หวนคืนอีกครา พลิกชะตาแห่งคำทำนายเลือด (จบ)

        อวิ๋นจื่อตกอยู่ในภวังค์ชั่วขณะ

        นางกำลังพยายามทำความเข้าใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น

        ทันใดนั้นลูกธนูก็พุ่งมาที่นางพร้อมกับเสียงลมหวีดหวิว

        นางหลบโดยสัญชาตญาณ

        “ในที่สุดเจ้าก็ตื่นแล้ว” เสียงของซูเจินแผ่วเบา ปราศจากอารมณ์ใดๆ เจือปน

        ปรากฏว่าทุกอย่างเป็นเพียงความฝัน

        ช่างเป็นความฝันที่เหมือนจริงเหลือเกินกลิ่นหอมสดชื่นของทุ่งหญ้าเขียวขจีดูเหมือนจะยังอบอวลอยู่ในรูจมูก แล้ววิหารในภูเขาจิ่วอี๋มาอยู่ในความฝันของนางได้อย่างไร?

        ความฝันนี้ทำให้นางรู้สึกไม่สบายใจเอาเสียเลย

        “ซูเจินข้าอยากรู้ว่าเคยมีสงครามเกิดขึ้นใกล้ๆ ภูเขาจิ่วอี๋หรือไม่?”

        “สงครามหรือ?” ซูเจินถามย้ำด้วยความประหลาดใจ “ดูเหมือนจะไม่มีนะ”

        “ถ้าอย่างนั้นเสด็จอาเคยไปที่ภูเขาจิ่วอี๋หรือไม่?” นางจงใจไม่พูดถึงวิหาร

        ‘แน่นอนว่าเขาย่อมเคยไปที่ภูเขาจิ่วอี๋เพราะมันเป็นสถานที่ที่เทพธิดาอวี้เหอสอนวิชากระบี่ให้เขา’ซูเจินคิด แต่เขาไม่กล่าวอะไร

        ซูเจินสงสัยว่าดูเหมือนอวิ๋นจื่อจะมีบางอย่างอยู่ในใจ

        ซูเจินตัดสินใจกล่าวว่า“ข้าไม่รู้เลย เกิดอะไรขึ้นหรือ?”

        อวิ๋นจื่อส่ายหน้าเบาๆ “ไม่มีอะไรแค่จู่ๆ ข้าก็นึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ แต่มันเป็นเรื่องเล็กน้อยดังนั้นอย่าใส่ใจเลย” หลังจากกล่าวจบนางก็เปลี่ยนเรื่อง “ข้าหลับไปนานแค่ไหน?”

        ซูเจินตอบว่า“ดูเหมือนจะเกือบชั่วยามแล้ว เหตุใดเราไม่เริ่มออกเดินทางล่ะ?”

        อวิ๋นจื่อมองไปรอบๆและเห็นว่าดวงจันทร์ยังคงส่องแสงอยู่บนท้องฟ้า นางจึงกล่าวว่า “พักก่อนเถิดฟ้ายังไม่สว่างและเจ้ายังไม่ได้พักผ่อนมากนัก อีกอย่างเราอยู่ในป่าลึกเจ้าน่าจะรู้ดีกว่าข้าว่าข้างหน้ามีอันตรายมากมายเพียงใด”

        “แต่เจ้ารู้วิชากระบี่”ซูเจินกล่าว “เจ้ารู้หรือไม่ว่านั่นหมายถึงอะไร?”

        “อย่างไรหรือ?” อวิ๋นจื่อถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

        “มันหมายถึงความไม่เกรงกลัว”ซูเจินกล่าวอย่างเคร่งขรึม

        อวิ๋นจื่อเม้มปากแล้วกล่าวว่า“นั่นเป็นเพียงสิ่งที่เจ้าคิด ต่อให้รู้วิชากระบี่ก็เป็นเพียงมนุษย์เท่านั้น และแน่นอนว่ามนุษย์ย่อมมีเลือดเนื้อและรักชีวิตของตนเอง”

        ซูเจินยิ้มบางๆ “อันที่จริงนี่เป็นคำกล่าวของท่านลุงอวิ๋นเซียวข้าเพียงหยิบยืมคำกล่าวของเขามาเท่านั้น แต่ถึงอย่างไรเราต้องเริ่มออกเดินทางตั้งแต่ตอนนี้”

        อวิ๋นจื่อกล่าวว่า“ข้ายังไม่อยากตายนะ”

        “แต่เราต้องเริ่มออกเดินทางได้แล้ว”ซูเจินกล่าวอย่างเย็นชา

        “เหตุใดถึงได้เร่งรีบขนาดนั้น?” หญิงสาวถามด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด

        ซูเจินถามกลับว่า“เจ้าไม่ได้ยินจริงๆ หรือ?”

        หลังจากกล่าวจบซูเจินก็บอกให้อวิ๋นจื่อเอาหูแนบไปที่พื้นดินบริเวณข้างกองไฟ

        เมื่อใบหูของหญิงสาวแนบกับพื้นดินที่ปกคลุมด้วยหญ้านางก็ได้ยินเสียงดังกึกก้องจนทำให้แก้วหูของนางสั่น

        เสียงเกือกม้า!

