู่เบาะหลัง หลับตาลงตั้งใจจะงีบพักสักหน่อย
แต่เสียงพูดคุยเื่ซุบซิบของอันเซียวหยูและหลินจื่อฟานดังขึ้นไม่หยุด ทำให้เธอเริ่มปวดหัวมากขึ้น
ทันใดนั้น…
“อา...” หลินจื่อฟานร้องออกมาอย่างไม่ทันตั้งตัว “ทำยังไงดี!”
เซียวเป่ยและอันเซียวหยูใจนสะดุ้งขึ้นมาทั้งคู่ อันเซียวหยูเริ่มบ่นว่า “เป็บ้าอะไรเนี่ย เกิดอะไรขึ้น ใอะไรนักหนา?”
ในทางกลับกัน เซียวเป่ยกลับสงบนิ่ง เธอตื่นตัวทันทีและมองหลินจื่อฟานอย่างระมัดระวัง ถามอย่างเยือกเย็นว่า “เกิดอะไรขึ้น?”
“เหมือนว่าระบบเบรกของรถมันเหมือนจะเสียเลย แตะเบรกยังไงก็ไม่ตอบสนอง” หลินจื่อฟานจับพวงมาลัยแน่น “ตอนที่ขับออกมาตอนแรกยังดีๆ อยู่เลย ไม่รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น”
ตอนนี้ความเร็วของรถยังไม่เร็วมาก รถยังคงวิ่งอยู่บนถนนด้วยความเร็วที่คงที่
หลินจื่อฟานตื่นตระหนกสุดขีด ร่างกายสั่นสะท้านจนได้ยินเสียงสั่นในคำพูดของเขา
เซียวเป่ยพยายามมองสภาพการจราจรรอบๆ พลางปลอบหลินจื่อฟานอย่างใจเย็น “ไม่ต้องตื่นตระหนกนะ ตอนนี้รถยังไม่เยอะเท่าไหร่ นายก็แค่ขับตรงไปเรื่อยๆ ตามถนนเส้นนี้”
"นี่ เซียวเป่ย เซียวหยู พวกเธอช่วยคิดหาวิธีหน่อยสิ" หลินจื่อฟานพูดออกมาด้วยความตื่นตระหนก "จะให้ขับต่อไปแบบนี้ไม่ได้หรอกนะ ยังไงก็ต้องหาทางหยุดรถให้ได้"
"นายเงียบก่อนได้ไหม ให้ฉันคิดก่อน"
เซียวเป่ยสูดลมหายใจลึก หลับตาลงเพื่อสงบสติ แล้วนั่งอยู่ข้างๆ อันเซียวหยูที่กำลังกุมมือเธอแน่นจนรู้สึกได้ถึงการสั่นไหว "เซียวเป่ย เราต้องโทรแจ้งตำรวจหรือเปล่า?"
