Floral Requiem – เพลงไว้อาลัยแห่งพฤกษา

เงาดำนั้นขยับเข้าใกล้มากขึ้น ทุกจังหวะเสียงเลื้อยของมันทำให้สันหลังเรธเย็นเฉียบ เขาหลับตาแน่น มือข้างหนึ่งกำเข้าหากันแน่นราวกับพยายามสะกดความกลัวที่กำลังคืบคลาน

‘หนีไปสิ... อย่าโง่เลย’

ความคิดแรกผุดขึ้นมาในหัวของเขา มันง่ายกว่าที่จะหันหลังแล้ววิ่งออกไปจากที่นี่ ทิ้งชายปริศนานี่ไว้และเอาตัวรอดให้ได้ก่อน

แต่…

เรธเหลือบมองร่างที่ยังหมดสติอยู่ ใบหน้าซีดเผือดของชายปริศนาเต็มไปด้วยรอยขีดข่วนและ๤า๪แ๶๣ เขาคงผ่านอะไรที่เลวร้ายมาก่อนถึงได้อยู่ในสภาพนี้

ถ้าเขาทิ้งอีกฝ่ายไป…

แสดงว่าเขาก็ไม่ต่างจากโลกใบนี้ที่ล่มสลายไปแล้ว ความเห็นแก่ตัวกำลังกลืนกินทุกสิ่ง หากเขาเลือกจะอยู่รอดเพียงลำพัง คนอื่นก็คงคิดเช่นเดียวกัน แล้วสุดท้ายเขาจะต่างอะไรกับคนที่ทอดทิ้งกันเพื่อเอาตัวรอด?

ขยับ… ขยับ…

เสียงเลื้อยของเถาวัลย์ใกล้เข้ามาอีก เรธกำมือแน่น เขาต้องตัดสินใจเดี๋ยวนี้…

ลมหายใจของเขาหนักขึ้น ก่อนจะค่อย ๆ คลายมือออก ดวงตาของเขาสั่นไหวไปชั่วขณะ ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็๲ความแน่วแน่

“บ้าชะมัด…”

เขาพึมพำกับตัวเอง ก่อนจะขยับไปยืนขวางระหว่างชายปริศนาและเงาดำนั้น

ฟึ่บ!

เถาวัลย์เส้นหนึ่งพุ่งเข้าใส่ด้วยความเร็ว เรธกระโจนหลบฉิวเฉียดก่อนจะรีบคว้าแท่งเหล็กสนิมขึ้นมาถือไว้แน่น

มันอาจไม่ใช่อาวุธที่ดีที่สุด แต่ตอนนี้… เขาต้องสู้เพื่อเอาชีวิตรอด ทั้งของเขา และข

องชายปริศนาที่อยู่เ๢ื้๪๫๮๧ั๫!