จื่อรั่วลุกขึ้นมาแต่เช้าเพื่อหุงหาอาหารไว้สำหรับยายและตัวเองก่อนเดินออกไปสำรวจพื้นที่ว่างด้านหลังเรือนเพื่อเตรียมขุดแปลงดินเพิ่มเธออยากปลูกผักกวางตุ้งและคะน้าเพิ่มอีกสักสองสามแปลง
"ท่านยายข้าคิดว่าจะขุดแปลงดินปลูกผักเพิ่มอีกสักสองสามแปลงดีหรือไม่ เราจะได้มีผักไปขายที่ตลาดและมีรายได้เพิ่มขึ้นอย่างไร" จื่อรั่วเอ่ยขอความคิดเห็นจากยายเฒ่าหลานอีเมื่อเห็นว่าเงินทองที่เก็บไว้กับยายก็เริ่มร่อยหรอข้าวปลาอาหารที่มีเริ่มลดน้อยลง
"แล้วเ้าจะดูแลคนเดียวอย่างไรไหว ข้าก็เจ็บป่วยออดๆ แอดๆ ลุกไปช่วยเ้าทำไม่ค่อยจะไหวหรอกนะ" ยายเฒ่าหลานอีเอ่ยถามอย่างห่วงใยด้วยเกรงว่าจื่อรั่วจะทำคนเดียวไม่ไหว
"ข้าทำคนเดียวไหวจ้ะท่านยายท่านนั่งดูเฉยๆ เป็กำลังใจให้ข้าก็พอแล้ว" เธอยิ้มให้อย่างอ่อนโยน ยายเฒ่าหลานอีป่วยด้วยโรคชรานางยิ่งต้องใช้เงินในการซื้อยาและค่ารักษาไหนจะยังต้องซื้ออาหารมากักตุนไว้สำหรับสองชีวิต
"ตามแต่เ้าเห็นสมควรก็แล้วกัน วันนี้เ้าไม่ไปทำงานที่จวนนายอำเภอหรอกหรือถึงได้ตั้งท่าจะขุดแปลงดินเสียแล้ว" ยายเฒ่าหลานอีเอ่ยถามเมื่อจื่อรั่วบอกจะอยู่ขุดแปลงดิน
"ไม่ไปวันสองวันคงไม่เป็ไรหรอกมั้งจ้ะยายไว้ข้าค่อยไปทำชดเชยให้วันหลังก็ได้" วันนี้เธอตัดสินใจไม่ไปทำงานที่จวนนายอำเภอเพราะ้าขุดแปลงดินเพื่อเตรียมปลูกผัก จื่อรั่วใช้เวลาเกือบค่อนวันจากนั้นนางจึงได้นำผักไปขายที่ตลาดขากลับจะได้แวะซื้อเมล็ดผักเพิ่มด้วย
"อ้าว นังหนูวันนี้เ้าไม่ได้ไปทำงานที่จวนนายอำเภอหรอกหรือ" อวี้หลานเอ่ยทักเมื่อเห็นว่าเป็จื่อรั่วนั่งขายผักที่ตลาดเวลานี้นางควรต้องกำลังทำความสะอาดอยู่ที่จวนสิ
"ไม่ได้ไปจ้ะลุงอวี้ ลุงออกมาซื้อของไปทำอาหารหรือ" จื่อรั่วตอบ
"อือ..แล้วนี่มีผักอะไรบ้างล่ะ" อวี้หลานมองดูผักที่เหลืออย่างละไม่กี่ต้น
"เหลือไม่กี่อย่างข้ายกให้ลุงหมดนี่เลยแล้วกันไม่คิดเงินหรอกจ้ะ" จื่อรั่วหยิบผักทั้งหมดรวมกันส่งให้อวี้หลาน
"ได้ยังไงของซื้อของขายต้องคิดเงินสินังหนู" อวี้หลานปฏิเสธก่อนจะล้วงเอาถุงเงินออกมาหากแต่จื่อรั่วยังคงปฏิเสธ
"ไม่เป็ไรก็ข้าให้ลุงไงแล้วข้าจะได้รีบกลับเพราะจะต้องแวะไปซื้อเมล็ดผักอีก" จื่อรั่วเอ่ยถึงเหตุผล
"เช่นนั้นข้าก็ขอบใจเ้ามากๆ ข้าไปก่อนล่ะ" อวี้หลานนำผักทั้งหมดใส่ลงในตะกร้าก่อนเดินจากไป จื่อรั่วจัดการเก็บแผงผักให้เรียบร้อยแล้วจึงได้เดินไปยังร้านขายเมล็ดพืชผักที่อยู่ห่างออกไป เธอเลือกซื้อเพียงแค่ไม่กี่อย่างด้วยงบที่จำกัดก่อนจะเดินออกมาด้านนอกเพื่อซื้อข้าวสารและไม่ลืมที่จะแวะซื้อซาลาเปาของโปรดกลับมาฝากยายเฒ่าหลานอี ปกติเธอจะไม่ค่อยชอบกินซาลาเปาสักเท่าไรแต่หากวันนี้นึกอยากลองชิมดูบ้างเหตุใดท่านยายถึงชอบกินจึงได้ซื้อเพิ่มอีกลูก