"ดี" เซียวเป่ยตอบ
อันเซียวหยูรีบหยิบโทรศัพท์ออกมา กดโทรหา 110 "สวัสดีค่ะคุณตำรวจ ตอนนี้พวกเรากำลังมีอันตราย รถเบรกไม่ทำงานค่ะ"
"คุณผู้หญิง ใจเย็นก่อนนะครับ" ตำรวจตอบอย่างสงบ "กรุณาบอกตำแหน่งที่คุณอยู่ในขณะนี้ด้วยครับ"
"เราอยู่ที่... ถนนเหรินหมินตรงกับสี่แยกถนนหยงฮุ่ยซี ตอนนี้กำลังมุ่งหน้าไปยังสะพานหยงเฟิงค่ะ"
"โอเคครับ เราจะส่งตำรวจที่อยู่ใกล้ที่สุดไปช่วยทันที"
หลังจากวางสาย อันเซียวหยูก็พูดว่า
จริงๆ แล้ว พวกเขาไม่ได้คาดหวังมากนักกับการมาถึงของตำรวจหรอกนะ แต่ยังไงมันก็ดีกว่าไม่มีอะไรเลย อย่างน้อยก็มีโอกาสรอด 50%
สิ่งที่สำคัญที่สุดในตอนนี้คือการหาพื้นที่ที่เป็ทุ่งนาหรือสถานที่ว่างเปล่า แล้วปล่อยให้รถชนอะไรบางอย่างเพื่อหยุดรถ
และในขณะเดียวกัน เซียวเป่ยก็ตัดสินใจลุกขึ้นจากเบาะหลัง พยายามปีนขึ้นไปที่เบาะข้างคนขับ “หลินจื่อฟาน นายปล่อยมือจากพวงมาลัย แล้วปีนไปที่เบาะหลังเดี๋ยวนี้
"ห๊า... นี่มัน... มันจะไม่อันตรายไปหน่อยเหรอ" หลินจื่อฟานเริ่มเสียขวัญ "นายถอยไปนั่งหลังรถดีๆ เถอะ เลิกเล่นได้แล้ว ตอนนี้ฉันยังควบคุมความเร็วของรถได้อยู่"
"เซียวเป่ย เธอนั่งลงเถอะ ให้ผู้ชายทำจะดีกว่านะ" อันเซียวหยูพยายามดึงมือเซียวเป่ยกลับ แต่ก็ไม่คิดเลยว่าเซียวเป่ยจะแรงเยอะจนเธอดึงไว้ไม่อยู่
"ถ้ารอให้ตำรวจมา ฉันว่าพวกเราสามคนอาจจะไม่รอด" เซียวเป่ยดันมือของอันเซียวหยูออกเบาๆ "หลินจื่อฟาน ค่อยๆ ยืดขามาทางนี้"
หลินจื่อฟานรีบถอดเข็มขัดนิรภัยออก เขาค่อยๆ ลุกขึ้น ขณะเดียวกันเซียวเป่ยก็จับพวงมาลัยไว้เพื่อรักษาทิศทางของรถ แต่พอทั้งสองกำลังจะสลับตำแหน่งกัน หลินจื่อฟานเห็นรถเก๋งสีดำจากกระจกมองหลังที่กำลังพุ่งเข้ามาด้วยความเร็วสูง
"ไม่ต้องเปลี่ยนแล้ว" หลินจื่อฟานะโขึ้น "มีรถขับจี้เข้ามาข้างหลังแล้ว เร็วเข้า เธอกลับไปนั่งลงดีๆ"
เซียวเป่ยรีบกลับไปนั่งที่เบาะหลังอย่างรวดเร็ว เธอมองรถเก๋งสีดำที่กำลังจี้เข้ามาจากหน้าต่าง เธอรู้สึกว่านี่ต้องไม่ใช่เื่บังเอิญ
ใช่แล้ว มันต้องเป็มีคนบงการ
อันเซียวหยูที่นั่งอยู่ด้านหลังแทบจะร้องไห้ออกมา "แล้วจะทำยังไงดีล่ะเนี่ย?"
