กองทหารธงสีแดงคาดตราเหยี่ยวดำปักหลักในเขตวัง
ดันเต้สวมชุดกษัตริย์แห่งพรอว็องค์ยืนมองกองทหารเริ่มขุดแปลงดอกไม้เพื่อตอกหมุดผูกกระโจมชาล์แห่งพรอว็องค์กระชับลูกสาวในอ้อมกอดด้วยแขนซ้าย ส่วนมือขวาโอบเอวกีเนเวียที่อุ้มบุตรสาวร่างน้อยไว้แนบอกเข้ามาหอมกระหม่อม
เมสิน่าผู้กำลังยิ้มกว้างตื่นตาตื่นใจกับทุกอย่างที่อยู่ข้างล่างเฉลียงหอคอยปราสาทชั้นใน“ท่านแม่ พวกเขามาจัดงานอันใดหรือ” เด็กหญิงหัวเราะสดใส
“เขาตั้งค่ายคุ้มกันเราจ้ะ”กีเนเวียสบตาสามี ...พวกเขาจะฆ่าเราทั้งหมด...
“นกดำเต็มไปหมดเลย” เมสิน่าชี้ธงเหยี่ยวดำที่โบกตามลมเป็ทิวแถว
...ถึงอย่างไร เราก็ต้องมอบดาบแห่งโชคชะตาแก่พวกเขา...ดันเต้หอมกระหม่อมภริยาอีกครั้ง
...เราให้เวลาท่านเพียงสามเดือนขอให้ความโชคดีอยู่กับชาวเมืองทุกคน... ราชินีซบใบหน้าลงบนบ่ากว้าง
บนลานปราสาท แม่ทัพโพเทย์มองขึ้นมายังเ้าหญิงตัวน้อยผู้กำลังโบกมือทักทาย“ท่านลุดวิจ-”
หลุยส์จ้องตำหนิตอบ ทำเอาแม่ทัพถึงกับตาเบิกกว้างเหงื่อจับเต็มหน้าผาก
สีหน้านายทัพผู้อื่นก็ไม่แตกต่างจากโพเทย์ลุดวิจจึงลดสายตาลงมองพื้นหญ้า
“เราโหมยึดวังแล้วสังหารทั้งสองเลยไหม”โพเทย์ย่นหัวคิ้วหนัก
ลุดวิจผ่อนลมหายใจยาวแล้วหันไปมองเหล่าแม่ทัพด้วยดวงตาไร้ความรู้สึก“เ้าไม่เห็นหรือว่าเกิดอะไรขึ้นเมื่อครู่”
ภาพกองเนื้อและกระดูกที่แตกออกจากร่างแหลกสลายไปกับสายลมยังคงติดตา
“เ้าคิดว่าเมืองฟรองเซ็นเบิร์กกลายเป็ธุลีเพราะดันเต้กรีธาทัพทหารพันนายเผาเมืองเหรอ” ลุดวิจมองขึ้นไปยังคู่ชายหญิงบนเฉลียงหอคอยเขาฝืนส่งยิ้มให้แก่คนทั้งสองแล้วโบกมือตอบเด็กหญิงตัวน้อย“เหตุที่คาร์ลยกทัพมาปราบชาล์แห่งพรอว็องค์ก็เพราะคนทั้งสองบุกออกจากวังด้วยม้าศึกแล่นบนเปลวเพลิงไฟนรกอันแผดเผาทุกชีวิต คาร์ลสูญทหารร่วมพันนาย”
เหล่าขุนพลก้มหน้ามองพื้นหญ้าดวงตาเลื่อนลอย
“พวกเขากำลังหาทางหนี”หลุยส์ส่งรอยยิ้มเสแสร้ง โบกมือเล่นกับเด็กสาว้าอีกครั้ง “หากพวกเขาจะสู้มีหรือแค่เผาสะพานคิริออสจะหยุดได้”
“ดันเต้มีดาบอันตรายนั่นพวกเขาย่อมเอาชนะคาร์ลได้” เอียมุสกอดอก “หรือพวกเขาวางแผนรับมือไม่ได้”
