ผมปั่นจักรยานชิลๆ ข้ามเขตหมู่บ้านที่ 2 เข้าสู่หมู่บ้านที่ 4 บรรยากาศเริ่มเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด บ้านเรือนดูซุดโทรม ผู้คนดูอดอยากและมีแววตาสิ้นหวัง
‘โถ่... ที่นี่มันสลัมยุคโบราณชัดๆ’ ผมคิดในใจพลางปั่นผ่านทางดินขรุขระ
แต่แล้วสายตาผมก็ไปสะดุดเข้ากับร่างบางที่กำลังก้มๆ เงยๆ เก็บผักบุ้งป่าอยู่ริมคูน้ำ แม้เสื้อผ้าจะขาดวิ่นและมีรอยเปื้อนดินตามตัว แต่ ผิวพรรณที่โผล่พ้นรอยขาดนั้นกลับขาวนวลเนียน ขัดกับสภาพแวดล้อมสุดๆ ใบหน้าเรียวเล็ก จมูกโด่งรั้น และดวงตากลมโตที่ดูเศร้าสร้อยนั่น... มันนางเอกนิยายชัดๆ!
ผมเบรกจักรยานนิ่งสนิทตรงหน้าเธอ "เฮ้... ทักทายหน่อยแม่สาวน้อย"
เธอสะดุ้งสุดตัวจนผักป่าในมือเกือบร่วง หน้าถอดสีด้วยความตกใจและระแวง สายตาเธอมองผมสลับกับจักรยานไฮเทคอย่างหวาดๆ "ทะ... ท่านเป็นใคร? จะมาปล้นข้าหรือ? ข้าไม่มีอะไรให้ท่านหรอกนะ... ผักพวกนี้ก็มีแค่หยิบมือเดียว"
ผมหัวเราะเบาๆ พลางวางเท้าข้างหนึ่งยันพื้นโชว์กล้ามขาแน่นๆ "โถ่... ดูสารรูปข้าสิ ข้าดูเหมือนโจรป่าตรงไหน? ข้าแค่ปั่นเจ้า 'อาชาเหล็ก' นี่มาเที่ยวชมเมืองเฉยๆ เห็นเจ้าดูสวยดีแต่มาเดินเก็บผักคนเดียว เลยอยากทักทายหน่อยน่ะ"
"ข้าสวยงั้นหรือ? ท่านตาฝาดไปแล้ว... ข้าทั้งมอมแมม ทั้งยากจน" เธอพึมพำพลางก้มหน้า "ข้าอยู่ตัวคนเดียวมาตลอด... พ่อแม่ทิ้งข้าไว้ที่หมู่บ้านนี้ตั้งแต่เด็ก ชีวิตข้าก็แค่วันๆ หาของกินประทังชีวิตไปเท่านั้นเอง"
ผมมองสำรวจเธออย่างละเอียด แม้เธอจะดูผอมบางไปนิดเพราะขาดสารอาหาร แต่โครงสร้างร่างกายเธอดีมาก หน้าอกนูนเด่น ภายใต้เสื้อผ้าเก่าๆ และ สะโพกที่ดูสมส่วน ถ้าได้อาบน้ำขัดตัวดีๆ กินอาหารอิ่มๆ นะ... แม่คุณเอ๊ย! ระดับพรีเมียมชัดๆ!
"ชื่ออะไรล่ะเรา?" ผมถามพลางหยิบ "ถุงขนมปัง" จากระบบออกมาฉีกกินโชว์ กลิ่นหอมของเนยและนมพุ่งเข้าจมูกเธอทันทีจนสาวน้อยคนนี้เผลอกลืนน้ำลายดัง เอื้อก!
"ข้าชื่อ... หลินหลิน จ้ะ" เธอมองขนมปังในมือผมด้วยแววตาละห้อย
"หลินหลินงั้นเหรอ... ชื่อเพราะดีนี่นา" ผมบิขนมปังชิ้นใหญ่แล้วยื่นให้เธอ "เอ้า... เอาไปกินสิ ข้าเห็นเจ้าหิวนะ ชีวิตคนเรามันไม่ได้มีแค่เก็บผักกินไปวันๆ หรอกนะหลินหลิน ถ้าเจ้าอยากเปลี่ยนชีวิต... บางทีการบังเอิญมาเจอข้าวันนี้ อาจจะเป็นโชคดีที่สุดในชีวิตเจ้าก็ได้นะ 555+"
หลินหลินรับขนมปังไปอย่างลังเล ก่อนจะกัดกินอย่างตะกรุมตะกราม น้ำตาเม็ดเล็กๆ เริ่มคลอเบ้าเพราะรสชาติที่เธอไม่เคยสัมผัสมาก่อนในชีวิต
‘หึหึ... ติดกับแล้วไงล่ะ หิวๆ แบบนี้ ล่อลวงง่ายกว่าสาวรวยๆ เยอะ!’ ผมยิ้มมุมปากอย่างผู้ชนะ