โซ่ตรวนใจ

        ​โรงพยาบาล Emory

        “ผลการตรวจเลือด เธอต้องรักษาตัวอยู่ที่นี่ประมาณ 7-10วัน” นายแพทย์ใหญ่เข้ามารายงานให้การุซิงห์ส่วนตัว “แล้วมีผลกระทบตามมาหรือเปล่า” สุธรรมถามด้วยความเป็นห่วงในอาการของจินนี่ หญิงสาวยังไม่ฟื้นจากพิษไข้ “ตอนนี้ไม่อาการแทรกซ้อน มันคือข่าวดีนะครับ” สีหน้าของการุซิงห์เริ่มคลายกังวล สุธรรมเดินเข้ามากระซิบข้างใบหูของพ่อ “พ่อครับ อารีน่ากลับมาแล้ว” แววตาไม่เป็นมิตรมองหน้าลูกชาย “แกทำอะไรไม่ได้เหรอ” สุธรรมจับต้นแขนพ่อ “เธอคือลูกสาวใคร พ่อไม่รู้หรือแกล้งโง่กันแน่ อาน้องพ่ออารีน่าอยู่ในกองทัพตำแหน่งระดับสูงสุด” การุซิงห์ปิดปากลูกชายทันที “พอๆ อนูปออกมาแล้ว” อนูปเดินออกมาจากห้องพยาบาล “พวกเขาต้องการย้ายเธอไปรักษาที่โรงพยาบาล St.Thomasครับ” การุซิงห์พยักหน้า “ดีเหมือนกัน ใกล้ๆบ้านของลูกเขย” การุซิงห์ไม่เข้าใจภาษาแพทย์ยืนทำตาปริบๆเมื่ออนูปคุยกับนายแพทย์ใหญ่ “เราย้ายคนไข้ภายในวันนี้ ผมติดต่อคุณหมออรชุน ผู้เชี่ยวชาญพิเศษที่เดินทางมาจากแคนาดาครับ” การุซิงห์เลิกคิ้วสูงด้วยความพอใจ “อนูป ลูกเขยมีความคิดเห็นอย่างไร” อนูปยิ้มรับคำถาม “ผมเห็นด้วยครับ”

        คอนโดมิเนียม Iron Wings

        อารีน่าเช็ดตัวลูกสาวบนเตียงนอน ทารกน้อยพลิกคว่ำแล้วหงายท้องแกล้งแม่ ทารกน้อยส่งเสียงคุยแล้วนิ่งสายตามองไปรอบห้องนอน “มองหาคุณพ่อใช่ไหม คุณพ่อโกรธแม่” อานีช่าจามหลายครั้ง “ตัวเริ่มอุ่น มีไข้หรือเปล่า” อารีน่ารีบสวมเสื้อผ้าให้หนูน้อยทันที ป้อนนมแม่ พูดคุยเรื่องอนูปต่อ “แม่เชื่อว่า พ่อหนูคิดถึงหนูมากจ๊ะ” เสียงโทรศัพท์มือถือของเธอดังขึ้น “คุณลุงคะ หนูมาถึงเมื่อวานค่ะ อีกสองวันหนูจะไปพบคุณลุง ทำเรื่องคำฟ้องเรียบร้อยค่ะ”

        สนามบินAtlanta

        อารีน่าจอดรถยนต์คันหรูคันใหม่ที่ลานจอดรถของสนามบิน หญิงสาวลากกระเป๋าเดินทางเข้าไปในอาคารขาออก “พี่ครับ” วารุณวิ่งเข้ามาหาพี่สาว “นึกว่าจะไม่ทันพี่เสียแล้ว” น้องชายของเธอรับกระเป๋าเดินทางเข้าแถวต่อหลังผู้โดยสารท่านอื่น “ไปกี่วันครับ” อารีน่าชูสองนิ้ว “ฝากอานีช่าด้วยนะ พี่จะรีบไปรีบกลับ” อารีน่าสวมกอดร่างของวารุณ ภาพของพี่น้องใกล้ชิดกันถูกนักศึกษาของมหาวิทยาลัยเก่าของอนูปบันทึกภาพไว้ในมือถือ “นั่นแฟนอาจารย์อนูป มีแฟนใหม่เหรอวะ หมายความว่าไง” นาดีนนักศึกษาร้อนใจไม่สืบเสาะว่าใครเป็นใคร ส่งภาพถ่ายไปให้อาจารย์อย่างเร็ว

