เมื่อความสงบที่เริ่มกลับคืนสู่ลานกว้าง ทริสตันจึงส่งสัญญาณให้กิเซลล์และอาร์วินก้าวออกมาข้างหน้า ท่ามกลางสายตาที่เปี่ยมด้วยความศรัทธาของชาวเมือง
“ประชาชนที่รักของเรา... เพื่อให้ซิลเวอร์เรสเดินหน้าไปสู่ยุคสมัยใหม่ เราขอแนะนำบุคคลสำคัญที่จะมาเป็หูเป็ตาและเป็โล่กำบังให้กับพวกเ้า” เขาผายมือไปยังหญิงสาวผมแดงข้างกายด้วยท่าที่ให้เกียรติ
“หญิงสาวผู้นี้คือ กิเซลล์ ซันสกาย นางจะเป็ผู้ถือครองตาชั่งแห่งความยุติธรรม มีหน้าที่รับเื่ร้องทุกข์และดูแลทุกข์สุขของพวกเ้าทุกคน หากใครโดนเ้าหน้าที่หรือทหารกลั่นแกล้งจนไม่ได้รับความเป็ธรรม จงก้าวเข้าไปหานางได้ ส่วนชายผู้นี้คือ อาร์วิน แบล็กวู้ด แม่ทัพผู้ที่จะดูแลความปลอดภัยในชีวิตและทรัพย์สินของเมือง ต่อจากนี้ทหารลาดตะเวนจะคอยคุ้มครองพวกเ้าทั้งกลางวันและกลางคืน หากใครพบเห็นสิ่งไม่ชอบมาพากล หรือการกระทำผิดกฎหมาย จงรีบแจ้งแก่อาร์วินและทหารที่ลาดตะเวน... เพราะความปลอดภัยของพวกเ้าและเมือง คือหน้าที่อันสูงสุดของชายผู้นี้”
หลังจากให้เวลาชาวเมืองได้จดจำใบหน้าของทั้งสอง เมื่อเห็นว่าทุกคนจดจำได้แล้ว เขาจึงขยับยิ้มพึงใจก่อนจะกวักมือเรียกสองพ่อลูกที่บัดนี้ได้แต่งกายเรียบร้อยเนื้อตัวดูสะอาดสะอ้าน
โดรโกก้าวออกมาด้วยความประหม่าที่ยากจะซ่อนเร้น ร่างสูงใหญ่ของเขากลับสั่นสะท้านภายใต้สายตานับพันคู่ที่จ้องมองมา ท่าทางวิตกกังวลของเขาราวกับนกที่ตื่นตระหนก ทว่า... เด็กหญิงที่ยืนอยู่เคียงข้างกลับทำให้บรรยากาศเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง เลนอร์ยืนหยัดกายตรงด้วยความนิ่งสงบดุจผิวน้ำที่ไร้ระลอกคลื่น ดวงตาของนางว่างเปล่าทว่าลุ่มลึกไร้ซึ่งร่องรอยของความหวาดกลัวดั่งเด็กทั่วไป
กิเซลล์และอาร์วินที่ยืนดูอยู่ด้านหลังลอบสบตากันด้วยความสงสัย พวกเขาแปลกใจนัก... เหตุใดเด็กน้อยวัยห้าขวบผู้นี้ถึงได้มีจิติญญาที่แกร่งกร้าวและสุขุมจนน่าขนลุกเช่นนี้
“ความรุ่งเรืองของเมืองเริ่มจากปากท้องของประชาชน!” เสียงของทริสตันดังกังวานสะกดใจผู้ฟัง “เราขอมอบหน้าที่อันยิ่งใหญ่นี้ให้แก่บุรุษนามว่า โดรโก และเด็กสาวนามว่า เลนอร์ พวกเขาคือผู้เชี่ยวชาญที่จะมาเยียวยาผืนดินที่เหือดแห้งของพวกเ้า หากพวกเ้าประสบปัญหาในไร่นา หรือการเพาะปลูกมีอุปสรรค จงไปขอคำชี้แนะจากพวกเขาทั้งสอง”
ชายหนุ่มกวาดสายตาคมกริบมองไปยังฝูงชนเพื่อย้ำเตือน “จงจำไว้... คำสั่งของพวกเขาคือความปรารถนาของเรา เมื่อใดที่พวกเขา้าตรวจตราไร่นาของใคร จงอำนวยความสะดวกให้ถึงที่สุด เพื่อให้ซิลเวอร์เรสของเรากลับมาอุดมสมบูรณ์อีกครั้ง!”