"เธอนั่งนิ่งๆ เถอะ ไม่ต้องกลัว" เซียวเป่ยตบไหล่ของอันเซียวหยูเบาๆ เพื่อให้เธอสงบลง จากนั้นหันไปพูดกับหลินจื่อฟาน "ชีวิตพวกเราขึ้นอยู่กับนายแล้วนะ ตอนนี้ไม่ต้องคิดอะไรทั้งนั้น เหยียบคันเร่งต่อไป อย่าปล่อย ส่วนเื่อื่น ปล่อยให้ฉันกับเซียวหยูจัดการเอง"
"แต่..." หลินจื่อฟานกัดริมฝีปาก ลังเลอยู่ชั่วครู่ "ก็ได้ ในเมื่อเธอเชื่อในตัวฉันขนาดนี้ ฉันก็จะไม่ทำให้เธอผิดหวัง"
ฝ่ามือของเขาชุ่มไปด้วยเหงื่อ เริ่มมีหยาดเหงื่อเม็ดใหญ่ผุดขึ้นมาบนหน้าผาก แต่เขาก็ไม่กล้าผ่อนคลายเลยสักนิด เขากำพวงมาลัยไว้แน่น สายตาจับจ้องไปข้างหน้าอย่างตั้งใจ กลัวว่าตัวเองจะพลาดไปชนเข้ากับรถคันอื่น
เซียวเป่ยคาดเข็มขัดให้หลินจื่อฟานเสร็จแล้วก็นั่งกลับที่เบาะหลัง พร้อมกับคาดเข็มขัดของตัวเอง และไม่ลืมเตือนอันเซียวหยู "รีบคาดเข็มขัดด้วยสิ"
ถึงจะเป็วินาทีสุดท้าย เธอก็จะไม่มีวันยอมแพ้ที่จะมีชีวิตอยู่ ไม่ว่าเมื่อไหร่ก็ตาม ต้องพยายามรักษาความปลอดภัยของตัวเองให้ได้
เซียวเป่ยหันไปมองอีกครั้ง ก็เห็นว่ารถที่ตามหลังมานั้นใกล้เข้ามาเรื่อยๆ "หลินจื่อฟาน ขับเร็วขึ้นอีกหน่อย รถคันนั้นเหมือนจะตามเรามาใกล้กว่าเดิมแล้ว"
"ตอนนี้ฉันขับเร็วไม่ได้ ข้างหน้ามีรถนิสสันสีขาวขวางอยู่" หลินจื่อฟานขมวดคิ้ว "แถมสองเลนข้างๆ ก็มีรถบรรทุกใหญ่ขับอยู่เลยไม่สามารถแซงได้"
แต่โชคดีที่รถสีขาวข้างหน้าจู่ๆ ก็ขยับไปทางขวา เปิดเส้นทางโล่งให้หลินจื่อฟานรีบเหยียบคันเร่งทันที "เร็วๆ เหยียบคันเร่งเลย" เซียวเป่ยสั่งทันที
หลินจื่อฟานทำตามทันที เหยียบคันเร่งจนสุด เขาจึงรู้สึกโล่งใจเล็กน้อย "โชคดีที่เมื่อกี้ไม่เป็อะไร ไม่งั้นฉันคงแย่แน่ๆ"
รถพุ่งทะยานไปบนถนนอย่างบ้าคลั่ง จนกระทั่งพวกเขาขับออกไปนอกชานเมือง
แต่จู่ๆ รถเก๋งสีดำคันที่ตามมาดันเลี้ยวเข้าไปอีกถนนหนึ่งและหายไปจากสายตาของพวกเขา
เซียวเป่ยรู้สึกว่ารถคันนี้คงไม่ได้ตั้งใจจะชนพวกเขา แต่อาจตั้งใจไล่ตามมาก็ได้
แต่ยังไม่ทันที่เซียวเป่ยจะคิดอะไรออก จู่ๆ ก็มีรถบรรทุกคันใหญ่พุ่งออกมาจากด้านซ้าย ถึงแม้ว่ารถคันนั้นจะไม่ได้ขับเร็วมาก แต่ความเร็วของพวกเขาในตอนนี้เกือบ 80 กม./ชม. หากชนกันเข้าอย่างจัง จะต้องเกิดอุบัติเหตุร้ายแรงแน่ๆ
อันเซียวหยูใจนรีบก้มศีรษะลงกอดตัวเองแน่น หลินจื่อฟานถึงกับหลับตาลงไม่กล้ามองเหตุการณ์ข้างหน้าเลย
มีเพียงเซียวเป่ยเท่านั้นที่ลืมตากว้างมองดูระยะห่างระหว่างรถเก๋งและรถบรรทุกคันใหญ่ที่ใกล้เข้ามาเรื่อยๆ…
เสียงดังสนั่นหวั่นไหวดังก้องไปทั่วท้องฟ้า ราวกับเป็เสียงะเิ
"เฮ้ หลินจื่อฟาน ลืมตาขึ้นมาดูสิ" เซียวเป่ยตื่นเต้นจนต้องทุบไหล่ของหลินจื่อฟาน "ไม่เป็ไรแล้ว เราปลอดภัยแล้ว!"