        อนูปกำลังขับรถกลับไปที่คอนโดฯที่St.Thomas เสียงข้อความดังขึ้น อนูปเปิดรับข้อความ ภาพของอารีน่าพูดคุยกับน้องชายของเธอ “เธออยู่สนามบิน มาที่นี่แล้วจะไปไหน นี่มันวารุณ” อนูปรู้จักวารุณเป็นอย่างดี “นาดีนเข้าใจผิด ฮ่าๆๆ” อนูปรีบส่งข้อความเเก้ข่าวให้ลูกศิษย์เข้าใจ เขาจอดรถริมถนน เพ่งดูรูปภาพ “ผอมลง ไม่สบายหรือเปล่า แล้วอานีช่าอยู่กับใคร” อนูปไม่รู้ว่านานีเดินทางกลับมาที่นี่ เขาตัดสินใจติดต่อมีรา “พี่อนูปสบายดีไหมคะ” รถของอนูปแล่นไปตามถนน “สบายดี จินนี่พ้นขีดอันตรายแล้ว” มีราเบะปาก “หนูไม่ได้ถามถึงแม่นั่น หนูวางสายนะ” อนูปเหยียบเบรคอย่างเร็ว “เฮ้ น้องพี่ อย่าวาง คุยกับพี่ก่อน”

        “ไม่คุย พี่ทำงานหรือเปล่า โทรมาจะหาเรื่องพี่อารีน่าต่อใช่ไหม” มีราไม่พอใจพี่ชายอยู่แล้ว “พี่จะถามเรื่องอานีช่า” มีรายิ้มอย่างดีใจ “พี่อารีน่าไปทำคดีให้คุณลุง ส่วนหลานสาวคนเก่งอยู่กับนานีคะ พี่คิดถึงลูกสาวใช่ไหม อย่าลืมขออนุญาต แม่ของเขาก่อนนะ” อนูปหงุดหงิดและฉุนขึ้นมาทันที “ทำไมต้องขออนุญาต พี่เป็นเจ้าของบ้านหลังนั้น พี่รับผิดชอบเรื่องค่าใช้จ่าย” มีราเริ่มหมั่นไส้พี่ชาย “โอ้โห้ พระเอกผู้มีความรับผิดชอบ ฝากเพื่อนเอากุญแจมาให้ ถ้าพี่ไม่บอกพี่อารีน่า วันหน้าพี่สะใภ้ย้ายหนีไปอยู่ที่อื่นไม่บอกพวกเรา คราวนี้คุณแม่ไม่ยกโทษให้พี่นะ”

        “เรากำลังขู่พี่ใช่ไหม มีรา พี่จะไปหาอานีช่าตอนนี้ ช่วยโทรไปฟ้องเธอ อย่าลืมนี่คือคำสั่งพี่” อนูปกดวางสายโยนโทรศัพท์ “ให้มันได้ยังงี้ซิวะ ขู่จะย้ายหนี เอาเข้าไปขู่พร้อมกันทั้งบ้าน อนูปจะหายตัวไปเองดีไหม” มีราชูแขนขึ้นพร้อมกระโดดไปมา “นานีค่ะ พี่อนูปจะมา หนูไปหลบที่บ้านคุณหมอก่อนนะคะ” มีราจูบหน้าผากหลานสาว “คุณพ่อกำลังมาหาหนู ดีใจด้วยนะ” อานีช่าครางเบาๆ ยิ้มกว้างเหมือนเข้าใจ