ท่ามกลางเสียงขานรับ มีระลอกความสงสัยในฝูงชนอย่างเงียบเชียบ สายตาหลายคู่จับจ้องไปที่ร่างเล็กของเด็กสาวด้วยความงุนงง พวกเขาเข้าใจได้หากจะเป็โดรโกที่เป็ผู้ใหญ่ ทว่าเลนอร์... นางเป็เพียงเด็กน้อยที่มีอายุรุ่นราวคราวเดียวกับลูกหลานของพวกเขาเองมิใช่หรือ?
แรงกดดันจากความสงสัยถาโถมเข้าใส่คนทั้งคู่ ทว่าท่ามกลางความกังขานั้น กลับมีกระแสแห่งความคาดหวังแฝงอยู่ลึก ๆ แม้หัวใจจะเต็มไปด้วยคำถาม แต่ในวินาทีที่ไร้ทางออก พวกเขาทำได้เพียงน้อมรับคำบัญชาและวิงวอนต่อโชคชะตา... หวังเพียงว่ามือเล็ก ๆ ของเด็กคนนี้และโดรโก จะกลายเป็ปาฏิหาริย์ที่มาช่วยไร่นาของพวกเขาทั้งหลายให้พ้นจากความตายได้จริง ๆ
ทริสตันกวาดสายตามองชาวเมืองที่กำลังจมอยู่ในความงุนงง ก่อนจะยกยิ้มอย่างมาดมั่น “เรารู้ว่าพวกเ้ากำลังสงสัย... เหตุใดเด็กสาวตัวน้อยเพียงเท่านี้ ถึงได้รับหน้าที่เช่นนี้?”
เขาสาวเท้าไปข้างหน้าหนึ่งก้าว น้ำเสียงกังวานและชัดเจน “จงฟังให้ดี... สำหรับเรา ทริสตัน วินด์สเกล เราตัดสินคนด้วย ผลงาน หาใช่ชาติตระกูล เพศ หรือแม้แต่อายุ! ใครที่มีสามารถและทำได้จริง เราย่อมกล้าหยิบยื่นโอกาสและมอบอำนาจให้ครองตำแหน่งอย่างสมเกียรติ พวกเ้าจงใช้ดวงตาของตนเองเฝ้าดูเถิดว่าเด็กน้อยคนนี้จะเปลี่ยนผืนดินแห่งนี้ได้เพียงใด”
ก่อนที่เขาจะทิ้งะเิลูกใหญ่เพื่อจุดไฟในใจชาวเมือง "และในอนาคต ประตูแห่งโอกาสจะเปิดกว้างสำหรับทุกคน! ไม่ว่าเ้าจะเป็ใคร หากเ้าพิสูจน์ได้ว่ามีความสามารถเหนือคนอื่น เราก็พร้อมจะแต่งตั้งเ้าขึ้นเป็หัวหน้างานเพื่อขับเคลื่อนเมืองนี้ไปพร้อมกับเรา!"
บรรยากาศรอบลานกว้างพลันเปลี่ยนเป็ความคลั่งไคล้ เมื่อความหวังไม่ได้หยุดอยู่แค่ความปลอดภัย แต่ขยับขึ้นไปถึง "เกียรติยศ" ที่พวกเขาสามารถไขว่คว้าได้ด้วยฝีมือตนเอง ประชาชนพากันมองหน้ากันด้วยดวงตาที่เป็ประกาย รอยยิ้มที่กว้างที่สุดในรอบหลายปีปรากฏขึ้นบนใบหน้าที่ทรุดโทรม
วินาทีต่อมา เสียงไชโยโห่ร้องก็ะเิขึ้น มันดังสนั่นหวั่นไหวจนนกที่เกาะอยู่ตามยอดไม้พากันบินหนีด้วยความใ เสียงในครั้งนี้หาใช่เพียงแค่เสียงดีใจธรรมดา แต่เป็เสียงแห่งการถวายสัตย์ปฏิญาณต่อผู้นำที่มองเห็นความเป็คนในตัวพวกเขา เสียงนั้นดังกังวานข้ามกำแพงเมือง กระจายไปทั่วทุกทิศทางเพื่อประกาศว่า ยุคสมัยใหม่ของซิลเวอร์เรสได้เริ่มต้นขึ้นอย่างแท้จริงแล้ว!
