ตอนที่29ตีความผิด
ในคืนเดียวกันนั้นเอง ทางด้านนิภาหลังจากที่ออกจากโรงพักไปเพื่อไปตามหาสุริยะ แต่เ้าตัวซิ่งรถเร็วมากจนเธอตามไม่ทัน ส่วนอาทิตย์นั้น นิภาเข้าใจดีว่าเขาต้องอยู่เอาใจภูษิตาก่อนเพื่อไม่ให้ผิดสังเกตเธอจึงไม่อยากโทรไปกวน
นิภาขับรถเข้าไปในความมืดที่มีเพียงแสงสว่างจากหลอดไฟ้า มีรถสวนทางมาเพียงไม่กี่คัน เธอตามลูกชายหัวแก้วหัวแหวนไปไม่ทันแต่ก็ยังขับช้า ๆ อยู่ในระแวกนั้น เพื่อหวังว่าจะเจอลูกจอดรถพักอยู่ที่ไหนสักแห่ง แต่ก็ไม่มี… ‘ฮึ่ย! เพราะยัยลูกสาวตัวดีของนังษิตาแท้ ๆ เดินไม่ระวังแล้วยังทำให้พ่อกับลูกต้องมาผิดใจกันอีก ดีนะ!ที่สุริยะไม่ทันได้หลุดปากเรียกพ่อออกไป ไม่งั้นนะ!!!’ นิภาบ่นออกมาเสียงดังอยู่ภายในรถแต่มีเพียงเธอที่ได้ยินอยู่คนเดียว เพียงแค่อยากระบายเท่านั้น
นิภาขับเอื่อยเฉื่อยอยู่อย่างนั้นเกือบชั่วโมง สุดท้ายเธอก็ถอดใจก่อนจะตัดสินใจกลับไปรอลูกที่บ้านแทน
เมื่อเธอกลับถึงบ้านก็มองเข้าไปด้านในสุดของบ้าน เพื่อดูว่าสุริยะกลับมาหรือยัง ก่อนจะพบว่ามีเพียงรถอาทิตย์จอดอยู่ เธอจึงรีบเข้าไปในบ้านทันที มุ่งตรงไปยังห้องทำงานเพราะรู้ว่ายังไงสามีของเธอก็ต้องรออยู่ในห้องนั้นเป็ประจำเมื่อมาที่บ้านเป็ครั้งคราว
นิภาเปิดเข้าไปในห้องทำงานเธอพบว่าอาทิตย์กำลังนอนเอนตัวยาวอยู่บนโซฟาใหญ่ตัวโปรดของเขา บรรยากาศในห้องที่เต็มไปด้วยกลิ่นบุหรี่และกลิ่นเหล้าปนไปด้วยกลิ่นลมหนาวจากเครื่องปรับอากาศ เขานอนนอนด้วยท่าทางที่หมดสภาพ มือข้างหนึ่งก่ายหน้าผาก อีกข้างหนึ่งถือแก้วเหล้าอยู่ เน็กไทท์ถูกดึงออกครึ่งหนึ่ง กระดุมปลดออกเพียง3เม็ด ชายเสื้อปล่อยออกนอกกางเกง ทำให้ท่านอนของเขาดูเซ็กซี่ที่สุดในตอนนี้ซึ่งตรงกันข้ามกับสีหน้าที่ดูเคร่งเครียดของเขา
นิภาเดินเข้าไปนั่งบนแขนโซฟาตัวที่ชายหนุ่มนอนอยู่ เขาชำเลืองมองหญิงสาวผู้เป็ภรรยาเล็กน้อยแต่ก็ยังนอนเอนหลังอยู่อย่างนั้นต่อไป
“ฉันคิดว่าคุณยังอยู่พวกนั้นซะอีก”
“ไม่อ่ะ วันนี้ผมไม่ค่อยมีอารมณ์จะตีสองหน้าซักเท่าไหร่ เฮ้อ..เกือบไปแล้ว” ชายหนุ่มตอบด้วยน้ำเสียงเซ็ง ๆ พร้อมกับยกแก้วขึ้นมากระดกเหล้าไปจนหมดแก้ว
“ค่ะ ฉันเข้าใจ” เสียงอ่อนโยนของนิภาทำให้เขารู้สึกเย็นลง ทันใดนั้นเองอาทิตย์ก็ลุกขึ้นนั่งพร้อมกับวางแก้วเปล่าใบนั้นลงบนโต๊ะเล็ก ๆ ซึ่งวางอยู่ใกล้มือด้วยความโมโห จนแก้วเกือบแตกเป็เสี่ยง ๆ
“แถมนังนั่นยังมาว่าลูกของเราอีก ผมอยากจะบีบคอมันให้ตายคามือแต่ก็ทำได้แค่ยืนมอง!!” อาทิตย์กัดฟันกรอดด้วยความโกรธ เขากำมือแน่นคิ้วขมวดด้วยความเกลียดชัง นิภาเห็นดังนั้นเธอจึงเขยิบเข้าไปใกล้เขาอีกนิดพร้อมกับกุมมือเขาไว้
“ไม่เป็ไรนะคะคุณ อดทนไว้ก่อน เดี๋ยวเราได้เอาคืนแน่” นิภาตอบกลับเสียงหวานที่แฝงไปด้วยความึดที่ชั่วร้าย
“เมื่อไหร่จะถึงวันนั้นซักที ผมเริ่มจะเสแสร้งไม่ไหวแล้วนะ!”น้ำเสียงทุ้มใหญ่ของเขาเต็มไปด้วยความเกรี้ยวกราด
“ไม่นานหรอกคุณ” เธอตอบกลับสั้น ๆ พร้อมกับกุมมือเขาไว้
“อ้อ” อยู่ ๆ อาทิตย์ก็เหมือนนึกอะไรออก “แล้วเด็กบัวนั่นได้เื่อะไรบ้าง?”