        ลานจอดรถของตึก Iron Wings

        อนูปเลี้ยวเข้าจอดในที่จอดรถของเขา เปิดประตูออกยืนบิดลำตัว เปิดท้ายรถหยิบของเล่น พร้อมสะพายกระเป๋าทำงาน วิ่งเหยาะเข้าไปในล็อบบี้ชั้นล่าง “คุณอนูปคะ” พนักงานต้อนรับเรียกชื่อของเขา “ครับ สุนิสา สบายดี” สุนิสาหัวหน้าพนักงานเดินเข้ามาทักทาย “ไม่ได้ตั้งหลายวัน คือทางเราจะขอเข้าไปฉีดยากันปลวก เราได้ทำการฉีดไปเมื่อสามวันก่อนค่ะ ขอลายเซ็นด้วยค่ะ” อนูปรับเอกสารเซ็นชื่อรับทราบ “ขอบคุณครับ ผมขึ้นไปหาลูกสาวนะครับ” สุนิสาตกใจหันไปมองหน้าพนักงาน “บ้านคุณอนูปมีเด็กน้อยเหรอ”

        ชั้น 19 ห้อง 1909

        อนูปซ่อนรอยยิ้มไว้ไม่อยู่ ฉีกยิ้มกับผู้โดยสารในลิฟต์ทุกคน พูดคุยทักทายอย่างสนุกสนาน เมื่อถึงชั้น 19 อนูปกดกริ่ง หันหลังซ่อนความดีใจไว้ไม่ให้นานีเห็น เสียงเปิดประตู “คุณหนู” นานียื่นมือแตะที่หัวไหล่ของเขา “นานีครับ” ทั้งคู่โผล่เข้าหากันเหมือนแม่ไม่ได้พบหน้าลูกแรมเดือน หยดน้ำตาที่เก็บกักไว้หลายวันไหล่พรูออกมาเหมือนเขื่อนแตก “ร้องไห้เเบบนี้ เหมือนผมเป็นคนร้ายกลับออกมาจากคุก” อนูปชะโงกหน้ามองภายในห้องนั่งเล่น “วารุณ มาด้วยเหรอครับ’ นานีจูงมืออนูปเข้าไปหาลูกที่นอนเล่นในเปลตามลำพัง “วารุณไม่อยู่จะกลับมาพรุ่งนี้เย็นๆ ตอนนี้นานีอยู่กับ แม่มดน้อยที่ไม่ยอมดื่มนม” อนูปเปิดประตูห้องนอน นานีหยุดไม่เดินตามปล่อยให้เขาพบอานีช่า “อานีช่าครับ” อนูปชูของเล่นให้ทารกน้อย เสียงร้องไห้จ้าดังขึ้นทันที “อ้าว ร้องไห้ทำไมครับ” อนูปวางของเล่นไว้บนเตียงนอน คว้าร่างของอานีช่าอุ้มแนบแผงอก ฝ่ามือโอบร่างน้อยไว้แน่น “ไม่ร้องไห้ครับ พ่อมาหาหนู มีของเล่นมาฝากครับ” เสียงครางเบาๆทำให้เขารู้สึกว่า อานีช่าซึมไปไม่ร่าเริงเหมือนเมื่อก่อน “นานีครับ เธอไม่สบายหรือเปล่า ตัวอุ่นๆ” นานีรีบหาปรอทวัดไข้มาให้อนูป “อืม ไม่มีไข้ครับ” อนูปป้อนนมขวดให้ทารกน้อย “ผมพาไปเดินเล่นที่ระเบียงดีกว่าครับ” อานีช่าเริ่มส่งเสียงพูดคุยอื้ออ่าเหมือนเดิม “มีเล่นตัวด้วย แกล้งพ่อใช่ไหม” ทั้งคู่อยู่ด้านหน้าของอาคาร “คืนดีกับคุณอารีน่าได้ไหม คุณหนู ดูซิผอมลงทั้งคู่ นานีต้องบังคับให้เธอกินข้าว เพราะอยู่ในช่วงในน้ำนมลูก” นานีร้องไห้ออกมา “ร้องไห้อีกแล้ว ผมเลิกกับเธอ ผมไม่ได้หมายความว่า ผมจะไม่ดูแลเธอกับลูกนะครับ จนกว่าเธอพบผู้ชายคนใหม่” นานีชูมือขึ้นตั้งใจจะตีอนูป “อย่านะครับ ผมอุ้มลูกสาวอยู่” ทั้งคู่ระเบิดเสียงหัวเราะออกมา “ทานอาหารมาหรือยัง” อนูปส่ายหน้าส่งสายตาอ้อนนานี “ผมหิวมากครับ เราไปทานด้วยกันนะครับ อานีช่า”