ทริสตันทอดมองคลื่นมหาชนที่กำลังบ้าคลั่งด้วยความศรัทธาพลางขยับยิ้มพอใจ การปราศรัยในครั้งนี้คือชัยชนะที่งดงามเกินคาด เขาไม่เพียงแค่ฝังรากความเชื่อมั่นผ่านคำมั่นสัญญาและแนวทางการปกครอง แต่ยังได้หว่านเมล็ดพันธุ์แห่งความหวังที่แหกคอกจารีตเดิมของโลกใบนี้อย่างสิ้นเชิง
ในดินแดนที่ตำแหน่งสำคัญถูกสงวนไว้ให้เพียงเหล่าชนชั้นสูงผู้มีชาติตระกูลค้ำคอ แิเื่การใช้คนตามความสามารถของเขา จึงเปรียบเสมือนแสงสว่างที่มาแทนม่านหมอกอันมืดมิด ทริสตันรู้ดีว่าคำประกาศนี้จะไม่ได้หยุดอยู่เพียงแค่ในซิลเวอร์เรส แต่มันจะขยายไปที่เมืองอื่นในอนาคต สิ่งนี้จะล่อลวงให้เหล่าผู้มีความสามารถที่ไร้โอกาสก้าวหน้าจากทั่วทุกสารทิศ ยอมละทิ้งถิ่นฐานเพื่อมุ่งหน้ามาสยบยอมแทบเท้าและมอบสติปัญญาให้แก่เขาเพียงผู้เดียว
ทันทีที่กระแสเสียงดีใจเริ่มจางหาย รอยยิ้มบนใบหน้าของทริสตันพลันมลายสิ้น แทนที่ด้วยความเคร่งขรึมและนิ่งสงบดุจผิวน้ำก่อนเกิดพายุ เขาขยับกายยืนตัวตรง น้ำเสียงที่เปล่งออกมานั้นเข้มและทรงพลังจนคนฟังรู้สึกหนาวสั่นไปถึงกระดูก
“บัดนี้... ถึงเวลาแห่งการชำระโทษ” เขาเว้นจังหวะให้ความเงียบเข้าปกคลุมลานกว้าง “เราขอประกาศลงโทษปะาชีวิตแก่นักโทษทั้งสามสิบสี่คน! ในความผิดฐานเข่นฆ่าและทารุณกรรมประชาชน ก่อความไม่สงบอย่างร้ายแรง และย่ำยีเกียรติของสตรีจำนวนมากอย่างไม่อาจให้อภัยได้ โลหิตของพวกมันต้องหลั่งชะล้างความผิด เพื่อคืนความยุติธรรมให้แก่ดวงิญญาของผู้บริสุทธิ์ในเมืองนี้!”
