เล่ห์รัก เพลย์บอยหนุ่ม

ตอนที่ 6 : อาการมันฟ้องเช้าวันต่อมาเสียงข้อความดังขึ้น ฉันลืมตาตื่นเอื้อมมือไปหยิบมือถือขึ้นมาดู“098xxxxxxxสามารถติดต่อได้แล้วในขณะนี้….” น้ำตาลเปิดเครื่องแล้ว“ไลน์!” ไลน์แจ้งเตือนของพี่มาวินเด้งขึ้นพร้อมกันอีกช่างเหมาะเจาะอะไรอย่างนี้นะ ได้สวมเขาฉันสมใจแล้วก็น่าจะแอบให้มันเนียนๆหน่อยนะในไลน์แชทพี่มาวิน: ทำอะไรอยู่ครับนิชาของพี่ฉัน: ……….? พี่มาวิน: เป็นอะไรไป งอนพี่หรอฉัน: พรุ่งนี้พี่มาวินจะมาหานิชาไหม…………….พี่มาวินเงียบไปเกือน2นาทีแล้วตอบฉันกลับมา…………..พี่มาวิน: ตอนนี้พี่ยังสับสนกับความรู้สึกของตัวเอง ช่วงนี้พี่ขอเวลาอยู่กับตัวเองสักพักนะครับฉัน: หมายถึง……?พี่มาวิน: พี่ว่าเราห่างกันสักพักได้ไหม พี่อยากทุ่มเทกับงานใหม่ก่อน พี่ขอโทษนะฉัน: (T T)จบบทสนทนาพอได้อ่านแบบนั้นใจมันหล่นวูบ น้ำตาไหลพรากด้วยความเสียใจก๊อก กีอก ก๊อก!เสียงเคาะประตูดังขึ้นหน้าบ้าน“นิชา เปิดหระตูให้ฉันเข้าไปหน่อย” มีผู้หญิงยืนเรียกฉันอยู่หน้าบ้านฉันเดินไปที่หน้าต่างแล้วมองลงไป ……เป็นยัยน้ำตาลเพื่อนรักที่มาพร้อมกับเครื่องดื่มของกินมากมายราวกับรู้ว่าตอนนี้ฉันกำลังอกหักเศร้าเสียใจอยู่สินะ ช่างเป็นเพื่อนที่รู้ใจซะจริงๆ (มองบน)หลายนาทีผ่านไปฉันพยายามทำตัวปกติเหมือนไม่มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นเพื่อที่จะดูความตอแหลของเพื่อนรัก“แกไปไหนมาหรอ โทรหาก็ไม่ติด” ฉันถามพลางมองดูปฏิกิริยาของเพื่อนรัก“ฉันไปธุระต่างจังหวัดกับแม่น่ะ งานเยอะวุ่นวายจนไม่มีเวลาชาร์จแบตมือถือ” น้ำตาลตอบพลางหลบตาฉัน“แล้วคอไปโดนอะไรมาหรอ ทำไมเป็นรอยแดงขนาดนั้น” ฉันพยายามสงบสติอารมณ์ถาม“อ้อ เออออออ น่าจะไปเฉี่ยวโดนอะไรเข้ามั้ง” เพื่อนรักรีบเอาคอเสื้อปิดรอยแดงทันทีพร้อมกับชวนฉันคุยเรื่องอื่น“เอ้อนี่แก ฉันได้งานใหม่ทำแล้วนะ แถมทำที่เดียวกันกับพี่มาวินด้วย” น้ำเหนือพูดพร้อมกับแสดงสีหน้าดีใจออกมา“เหรอ” ฉันไปไม่เป็นเลยจ้า…..เขาถึงขั้นวางแผนไปทำงานด้วยกัน แล้วฉันล่ะ…(อยากเบะปากมองบนจ้า)“นิชา เป็นอะไรไปทำไมทำหน้าเศร้าๆ มีปัญหาอะไรกับพี่มาวินหรือเปล่า” เพื่อนรักรีบยิงคำถามเลยจ้า“ฉันเลิกกับพี่มาวินแล้ว” อยากได้คำตอบแบบนี้ใช่ไหม ได้ ฉันจัดให้จ้า ^__^“ฮ๊ะ จริงดิ เสียใจด้วยนะแก ไม่เป็นไรนะเดี๋ยวก็มูฟออนต่อได้ มีผู้ชายดีๆอีกเยอะ” ดูดู๊ความตอแหลของเพื่อนรักไม่คิดจะให้ฉันได้กลับไปคืนดีกันเลย เฮอะๆฉันทนดูความตอแหลของเพื่อนรักต่อไปไม่ไหวแล้ว ยิ่งฟังก็ยิ่งเกลียดยิ่งแค้น“แกกลับไปได้แล้ว ฉันอยากอยู่คนเดียว” ฉันรีบตัดบทไปเพราะทนมองหน้าตอแหลของมันต่อไปไม่ไหว“งั้น ไว้เจอกันนะ” น้ำตาลพูด“ไม่ต้องเจอหรอก ฉันอยากอยู่คนเดียว” ฉันตอบตรงๆออกไป“ตามใจงั้น” น้ำตาลพูดพลางแสยะยิ้มออกมาลับหลังฉันผ่านมาหลายวันฉันเอาแต่ทำงาน ทำงาน ทำงาน แล้วก็ทำงาน ใครใช้ให้ทำอะไรทำหมด ทำให้ตัวเองยุ่งๆเข้าไว้จะได้ไม่มีเวลาเอาไปคิดเรื่องของพี่มาวินกับยัยน้ำตาลขณะที่ฉันกำลังทำวานอยู่ อยู่ๆเสียงโทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้น“ฮัลโหลพี่นิชา ช่วยก้องด้วย” เสียงปลายสายเป็นน้องชายที่กำลังร้องขอความช่วยเหลือ“เกิดอะไรขึ้น ก้อง ก้อง” ฉันตกใจรีบถามน้องชายไปทันที“แกเป็นพี่สาวของไอ้เด็กนี่ใช่ไหม” ผู้ชายเสียงดุเอ่ยถามฉัน“คุณเป็นใคร แล้วเกิดอะไรขึ้นกับน้องฉัน” ฉันรนรานทำตัวไม่ถูกเพราะเป็นห่วงน้องมาก“น้องแกกู้เงินฉันไปแล้วไม่มีปัญญาจ่าย ถ้าแกไม่หาเงิน30,000บาท พร้อมดอกอีก9,000 มาให้ฉันภายในวันพรุ่งนี้ เตรียมตัวดูข่าวศพน้องแกได้เลย”“อย่าทำอะไรน้องฉันนะ ขอร้องล่ะ เดี๋ยวฉันจะทยอยจ่ายให้” ฉันขอร้องชายคนนั้น“ภายในวันพรุ่งนี้เท่านั้น ไม่มีการต่อลอง” ชายคนนั้นพูดเสร็จก็วางสายไปฉันจะทำยังไงดี คิดสิ คิด คิด ถ้าพรุ่งนี้ไม่เอาเงินให้พวกมาเฟียพวกนั้นคงฆ่าน้องชายฉันแน่ๆ และแล้วใบหน้าของคุณเมฆก็ได้ลอยเข้ามาในหัวฉันความคิดของฉันกำลังตีกันในหัวเต็มไปหมดโหมดนางฟ้า: ไม่นะ ฉันไม่ยอมเป็นของเล่นให้อีตาเพย์บอยจอมหื่นคนนั้นเด็ดขาดโหมดนางร้าย: โอ๊ยยยลำไย! ให้เขาลวนลามถึงขนาดนั้นแล้วจะกลัวอะไรอีก ได้ตังค์ใช้ทุกเดือน ได้ผู้ชายหล่อๆไว้กินตับ ได้แก้แค้นหญิงร้ายชายชั่วคู่นั้น แถมยังได้ช่วยชีวิตน้องชายด้วยนะแก Win！“มีแค่ทางนี้ทางเดียวเท่านั้นสินะ” ฉันเดินไปหยิบเบอร์โทรของคุณเมฆออกมาฉันมือสั่นกดเบอร์โทรหาคุณเมฆ สักพักเขารับสาย“นึกไม่ถึงว่าคุณจะโทรมาหาผมเร็วขนาดนี้” ปลายสายพูด“ฉันตกลง เจอกันคืนนี้”

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่6

นิยายแนะนำ

เล่ห์รัก เพลย์บอยหนุ่ม

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่6

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้