“กีเนเวียเป็ราชสกุลลอร์เรนนางเติบโตในเบอร์กันดี” หลุยส์หุบยิ้มหลังดันเต้พาภริยาและบุตรกลับเข้าปราสาท “ทุกพื้นที่อยู่ในสายตานางการยอมแพ้หลังจากศาสนขุนพลมาถึง แสดงว่าอเล็กซานเดอร์มีแผนการบางอย่าง”
“พวกเขาวางแผนออกจากบัลลังก์ดูไม่สมเหตุสมผลเท่าไร” โพเทย์กุมคาง “อะไรทำให้พวกเขาคิดหนี”
“ในเมื่ออำนาจแห่งฟรังเกียสามารถปกป้องพวกเขาได้”เอียมุสแหงนหน้าคิด
“ทหารลาดตระเวนสืบเื่ศาสนขุนพลถึงไหนแล้ว”หลุยส์รอคำตอบจากโพเทย์
แม่ทัพหนุ่มหน้าหดเหลือสองนิ้ว“ศาสนขุนพลนำทัพพ้นพรอว็องค์แล้ว”
ทหารรับใช้ทำความเคารพ“เรียนท่านลุดวิจ บิชอปแห่งพรอว็องค์มารอพบที่ท่าเรือแล้วเซียร์”
หลุยส์ผงกศีรษะแล้วก็พาขบวนผู้ติดตามมุ่งหน้าสู่ท่าเรือหลวง
เหล่าทหารขนเครื่องไม้ลงทองบางชิ้นบุอัญมณีเม็ดเท่าหัวแม่มือ
“ระวัง!”หลุยส์ชี้นิ้วดุทหาร “ของพวกนี้ล้ำค่าเกินชีวิตของพวกเ้า!”
“มีสิ่งใดล้ำค่ากว่าชีวิตคนอีกเหรอ”เสียงนุ่มดึงความสนใจจากหลุยส์
ลุดวิจแห่งบาวาเรียทุบอกตนเบาๆ พร้อมก้มหน้าเคารพบิชอปแห่งพรอว็องค์ “สิ่งที่มีเพียงหนึ่งเดียวแม้ชีวิตก็แทนไม่ได้”
บิชอปรับการเคารพแล้วเดินร่วมกับเขาไปปลายท่า“ชีวิตก็มีเพียงหนึ่งเดียว”
“คนนั้นมีมากมาย”หลุยส์ผายมือกว้าง “เมื่อเราตายก็มีคนอื่นอีกมากมาย”
ดวงตาอบอุ่นมองผืนน้ำ“ท่าน้าให้ส่งเื่รับรองถึงไบเซนธิริกใช่ไหม”
เ้าทหารแห่งบาวาเรียเทียบข้าง“ใช่” หลุยส์เสียงก้องในอก “และเมื่อข้าได้เป็ทายาทโดยชอบธรรมข้าจะแต่งตั้งท่านเป็มหาสังฆราชแห่งฟรังเกีย”
“อย่างนั้นหรือ”บิชอปมองผืนน้ำสั่นไหวตามสายลมอ่อน “ท่านช่วยเล่าความตั้งใจของท่านต่อฟรังเกียได้ไหม”
หลุยส์ชะงักไปครู่หนึ่ง“ท่านปฏิเสธเราหรือ”
เสียงลดต่ำลงทำให้บิชอปหันกลับมาสบตาหลุยส์“ชาล์แห่งพรอว็องค์ตั้งใจมอบแผ่นดินให้แก่ทายาทของโลธาริ่งที่หนึ่งทุกคนอย่างเท่าเทียม”บิชอปสูดหายใจแ่เบาพร้อมส่งยิ้มอ่อนให้หลุยส์ “เขาไม่ประสงค์แผ่นดินออสตินแห่งฟรังเกียเลย”
“ท่านกำลังสนับสนุนพวกโลธาริ่งหัวสูงอย่างนั้นเหรอ”หลุยส์กระแทกนิ้วลงบนฝ่ามือ “แผ่นดินนี้เป็ของแกเบรอทญาทัว พ่อของข้าเขาก่อร่างรวบรวมขึ้นมาเป็ปึกแผ่น แต่ลูกกลับฉีกกระชากจนแทบไม่เหลือ”