ทริสตันก้าวลงจากแท่นไม้ด้วยท่าที่สุขุม ก่อนจะสั่งให้เคลื่อนย้ายสิ่งกีดขวางออกไปจนสิ้น เผยให้เห็นเสาไม้สิบต้นที่ตั้งตระหง่านอยู่กลางลานกว้าง บ่วงเชือกที่ห้อยระย้าลงมาจากยอดเสาแกว่งไกวตามแรงลมเบาๆ ดุจเครื่องประดับของยมทูตที่ไร้สิ่งใดบดบังสายตา
ชายหนุ่มเพียงสะบัดมือวาดผ่านอากาศเบาๆ สัญญาณแห่งจุดจบก็ถูกส่งต่อไปยังเหล่าทหาร นักโทษทั้งสามสิบสี่คนถูกฉุดกระชากลากถูออกมาในสภาพที่น่าสังเวช ร่างกายถูกพันธนาการด้วยโซ่ตรวน ส่วนที่ปากมีเชือกมัดคล้องไว้อย่างหนาแน่นเพื่อสะกดกั้นเสียงคร่ำครวญและคำด่าทอ
ทันทีที่พวกมันเผชิญหน้ากับทะเลแห่งสายตาที่เคียดแค้นของชาวเมือง และมองเห็น บ่วงเชือกแห่งความตาย ที่ตั้งรออยู่ข้างหน้า แววตาที่เคยอวดดีพลันแปรเปลี่ยนเป็ความตระหนกสุดขีด ดวงตาของพวกมันแดงก่ำสั่นระริก ส่ายหน้าไปมาอย่างคนเสียสติ พยายามดิ้นรนจะหลบหนีจากความตายที่อยู่ตรงหน้า ทว่าแขนอันแข็งแกร่งของเหล่าทหารกลับล็อคตัวพวกมันไว้แ่าราวกับคีมเหล็ก บีบบังคับให้พวกมันต้องก้าวเดินมุ่งหน้าไปสู่ความตายอย่างไม่อาจขัดขืน
ทันทีที่เหล่านักโทษปรากฏกาย ลานกว้างก็เดือดพล่านด้วยความแค้น ก้อนหินและเศษขยะถูกขว้างปาเข้าใส่ร่างที่สั่นเทาเ่าั้ราวกับพายุ ทริสตันยกมือขึ้นห้ามด้วยท่วงท่าที่สุขุม สายตาของเขาไม่ได้มองที่นักโทษ แต่กลับมองไปยังเหล่าทหารที่คุมตัวนักโทษต้องพลอยเจ็บตัวไปด้วย
“หยุดมือเสียเถิดชาวซิลเวอร์เรส!” เสียงของเขากังวานกริบข่มเสียงะโทั้งปวง “ขยะพวกนี้ไม่ควรค่าแก่การที่พวกเ้าต้องเสียแรง ทว่าที่สำคัญกว่านั้น... ก้อนหินของพวกเ้ากำลังทำร้ายเหล่าทหารที่จะเป็ผู้พิทักษ์บ้านเมืองของเราในวันหน้า”
เมื่อความวุ่นวายสงบลง ทริสตันทอดสายตาที่เ็าและไร้ซึ่งความสงสารไปยังกลุ่มนักโทษ ดวงตาของเขาว่างเปล่าดุจก้นบึ้งของมหาสมุทร ก่อนจะเปล่งวาจาพิพากษาด้วยน้ำเสียงที่ทรงอำนาจดุจประกาศิต
“นำตัวพวกมัน... ไปปะา!”
สิ้นเสียงสั่ง ทหารสิบกระชากลากถูนักโทษชุดแรกขึ้นสู่แท่นปะาโดยไม่สนเสียงดิ้นรนที่เล็ดลอดผ่านผ้าคาดปาก บ่วงเชือกถูกคล้องเข้าที่ลำคออย่างรวดเร็วและแม่นยำ ทันทีที่แท่นไม้ถูกเตะออก ร่างทั้งสิบก็ดิ่งวูบลงตามแรงโน้มถ่วง เสียงกระดูกคอหักดังแว่วท่ามกลางความเงียบงัน ดวงตาของพวกมันเริ่มเหลือกถลน ร่างกายดิ้นกระตุกเกร็งอย่างทุรนทุรายเพียงอึดใจ ก่อนจะทิ้งตัวนิ่งสนิทลงสู่ความตาย... ทิ้งไว้เพียงเงาร่างที่ห้อยโตงเตงสะท้อนแดดจ้า
กลิ่นอายแห่งความตายและเสียงกระตุกเกร็งของร่างกายค่อยๆ เงียบหายไป เมื่อนักโทษชุดสุดท้ายสิ้นลมหายใจลงอย่างสมบูรณ์ ทริสตันเฝ้ามองภาพนั้นด้วยสีหน้าเรียบเฉย ก่อนจะสั่งให้ทหารปลดร่างที่ไร้ิญญาและรื้อถอนเสาพวกนี้ออกไปจากสายตา ประชาชนทั้งลานต่างตกอยู่ในความเงียบที่เต็มไปด้วยความเคารพยำเกรง
ชายหนุ่มกวาดสายตามองชาวเมืองของเขาอีกครั้ง น้ำเสียงของเขากังวานและกึกก้องไปถึงสุดขอบลาน “ชาวซิลเวอร์เรสที่รัก... บัดนี้ เรา ทริสตัน วินด์สเกล ได้ชำระล้างแผ่นดินให้บริสุทธิ์ด้วยการกวาดล้างเหล่าคนชั่วที่เคยรังแกพวกเ้าให้หมดสิ้นไปแล้ว!”