        อานีช่าส่งเสียงดังเมื่อนั่งบนตักของอนูป “สี่เดือนกว่า อีกไม่กี่เดือนก็เริ่มคลานนะคะ” นานีป้อนอาหารให้อนูป “ตอนนี้ผมขอพักจากเรื่องวุ่นวายพวกนี้ครับ เธอไปไหนครับ” นานียื่นแก้วน้ำผลไม้ให้อนูป “คุณราเมซอาการหนัก ต้องการให้ฟ้องภรรยาตัวเอง แต่อารีน่าเดินทางไปเกลี่ยกล่อมให้คุณลุงแบ่งทรัพย์สมบัติให้เท่าๆกัน” อนูปนึกไม่ถึงว่าอารีน่ายอมรับความคิดของเขา “ครับ” ชายหนุ่มก้มลงมองใบหน้าน้อยๆของลูกสาวหลับคาอ้อมแขนของเขา “คืนนี้นอนที่นี่ เป็นเพื่อนอานีช่าได้ไหม คุณหนู” อนูปหัวเราะในลำคอ “จะดีเหรอครับ เธอคงโกรธย้ายหนีผม” นานีหัวเราะออกมา”ใครคิดแบบนั้นค่ะ คุณปู่ไม่ยอมให้สะใภ้ไปอยู่ที่อื่นง่ายๆ” อนูปถอนหายใจเบาๆ “ผมนอนคืนเดียวนะครับ”

        ภายในห้องนอน

        อนูปรีบจัดการอาบน้ำ ทำธุระส่วนตัวอย่างรวดเร็ว “วันนี้นอนกับพ่อ ห้ามร้องไห้นะครับ” ชายหนุ่มห่มผ้าจัดหมอนเรียงรอบด้านข้างตัวลูกสาว สายตามองไปรอบๆห้องนอน “เราจะนอนหลับหรือเปล่า” อนูปคว้าหมอนของอารีน่ามากอด สูดกลิ่นหอมเต็มปอด ภาพของเธอให้อ้อมกอดของเขา อนูปรู้สึกตัวเมื่อลมเย็นพาเข้ามาในห้องนอน “แย่แล้วลืมปิดประตู” ชายหนุ่มรีบกระโดดออกจากเตียงนอน

        ห้องนอนอีกด้านหนึ่ง เสียงพูดคุยโทรศัพท์ระหว่างอารีน่ากับนานี “ตอนนี้เข้านอนด้วยกัน ไม่ต้องเป็นห่วงนะคะ” อารีน่ารู้สึกดีใจยิ้มพร้อมร้องไห้ออกมา “เขาถามถึงหนูหรือเปล่าคะ” นานีอึ้งไปไม่นาน “ถามอานีช่าว่าดื้อกับคุณแม่หรือเปล่า เขาเป็นห่วงคุณอารีน่านะคะ” อารีน่าขอบคุณนานี “ฝีมือของมีรานะค่ะ”

        รุ่งเช้าวันต่อมา

        “นานีครับ ผมต้องเดินทางไปส่งตัวอย่างข้อสอบที่วอซิงตันครับ” อนูปอุ้มลูกน้อยมานั่งทานอาหารเช้า “เมื่อคืนไม่กวนผมครับ นอนรวดเดียวถึงตี 5 ปลุกผมด้วยเสียงนี้” อนูปจับปลายเท้าเขย่าไปมา เสียงกระดิ่งดัง อารีน่าจับปลายคางของพ่อ “พ่อไปทำงานก่อนนะครับ” นานีอุ้มอานีช่าแทนอนูป “กลับวันไหนค่ะ” อนูปชี้ที่ข้อมือ “ก่อนเที่ยงคืนวันนี้ครับ ผมคงไม่ได้มานอนที่นี่ วันนี้เธอจะกลับมาใช่ไหมครับ” นานีพยักหน้า “อดเจอคุณพ่อเลย ทำไงดีค่ะ อานีช่า สอนคุณพ่อได้ไหม” อนูปหยิกแก้มของนานีแทน “สอนแม่ของเธอดีกว่าครับ” อนูปพรมจูบทั่วร่างของอานีช่านับไม่ถ้วน ก้าวออกมาจากบ้านอย่างอาลัยอาวรณ์ อานีช่าส่งเรียกร้องไห้ตามหลัง นานีเริ่มกลุ้มใจเมื่อหนูน้อยร้องไห้ “คุณพ่อไปทำงานค่ะ” ชายหนุ่มลงลิฟต์โดยสารลงมา “ถ้าไม่ติดงาน พ่อจะอยู่หับหนู ขอโทษด้วยครับ”