บิชอปรักษาท่าที “ท่านรู้สึกว่าชาล์แห่งพรอว็องค์ไม่เคารพชาล์ผู้ล่วงลับ”
“ใช่!” ลุดวิจคำรามในคอ“เ้าเด็กคนนั้นไม่ควรเกิดขึ้นมา เขาเป็ฝีร้ายของราชวงศ์ และการตายของโลธาริ่งคือบทพิสูจน์ว่าเขาไม่ใช่ตัวเลือก”
“เราทุกคนเสียใจสำหรับการตายของโลธาริ่งที่หนึ่ง”ดวงตาอบอุ่นละจากใบหน้าหลุยส์ “เขาช่างแข็งแรง จนไม่น่าเชื่อว่าจะเสียชีวิต”
“กาฬโรค เพราะเ้าคาร์ลพาโลธาริ่งไปติดโรค”หลุยส์สูดหายใจเข้าเต็มอก “คาร์ลคือต้นเหตุทำให้พี่น้องต้องตาย”
“แล้วเื่การเจ็บป่วยของโลธาริ่งที่สองเล่า”บิชอปหันมาสบตากับหลุยส์ “ท่านผู้เป็สมุหเสนาบดีแห่งฟรังเกียรู้เห็นหรือไม่”
“ข้า”หลุยส์สำลักน้ำลายจนไอถี่
บิชอปถอนหายใจ“ลุดวิจแห่งฟรังเกีย ผู้นำแห่งบาวาเรีย ท่านนั้นครอบงำโลธาริ่ง แต่เหตุใดราชโองการรับรองรัชทายาทกลับเป็ชื่อชาล์แห่งพรอว็องค์”
“เพราะชาล์ผู้นั้นร่วมมือกับศาสนขุนพล”หลุยส์ตอบเสียงหลง “พวกเขาสามารถสับเปลี่ยนราชสาสน์” เ้าแห่งบาวาเรียเสียงตะกุกตะกัก
บิชอปหัวเราะในลำคอ“ขณะนั้นดันเต้เป็เพียงนายกอง มีหน้าที่เฝ้าท่าเรือในไบเซนธิริก เขาจะมีอำนาจขนาดนั้นหรือ”
“ดันเต้ถูกกีเนเวียเลือกเป็คู่ครอง”หลุยส์ลากเสียง เขามองขึ้นไปบนท้องฟ้า
“นั่นเกิดขึ้นหลังจากที่เขาเป็ชาล์แห่งพรอว็องค์แล้ว”บิชอปเสียดเสียง “ท่านเองเป็คนรับรองเขามิใช่หรือ”
เ้าแห่งบาวาเรียกลืนน้ำลายถี่“เ้าเด็กนั่นวางแผนเอาไว้อย่างแน่นอน”
“ท่านหลุยส์” บิชอปดึงความสนใจ“ท่านใช้พรรคพวกในออสตินกดดันชาล์แห่งเบอร์กันดีผู้เป็กษัตริย์แห่งฟรังเกียจนไร้อำนาจบริหารแผ่นดินท่านสำเร็จการส่งอำนาจไปให้โลธาริ่งที่สองและท่านก็ได้เป็ใหญ่ถึงสมุหเสนาบดีแห่งฟรังเกีย”
“บิชอปแห่งเบอร์กันดี!”ใบหน้าหลุยส์แดงก่ำพร้อมขมึงตาดุใส่ร่างสูง
“ท่านยังไม่เข้าใจอีกเหรอ”บิชอปสบตาหลุยส์ “ท่านไม่เข้าใจอะไรเลยสินะ”
“เ้าอย่ามาสอนข้า!” เ้าแห่งบาวาเรียชี้หน้าบิชอป“เ้ายอมรับว่าชาล์แห่งพรอว็องค์ทำถูกอย่างนั้นหรือ!” เสียงเครียดตวาดก้อง “เ้าเห็นด้วยกับการให้พวกราชนิกุลปลิงดูดเืเหล่านี้มีสิทธิ์ในแผ่นดินที่ดันเต้แบ่งอย่างนั้นเหรอ!”