"ข้ากลับมาแล้วเ้าค่ะท่านยายซื้อซาลาเปาที่ท่านชอบมาด้วยนะ" จื่อรั่วบอกก่อนเดินเอาของไว้วางไว้บนโต๊ะแล้วจึงเดินกลับเข้ามาหายายเฒ่าหลานอีพร้อมกับซาลาเปาจากนั้นจึงเดินเข้าครัวเพื่อเตรียมอาหารมื้อเย็น เสร็จแล้วจึงได้จัดสำรับบนโต๊ะก่อนนั่งลงกินพร้อมกัน
"ข้ามีเื่ถามอะไรเ้าได้หรือไม่" ยายเฒ่าหลานอีถามขึ้นขณะกำลังกินข้าว นางนึกสงสัยมานานแล้วแต่ยังไม่โอกาสได้ถามให้แน่ชัด
"ท่านยายมีอะไรจะถามข้าอย่างนั้นหรือ"
"ข้าเพียงแค่อยากรู้ว่าเ้าเป็ใครมาจากไหนเหตุใดถึงได้ดีกับข้าเช่นนี้" เป็นางที่คอยดูแลทุกอย่างั้แ่เข้ามาอยู่ในเรือนทำให้ยายเฒ่าหลานอีรู้สึกได้
"เอ่อ..คือ..ข้าก็ไม่รู้จะบอกท่านยายอย่างไรดี ข้าเป็เด็กกำพร้าไม่มีญาติพี่น้องที่ไหน" เธอไม่รู้ว่าจะต้องตอบออกไปอย่างไร อาจเป็เพราะเธอโหยหาความอบอุ่นแบบนี้มาั้แ่เด็กๆ หรือเปล่าเลยทำให้เธอใส่ใจนางเป็พิเศษ
"แล้วบ้านเกิดของเ้าอยู่ที่ไหนกัน" ยายเฒ่าหลานอียังคงถามต่อ
"ข้าก็ไม่รู้จำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าเกิดที่ไหนเกิดรู้แต่เพียงว่าเดินทางร่อนเร่มาเรื่อยจนมาถึงที่นี่แล้วก็ถูกคนพามาพบกับท่านนี่แหละ" นี่คงเป็คำตอบเดียวที่จะทำให้ท่านเชื่อในสิ่งที่ข้าพูด
"เหตุใดเ้าจึงจำอะไรไม่ได้สักอย่างกำพร้าั้แ่จำความได้แล้วเติบโตมาเช่นไรหรือ ชีวิตเ้านี่ก็น่าสงสารเช่นกันเหมือนกับหลานสาวข้านางก็กำพร้าั้แ่ยังเล็กเหมือนกันพ่อกับแม่เกิดอุบัติเหตุตกน้ำตายตอนออกไปหาปลา" จื่อรั่วตั้งใจฟังที่ยายเฒ่าหลานอีเล่าอย่างสนใจ
"ก็อาศัยขอทานกินนั่นแหละ แล้วเหตุใดนางถึงหายตัวไปหรือเ้าคะ"
"ข้าก็ไม่รู้เหมือนกัน นางบอกข้าว่านางจะไปทำการค้าที่ต่างเมืองสักสองสามเดือนแล้วนางก็เงียบหายไปเลย" ยายเฒ่าหลานอีชะงักไปครู่หนึ่งั์ตารื้นเมื่อเอ่ยถึงหลานสาวที่หายไป
"ท่านยายอย่าเศร้าไปเลยท่านยังมีข้าอยู่ด้วยทั้งคนรีบกินข้าวเถอะจะได้กินยาข้ายังต้องไปปลูกผักต่ออีก" จื่อรั่วเอ่ยปลอบกาอนจะตักน้ำแกงส่งให้นาง
"อืม แล้วเ้าเข้าไปที่จวนนายอำเภอได้พบเ้าส้มไหม" ยายเฒ่าหลานอีเห็นปลาทอดตรงหน้าก็พาให้นึกถึงเ้าส้มขึ้นมาทันที
"ไม่เจอจ้ะยายข้าก็ยังไม่รู้เลยว่ามันจะอยู่อย่างไรบ้าง" จื่อรั่วเอ่ยด้วยน้ำเสียงเศร้า กี่วันแล้วที่ไม่ได้เจอเ้าส้ม
หลังจากกินข้าวเสร็จจื่อรั่วก็เดินออกมาด้านหลังเรือนจัดการขุดแปลงดินเสร็จแล้วหว่านเมล็ดผักลงบนแปลงดินที่ได้เตรียมเอาไว้ก่อนจะนำหญ้าแห้งมาคลุมให้ทั่วแล้วรดน้ำจนชุ่ม จื่อรั่ววุ่นอยู่กับแปลงปลูกผักจนกระทั่งถึงยามโหย่ว (17.00-19.00น.) ก็ได้กลับเข้าเรือนเพื่ออาบน้ำแล้วจึงได้เข้านอน
ผักที่เพิ่งหว่านเมล็ดลงแปลงปลูกชุดใหม่ต้องใช้เวลาแรมเดือนกว่าจะโตพอขายได้เธอจึงคิดจะเข้าป่าเพื่อหาขุดเผือกและหัวมันที่มีอยู่ตามธรรมชาติมาเก็บไว้ในยามที่ไม่มีข้าวและยังนำมาทำเป็ขนมได้อีกด้วยหากว่าโชคดีอาจเจอกับสมุนไพรหายากอาจนำมาขายได้เงินเธอจึงลุกขึ้นมาเตรียมตะกร้าใบใหญ่พร้อมกับอาหารและน้ำดื่มั้แ่เช้าก่อนจะเดินออกมา
1K