        ภายในห้องนอนของอารีน่า

        หนึ่งนาฬิกาของวันใหม่ อารีน่าสวมชุดนอนยาวสีดำสนิทภายหลังจากอาบน้ำอุ่นชำระล้างร่างกาย ดวงตากลมโตมองลูกน้อยนอนหลับในเปล อารีน่าสอดมืออุ้มร่างของหนูน้อย สีหน้าของเธอเปลี่ยนไป เมื่ออานีช่าอาเจียนออกมาเต็มเสื้อนอน อารีน่ารีบอุ้มร่างของทารกน้อยให้อยู่ในท่านั่ง “อานีช่า ลูกเป็นอะไร” อารีน่าหาโทรศัพท์มือถือกดหมายเลขของคุณหมอราหุลทันที “คุณหมอ อานีช่าอาเจียนคล้ายเลือดออกมาค่ะ” คุณหมอราหุลตกใจรีบสวมเสื้อยืด รีบสวมกางเกงวอล์ม “คุณอุ้มเธอไปรอผมที่ลานจอดรถเดี๋ยวนี้” อารีน่าอุ้มอานีช่าเคาะประตูเรียกนานี “นานี นานีค่ะ อานีช่าไม่สบายค่ะ” นานีงัวเงียเปิดประตูห้องนอน เมื่อพบสภาพคอพับของอานีช่า “ลูกแม่ เป็นอะไร” นานีโบกมือให้อารีน่ารีบพาไปโรงพยาบาล “ไปก่อนค่ะ พาไปก่อน นานีจะโทรหามีรา”

        อารีน่าลงมาอย่างเร็ว วิ่งไปที่ลานจอดรถ “อารีน่า” เสียงเรียกของราหุล ทำให้เธอหันร่างมองรถเคลื่อนเข้ามารับเธอ “เร็วเข้า สีหน้าของเด็กซีดมาก” อารีน่ารู้สึกใจไม่ดี “ผมโทรขอเตียงเด็กในห้องฉุกเฉิน” ราหุลนึกถึงอนูปขึ้นมา เขาจับชีพจรของหนูน้อย เร่งความเร็วรถยนตร์ฝ่าไฟแดง ภายใน10นาที ราหุลขับรถมาถึงโรงพยาบาลEmory เสียงแตรรถของเขาทำให้เจ้าหน้าที่ต้องออกมายืนรอรับร่างของทารกน้อย นายแพทย์ประจำห้องERนำร่างของทารกน้อยเข้าในห้องฉุกเฉิน “ราหุล ตอนฉันกลับมา เธอไม่มีอาการซึมหรือไอเลยนะคะ”

        “ผมขอเข้าไปตรวจดูเอง ไม่ร้องไห้นะครับ เข้าไปนอนพักในห้องทำงานของผมก่อน” ราหุลพาอารีน่าเข้าไปนั่งรอในห้องทำงานของเขา “ไม่ค่ะ นั่งไม่ได้ ราหุล ฉันขอนั่งรอข้างนอกนะคะ”

        เสียงฝีเท้าวิ่งเข้ามาหาอารีน่า “มีรา” มีราเข้ามาสวมกอดร่างของพี่สะใภ้ “อานีช่าเป็นอะไรคะ” อารีน่าเช็ดหยดน้ำด้วยความวิตกกังวล “เบื้องต้น หมอสันนิฐานว่า ติดเชื้ออย่างรุนแรง พี่จะทำยังไงดี มีรา ตอนนี้อนูปอยู่ไหน” มีราก้มมองเข็มนาฬิกา “คงจะอยู่ที่คอนโดที่St.Thomasค่ะ” ร่างของอารีน่าลุกขึ้นเมื่อราหุลเดินออกมาจากห้องฉุกเฉิน “ผมพบแผลในกระเพาะ มันเกิดขึ้นได้อย่างไร” ร่างอารีน่าแทบล้มลง “พี่สะใภ้นั่งลงก่อน” ราหุลจับมือของเธอ “ความดันต่ำมาก คุณอนุญาตให้ผมฉีดยาเพิ่มความดันไหม อารีน่า”