“เพราะพวกเขาก็เป็โลธาริ่ง”บิชอปลดเสียงแ่ “ท่านเข้าใจหรือยังว่าพวกเขาคือลูกหลานของโลธาริ่ง”
ใบหน้าสากยับย่นจนริ้วตีนกาเด่นชัดหลุยส์ส่ายศีรษะถี่ “ข้ายอมไม่ได้ นั่นคือศักดิ์และศรีของพ่อข้า”หลุยส์กัดฟันครู่หนึ่ง “พวกราชนิกุลเสื่อมศรัทธาพวกนั้นใช้ความมั่งคั่งและทหารของพ่อข้าสร้างปัญหาไม่รู้จบ”
บิชอปมองท้องฟ้าสดใส“พวกเขา้าหลักประกันความปลอดภัย”
“พวกเขาหลงลืมไปแล้วว่าพ่อของข้านั้นต้องเหนื่อยเพียงใดในการพิชิตราชวงศ์เร็กเพอนาเทอเรสแห่งเมรอวิเจียน”หลุยส์มองยอดเขาห่างไกลจนเป็เงา “คนพวกนั้นก็เคยแบ่งแผ่นดินเพื่อรวมอำนาจการปกครอง”
“เมื่อเชื้อพระวงศ์ได้พื้นที่ปลอดภัยอย่างเท่าเทียมพวกเขาจะหยุดทำสิ่งชั่วร้ายเพื่อเอาตัวรอด” บิชอปมองกลับมายังหลุยส์อีกครั้ง
“ท่านคิดว่าสิงโตตัวนั้นสามารถปกครองเหล่าสิงโตป่าได้อย่างนั้นเหรอ”หลุยส์หันไปจ้องหน้าบิชอปฉับพลัน “พรอว็องค์ เบอร์กันดี ลอมแบร์ดี เจเนเซีย เอดีสออสติน ต้องแบ่งอีกเท่าไร”
“นั่นก็เป็เื่ของโลธาริ่ง”บิชอปหายใจเข้าลึกยาว “ข้าเข้าใจแล้ว”
“ท่านเข้าใจ?”หลุยส์จับคอเสื้อบิชอปแน่น “ข้าเองก็เข้าใจว่าท่านนั้นคือพวกเนรคุณแผ่นดิน”
บิชอปลดสายตาหลบ“ท่านเต็มไปด้วยความเคียดแค้นจนมองไม่เห็นเลยว่ากำลังเกิดสิ่งใดขึ้นในฟรังเกีย”
มือหนาดึงบิชอปเข้ามาใกล้ตัว“ถ้าท่านไม่ใช่ตัวแทนของไบเซนธิริกเพียงคนเดียวในพรอว็องค์ข้าจับท่านถ่วงน้ำไปแล้ว”
ชายชุดขาวพยักหน้า“ท่านจะได้รับราชสมบัติอย่างแน่นอน”
“พูดได้ดี” หลุยส์ดันร่างสูงสุด่แขน“ท่านเองก็เตรียมตัวเถอะ หลังเสร็จพิธีแต่งตั้งมกุฎราชกุมารแห่งฟรังเกียผู้นี้ท่านจะถูกไต่สวนเื่เผากรุงฟรองเซ็นเบิร์ก”หลุยส์จัดชุดบิชอปให้เรียบแล้วเดินกลับมายังเรือหลวง
ทหารกำลังรัวค้อนตอกลิ่มครู่ใหญ่เสียงไม้แตกลั่นร้าวเสียดจากลำเรืออันหักเป็สองส่วนจมลงไปในทะเลสาบ
“นายท่านขู่บิชอปเช่นนั้นไม่เป็ปัญหากับไบเซนธิริกเหรอเซียร์”โพเทย์กล่าวถามเสียงแ่
หลุยส์หัวเราะ“หลังจากข้าเป็มกุฎราชกุมารแห่งฟรังเกีย ข้าต้องกลัวผู้ใดอีก”