หลินจื่อฟานค่อยๆ ลืมตาขึ้นมา ก็เห็นว่ารถบรรทุกคันใหญ่นั้นชนเข้ากับรถอีกคันหนึ่งแทน
"ถ้าอย่างนั้น เราก็ปลอดภัยแล้วสิ" หลินจื่อฟานถอนหายใจด้วยความโล่งอก
ทุกคนรอดพ้นจากอันตรายมาได้อย่างหวุดหวิด
ตอนนี้ เหลือเพียงแค่หาทางหยุดรถให้ได้
เซียวเป่ยสังเกตสภาพแวดล้อมโดยรอบอย่างตั้งใจ "ข้างหน้ามีที่นาอยู่ ขับเข้าไปตรงนั้นเลย"
หลินจื่อฟานพยักหน้า "ได้ พวกเธอสองคนเตรียมตัวให้ดี"
แต่ไม่รู้ว่าทำไม ไม่ว่าเขาจะพยายามปรับพวงมาลัยอย่างไรก็ไม่สามารถบังคับรถให้ไปในทิศทางที่้าได้ รถเริ่มส่ายไปมาบนถนนเป็รูปตัว S และรถคันอื่นๆ ก็ต้องคอยหักหลบ
"ทำไมตอนนี้พวงมาลัยถึงบังคับไม่ได้แล้ว" หลินจื่อฟานหันไปมองเซียวเป่ยและอันเซียวหยู "พวกเธอสองคนรีบเกาะประตูไว้ให้แน่น เอาตัวพิงไว้กับประตู"
โชคดีที่หลินจื่อฟานมีทักษะการขับรถที่ดี เขาใช้แรงทั้งหมดหักพวงมาลัยอีกครั้ง
ทันใดนั้น รถก็พุ่งไปทางที่นาใกล้ๆ ครึ่งคันหน้าปักลงไปในโคลน แต่ว่าครึ่งคันหลังกลับไม่โชคดีนัก
ขณะที่รถพุ่งลงไปในทุ่งนา ดันมีเสาไฟฟ้าอยู่ข้างๆ ทำให้ครึ่งคันหลังของรถชนเข้ากับเสาไฟอย่างแรง ส่งผลให้กระจกหน้าต่างแตกกระจายออกมา
เศษกระจกที่แตกละเอียดกระจายเต็มพื้น บางชิ้นที่มีขนาดใหญ่แทงลึกเข้าไปในข้อเท้าของเซียวเป่ย ส่วนอันเซียวหยูก็ถูกเศษกระจกแทงเข้าไปลึกในแขนเช่นกัน
"อ๊า... เจ็บมากเลย..." อันเซียวหยูจับแขนที่าเ็แน่น มองเห็นเืสีแดงสดค่อยๆ ไหลออกมาจากร่องนิ้ว "เซียวเป่ย เธอเป็ยังไงบ้าง ไม่เป็อะไรใช่ไหม"
"ฉันก็เจ็บเหมือนกัน เศษกระจกขนาดใหญ่มันปักเข้าที่ข้อเท้าฉัน"
ความเ็ปที่เสียดแทงนี้ เธอไม่เคยััมาก่อน มันเจ็บจนทำให้น้ำตาของเซียวเป่ยไหลออกมา
"หลินจื่อฟาน นายเป็ยังไงบ้าง" แต่ก็ยังไม่ได้ยินเสียงตอบจากหลินจื่อฟาน อันเซียวหยูจึงะโเรียกอย่างดังอีกครั้ง "เฮ้! หลินจื่อฟาน นายโอเคไหม ตอบหน่อยสิ ให้เราสบายใจหน่อย!"