        “ทำไมถามแบบนั้น คุณเป็นหมอนะคะ ช่วยลูกสาวของฉันก่อนได้ไหม วิธีไหนก็ได้” อารีน่านึกถึงอนูป “อารีน่า การฉีดเพิ่มความดันในเด็กเล็กมันเสี่ยงมาก ตอนนี้อานีช่าเข้าโคม่า” ร่างของอารีน่าชาไปทั้งตัว สองมือจับเสื้อกาวน์แน่น “คุณพูดอะไร ฉันไม่เชื่อ” ราหุลพยักหน้า “เป็นความจริง ผมรอให้ความดันขึ้นมาเป็นปกติ ตอนนี้เราส่องกล่องควบคุมเลือดที่ออกมาบาดแผลได้แล้ว เหลือความดันของเธอเท่านั้น”

        “ขอกุญเเจรถค่ะ อานีช่าต้องการอนูป เขาต้องมาช่วยฉัน” อารีน่าปาดเช็ดน้ำตาด้วยความหวังครั้งสุดท้าย มีรายื่นกุญแจรถให้อารีน่า “หนูเชื่อค่ะว่าพี่ต้องมา” อารีน่ารีบวิ่งลงบันไดพร้อมกุญแจรถยนต์ มีราพยายามโทรหาพี่ชาย “คงเข้านอน” ราหุลส่ายหน้าด้วยความเสียใจ “คุณรอผมที่นี่ ผมจะเข้าไปดูอาการของเธอก่อน”

        ความเร็วของรถยนตร์ดูเหมือนช้ากว่าใจของอารีน่าในเวลานี้ แววตาที่เต็มไปด้วยความหวังอนูปจะมาดูอานีช่าในเวลานี้ เธอเหลือความหวังเพียงแค่นี้เท่านั้น รถยนตร์ของอารีน่าเลี้ยวเข้าจอดในลานจอดรถคอนโดของอนูป หญิงสาวสวมเสื้อกันหนาววิ่งตรงเข้าไปในอาคารวางใบขับขี่ของมีรา “นี่ไม่ใช่บัตรของคุณ” อารีน่าเปิดกระเป๋าเงินวางแบงส์ร้อยเหรียญ “ลูกสาวของฉันอยู่ในห้องICU พ่อของเธออยู่ที่นี่ค่ะ” อารีน่าพนมมืออ้อนวอนพร้อมน้ำตาไหลพราก “ผมจะพาคุณนายไปส่งครับ”

        เมื่อทั้งคู่มาถึงหน้าห้องพักของอนูป อารีน่าเช็ดน้ำตารวบรวมความกล้า เอื้อมมือกดกริ่งสองครั้งติดกัน ภายในห้องทำงาน อนูปยังไม่เข้านอนนั่งอ่านหนังสือเตรียมออกข้อสอบให้หน่วยงานของรัฐ “ใครมา” ชายหนุ่มเดินลากรองแตะส่องตาแมว “อารีน่า” เขาขยี้ตาทั้งสองข้าง ส่องใหม่อีกครั้งหนึ่ง “ตาไม่ฝาดนี่หวา” อนูปปลดล็อคเปิดประตูออกกว้าง พบรปภยืนเฝ้าอารีน่า “คุณผู้หญิงต้องการพบท่านครับ” ชายผิวสีร่างเล็กกในชุดรปภ อนูปพูดไม่ออก จ้องดวงตาแดงก่ำของอารีน่า “เกิดอะไรขึ้น” ร่างของเธอสั่น พยายามพูด นิ้วมือชี้ไปทางด้านหลัง “อานีช่า อยู่ในห้องICUค่ะ” ร่างของเธออยู่ในอ้อมแขนของอนูปทันทีต