“ทำไมคนพวกนี้ถึงเคารพเ้าเด็กนั่นมากขนาดนี้อายุดันเต้น้อยกว่าข้าตั้งสิบปี” โพเทย์ผงกศีรษะระหว่างเดินตามหลุยส์
“เพราะเื่ขนอาวุธไปเอเทนสิบคันเกวียนเพื่อช่วยกรุงคอนสแตนติโนเปิล”หลุยส์เขม็งตามองเรือที่กำลังจมลง “เื่พิสดารที่ดันเต้ทำ ได้สยบเชื้อพระวงศ์สายโลธาริ่งและเชื้อพระวงศ์เมืองอื่น”
“กว่าพระเ้าแกเบรอทญาทัวปฐมต้นราชวงศ์จะพิชิตพวกนอกรีตได้เมื่อสองร้อยปีก่อน ท่านเกียสิเยเล่าให้ข้าฟังสิบปีก็ยังไม่จบข้าฟังแล้วยังเหนื่อยแทนท่านชาล์ผู้ล่วงลับ” โพเทย์ตบอกทำทีเคารพนามเมื่อครู่
“ถ้าเรากลายเป็กองเนื้อในสามเดือนจงฆ่าให้หมด” หลุยส์เดินทางกลับ
ในยามค่ำคืนเ้าทหารแห่งบาวาเรียกลับนอนพลิกไปพลิกมาจนถึงเช้าวันใหม่เขารีบแต่งกายให้เรียบร้อย มัดผม เตรียมพบสตรีผู้ขึ้นชื่อลือชาว่างดงามเป็หนึ่งในแผ่นดินฟรังเกีย
วิธีเลือกคู่แสนพิสดารนั้นสร้างความตกตะลึงสั่นะเืทุกกฎบนแผ่นดิน
เพราะอเล็กซานเดอร์ได้รับสิทธิ์แห่งศาสนขุนพลมาเกี่ยวข้องจากตระกูลขุนนางแห่งลอร์เรนก็ะโขึ้นแถวหน้าถึงขั้นเป็ราชวงศ์ลอร์เรนมีอภิสิทธิ์ตั้งกฎพิสดารเลือกคู่ครองเองตามใจ
คู่หมั้นคู่หมายอย่างคาร์ลนั้นเสียหน้าจนอับอายถึงกับยกทัพมาแก้หน้า
ตัวลุดวิจคิดถึงการพบเจอกีเนเวียครั้งแรกในพิธีเลือกคู่เขาเองก็ส่งบุตรชายเข้าร่วมด้วย หวังว่าอเล็กซานเดอร์จะเข้าใจตามความหมาย
แต่นั่นคือความผิดพลาด
เพราะกีเนเวียผู้เลอโฉมได้เลือกคู่เป็ชาล์ปลายแถวทำให้ลูกชายเขาถึงกับเสียผู้เสียคนเปลี่ยนจากคนเก่งเอาการเอางานเป็คนไร้เป้าหมาย
ความแค้นต่อหญิงสาวตัวเล็กจากดินแดนไร้นามผู้กล้าทำให้ครอบครัวเขาพินาศด้วยวิธีการเลือกคู่สุดพิลึกพิลั่นเพียงแค่นั่งจ้องน้ำในแก้วใสสักใบนั้นยิ่งเติมไฟเดือดดาลในหัวใจของหลุยส์เป็อย่างยิ่ง
เขาจึงไม่มีทางให้อภัยคนพวกนี้ไม่ว่าจะเป็อเล็กซานเดอร์ หรือแม้แต่ดันเต้ ผู้มีศักดิ์เป็หลานของเขาเอง
ทุกอย่างได้ถูกจัดฉากเป็อย่างดีเพื่อสร้างความชอบธรรมเหนือสัญญาแวร์เดิง
นั่นคือความผิดของดันเต้และกีเนเวีย
คนทั้งสองต้องชดใช้แก่เขาจนครบทุกหยาดหยดโลหิต
318