“จงจำไว้... หากภายภาคหน้าใครพบเห็นความอยุติธรรม หรือความชั่วร้ายเริ่มก่อตัวขึ้นอีกครั้ง จงแจ้งแก่ทางการ เราสัญญาด้วยเกียรติว่าจะมอบความเป็ธรรมให้แก่ทุกฝ่ายอย่างเท่าเทียม และในวันนี้... เราขอจบการปราศรัยแต่เพียงเท่านี้ ขอบคุณพวกเ้าทุกคนที่มาร่วมเป็พยานในการเริ่มต้นยุคสมัยใหม่ไปพร้อมกับเราผู้นี้”
ทริสตันโน้มตัวลงโค้งให้แก่มหาชนเป็ครั้งสุดท้ายอย่างสง่างาม ท่ามกลางเสียงปรบมือและโห่ร้องที่ดังกึกก้องประดุจคลื่นั์ เขาหมุนตัวเดินจากไปทิ้งไว้เพียงตำนานบทใหม่ที่เพิ่งถูกจารึกขึ้นบนหน้าประวัติศาสตร์ของซิลเวอร์เรส
เมื่อชาวเมืองเริ่มแยกย้ายทิ้งไว้เพียงความเงียบ ทริสตันจึงหันมาให้ความสนใจกับกลุ่มคนข้างกาย ทั้งกิเซลล์ อาร์วิน และสองพ่อลูกตระกูลโดรโกที่ยังคงทึ่งในสิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้น ในจังหวะนั้นเอง ทหารองครักษ์ได้นำตัวทั้งสองคนมาเข้าพบ
ทั้งสองคือคนที่กิเซลล์พูดแนะนำมาก่อนหน้านี้ ทันทีที่เผชิญหน้ากับทริสตัน พวกเขาพลันรู้สึกถึงรังสีอำนาจที่แผ่ออกมาจนต้องลดตัวลงคุกเข่าหมอบกราบอย่างสิ้นเชิง "ผู้น้อยขอน้อมรับบัญชา... บัดนี้พวกเรามาอยู่ต่อหน้าท่านผู้ปกครองตามที่ได้รับสั่งไว้แล้ว"
ทริสตันมองดูคนทั้งสองที่ก้มหมอบอยู่แทบเท้าด้วยความพอใจ แววตาของเขาฉายประกายแห่งความคาดหวัง ข้อมูลของทั้งสองคนตรงหน้า เขาได้สืบมาอย่างละเอียดแล้วล่วงหน้า
“เอาล่ะ... พวกเ้าทั้งสองลุกขึ้นเถิด” เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เรียบนิ่ง
ทั้งหมดก้าวเดินตามทริสตันเข้าสู่ห้องประชุมที่ถูกจัดเตรียมไว้เป็อย่างดี ใจกลางห้องมีโต๊ะไม้เนื้อยาวตั้งตระหง่านพร้อมเก้าอี้ที่เรียงรายอย่างเป็ระเบียบ ทริสตันนั่งลงที่ตำแหน่งหัวโต๊ะในฐานะผู้นำ โดยมีกิเซลล์และอาร์วินนั่งขนาบข้างซ้ายขวา
ลำดับถัดมาคือโดรโกและเลนอร์ที่นั่งเผชิญหน้ากันด้วยท่าทางที่ต่างกันสิ้นเชิง และปิดท้ายด้วยสมาชิกใหม่ทั้งสองที่ขยับตัวนั่งลงด้วยความสงบเสงี่ยม ทริสตันกวาดสายตามองภาพ ข้าราชหารชุดแรกของเขาที่ประจำอยู่ในตำแหน่งอย่างพร้อมเพรียง รอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยความพอใจปรากฏขึ้นบนใบหน้า ก่อนที่เขาจะส่งสัญญาณให้คนรับใช้ยกชาชั้นเลิศมาเสิร์ฟ เพื่อให้กลิ่นหอมของใบชาช่วยคลายความอึดอัดของบรรยากาศลง ก่อนที่จะเริ่มการประชุม
433