“อ้อ ใช่ เื่นั้น...ฉันลืมสนิทเลย” นิภาเอามือออกก่อนจะกลับมานั่งท่าปกติ เธอลงจากแขนโซฟาพลางนั่งลงข้าง ๆ สามี “ษิตาไปที่แหล่งของเรามาค่ะ บัวมันบอกว่าแค่ไปซื้อของสด เฮอะ! ร้ายนักนะ ฉันว่าละ ว่ามันต้องตอแหล! ดีนะที่มีตัวสำรองอยู่”
“ตกลงที่พวกนักข่าวรู้ที่กบดานของเรา ก็เป็เพราะษิตาสินะ”อาทิตย์ถามด้วยน้ำเสียงมีเลศนัย “แล้วคุณจะเอาไงต่อกับยัยเด็กนั่น!”
“ก็คงต้องเก็บไว้ก่อน ยังไงก็น่าจะใช้ประโยชน์ได้ แต่ฉันไม่ได้ไว้ใจมัน100%นะคะ....ถึงต้องหาตัวสำรองไว้” นิภาตอบกลับด้วยใบหน้าที่ดูครุ่นคิดอยู่ตลอดเวลา เธอให้ใครคนหนึ่งทำงานให้เธอโดยมีหน้าที่คล้าย ๆ กับบัว แค่เพิ่มมาอย่างหนึ่งคือให้จับตาดูความภักดีของบัวว่ามีมากน้อยแค่ไหน แต่แล้ว...เธอก็ได้รู้ว่าบัวอยู่ข้างใครมากกว่ากัน ทั้งที่เธอเป็คนช่วยพ่อบัวไว้แท้ ๆ แต่กลับไม่สำนึกในบุญคุณ นิภาเก็บความโกรธนี้เอาไว้ในใจเพื่อรอวันที่จะะเิมันออกมาทีเดียว
“ผมว่าแล้ว...ว่าเด็กนั่นอ่ะ มันไม่จริงใจกับคุณหรอก แต่ยังดีนะที่เราไม่เชื่อใจมันั้แ่แรก” ชายหนุ่มพูดเสริม ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความพอใจที่ภรรยาของเขาได้คิดแผนสำรองไว้ เขามองหน้านิภาด้วยความภูมิใจ
“แหมคุณก็..อย่ามองแบบนั้นสิคะ” นิภาหลบตาอาทิตย์เล็กน้อยด้วยความเขินอาย
“ส่วนเื่ษิตา เดี๋ยวผมจัดการเองครับ อยากสอดรู้งานของคนอื่นเค้าดีนัก”
“ค่ะ ยังไงก็ฝากคุณด้วยนะคะ” นิภาพูดขึ้นก่อนจะโผเข้ากอดเขาแน่นด้วยความรัก
“ครับ ผมขออยู่ที่นี่ก่อนนะ รอเ้าสุริยะกลับมา” เขากระซิบข้างหูภรรยา
“แต่..กว่าลูกเราจะกลับมา..คงอีกนานเลยนะคะ เราจะทำอะไรกันก่อนดี..” นิภาเงยหน้าชึ้นพูดเสียงอ่อยใกล้ ๆ หูอีกคนเช่นกัน
“หายเครียดแล้ว...ก็ต้องระบายออกซักหน่อยสิครับ..” เขามองหน้าภรรยาด้วยสายตาหื่นกาม หลังจากนั้นทั้งคู่ก็เล่นเพลงรักกันบนโซฟาตัวโปรดอย่างร้อนแรง
https://www.mebmarket.com/?store=publisher&action=home_page&publisher_id=4379373&publisher_name=%E0%B8%9B%E0%B8%B2%E0%B8%81%E0%B8%81%E0%B8%B2%E0%B8%97%E0%B8%AD%E0%B8%87%E0%B9%81%E0%B8%94%E0%B8%87
135K