ผ่านไปประมาณสิบกว่านาที ทันใดนั้นตำแหน่งคนขับก็ขยับ มีหัวโผล่ออกมาจากด้านล่าง ตามมาด้วยเสียงไออย่างแรง "แค่กๆ ฉันนึกว่าตายไปแล้วซะอีก ที่ไหนได้..."
หลินจื่อฟานเปิดประตูรถออกมา พร้อมทั้งโทรแจ้งเหตุฉุกเฉิน 120 และ 110 อีกครั้งเพื่อรายงานตำแหน่ง
"พวกเธอสองคนเป็ยังไงบ้าง" หลินจื่อฟานถามด้วยความกังวล
"เหมือนพวกเราสองคนตอนนี้จะเสียโฉมไปแล้ว แต่เป็ที่แขนกับข้อเท้า โชคดีที่ไม่ใช่หน้า" เซียวเป่ยพูดพร้อมกับยิ้มอย่างข่มความเ็ป "ไม่งั้นคงไม่มีใครอยากแต่งงานกับเราในชีวิตที่เหลือแน่"
ถึงจะาเ็ก็ไม่จำเป็ต้องเศร้า การยิ้มรับกับสถานการณ์ถือเป็ทางเลือกที่ยอดเยี่ยม
"ชิ ไม่เป็ไรหรอก ถ้าพวกเธอสองคนไม่มีใครเอา ก็แต่งงานกับฉันได้นะ หนึ่งสามีสองภรรยาดูเหมือนจะเจ๋งดีนะ" หลินจื่อฟานยืนเท้าสะเอวพร้อมกับยิ้มทะเล้น "พวกเธอลองคิดดูให้ดีๆ นะ"
"สมองกลับเหรอ อย่าฝันนักเลย รถพยาบาลกับรถตำรวจกำลังมา" เซียวเป่ยได้ยินเสียงไซเรนดังมาไม่ไกล เธอเหลือบมองกระจกมองหลังและพบว่าเธอเดาไม่ผิด "รีบเปิดประตูให้พวกเราลงจากรถเถอะ"
อาจจะเพราะว่าอยู่ชานเมือง ห่างไกลจากความวุ่นวายของตัวเมืองใหญ่ แต่ตอนนี้ก็กลับเต็มไปด้วยเสียงดังของไซเรนจากรถพยาบาลและรถตำรวจที่วิ่งตรงมาทางพวกเธอ ก่อนที่จะจอดสนิทตรงหน้าพวกเขา
"เกิดอะไรขึ้นกันแน่คะ?" ตำรวจหญิงในชุดลำลองที่มีใบหน้าสวยเฉียบลงมาจากรถตำรวจ เดินมาหาหลินจื่อฟานแล้วถามว่า "เดี๋ยวคุณต้องกลับไปให้ปากคำกับฉันหน่อยนะ"
"ได้ครับ ผมจะให้ความร่วมมืออย่างเต็มที่เลยครับ อะไรที่คุณอยากรู้ผมจะบอกหมด"
"ไม่รู้ว่าขับรถยังไง ถึงได้ลงไปในทุ่งนาแบบนี้" ตำรวจหญิงในชุดลำลองพูดอย่างไม่ลดละ "ยังดีที่ไม่มีเื่ใหญ่เกิดขึ้น ไม่งั้นถ้าเกิดอะไรขึ้นจริงๆ ล่ะก็ จะทำยังไง?"
"คณตำรวจครับ คุณต้องฟังผมอธิบายนะครับ เื่ที่เกิดขึ้นมันไม่ใช่เื่บังเอิญ มีคนจงใจวางแผนที่จะฆ่าพวกเราครับ" หลินจื่อฟานพูดพร้อมมองตำรวจหญิงในชุดลำลองพลางอธิบาย
8K