        ดูเหมือนว่าผู้คนจำนวนมากกำลังตรงมาทางนี้

        ใครกันที่ต้องการสังหารนางและซูเจิน?

        หรือจะเป็นเย่เหยียน?

        หัวใจของอวิ๋นจื่อเต็มไปด้วยความหวาดกลัว

        บางทีเส้นทางที่นางต้องการเดินหน้าไปซึ่งเป็นเส้นทางที่นางเลือกแล้วอาจมีขวากหนามมากกว่าที่คิด

        ไม่มีใครล่วงรู้อนาคต และอวิ๋นจื่อก็ไม่มีทางเลือก

        ได้เวลาต้องไปแล้ว

        อวิ๋นจื่อไม่กล่าวอะไรสักคำนางรีบลุกขึ้นยืนและดับไฟทันที จากนั้นนางก็ใช้ประโยชน์จากแสงสลัวๆ ของดวงจันทร์ในการเด็ดหญ้ามาโปรยไว้บนกองไฟที่ถูกดับไปแล้วพื้นที่โดยรอบถูกกลบเกลื่อนร่องรอยราวกับไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น

        จากนั้นนางก็กล่าวว่า“ไปกันเถอะ!”

        อวิ๋นจื่อปล่อยให้ซูเจินเดินนำโดยไม่กล่าวอะไรทั้งคู่เดินลึกเข้าไปในป่า เท้าเหยียบลงบนพื้นหญ้าเขียวขจี ส่วนเสื้อผ้าก็ปกคลุมไปด้วยน้ำค้าง

        ...

        ณ จวนอ๋องอวิ๋นเมิ่ง

        อารมณ์ของเย่เช่อย่ำแย่มาก

        ฮั่วฉีอวี่ที่นั่งอยู่ตรงข้ามก็ดูไม่ต่างกันนัก

        พวกเขาเพิ่งได้รับข่าวจากชายแดนฮ่วยซัว

        ข่าวที่ว่าก็คือแม่ทัพเจิ้นหนานได้เสียชีวิตลงอย่างกะทันหัน

        ข่าวนี้ย่อมไม่ใช่เรื่องแปลกเพราะการเกิด แก่ เจ็บ ตายถือเป็นธรรมชาติของมนุษย์

        แต่ที่น่ากังวลคือ มันเกิดขึ้นเร็วเกินไป

        เร็วจนพวกเขาตั้งตัวไม่ทัน

        โดยเฉพาะอย่างยิ่งสำหรับเย่เช่อเขาไม่พร้อมรับมือกับสิ่งที่จะเกิดขึ้นหลังจากนี้

        อย่างน้อยถ้าท่านตาอยู่เขาก็ยังพอเอาตัวรอดไปได้อีกสักระยะ

        มันเกิดขึ้นเร็วจริงๆ

        ตอนนี้แม้แต่ซูเจินก็ยังเดินทางมาไม่ถึงเมืองอวิ๋นเมิ่ง

        เย่เช่อรู้สึกกระวนกระวายมาก

        “เย่เช่อข้าเดาว่าใครบางคนเริ่มเคลื่อนไหวแล้ว” จู่ๆฮั่วฉีอวี่ก็วางถ้วยชาลงและกล่าวเสียงดัง

        “อย่างไร?”เย่เช่อขมวดคิ้วและชำเลืองมองอีกฝ่าย

        ความสามารถในการเข้าใจสิ่งที่อีกฝ่ายต้องการจะสื่อโดยไม่ต้องอธิบายดูเหมือนจะหายไปในความสัมพันธ์ระหว่างเย่เช่อกับฮั่วฉีอวี่

        แต่ทั้งคู่กลับไม่ทันสังเกตเรื่องนี้

        “เมื่อสองวันก่อนท่านปู่ส่งจดหมายมาให้ข้า”ฮั่วฉีอวี่หยิบจดหมายออกจากแขนเสื้อขณะกล่าว

        “เจ้าลองดูสิ”ฮั่วฉีอวี่ยื่นจดหมายให้เย่เช่อ

        เย่เช่อเปิดออกอย่างรวดเร็วไม่มีตราประทับบนจดหมาย มีเพียงตัวอักษรที่เขียนเนื้อเพลงเมฆหมอกเหนือลำน้ำเซียวเซียงเอาไว้

        เย่เช่อรู้สึกงุนงงเขาถามว่า “นี่คือจดหมายจากท่านตาจริงหรือ? มีบางอย่างที่เรามองข้ามไปหรือไม่?”

        ฮั่วฉีอวี่ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง“ไม่น่ามี โดยปกติแล้วข้าจะได้รับจดหมายจากท่านปู่ทุกเดือนแต่จดหมายนี้มาถึงเร็วกว่ากำหนดถึงสามวัน และข้าก็ได้รับข่าวร้ายในคืนนี้พรุ่งนี้เช้าวังหลวงก็คงจะได้รับข่าว”

        เย่เช่อครุ่นคิดก่อนจะกล่าวว่า“เจ้ายังจำได้หรือไม่ว่าท่านอ๋องไม่มีนิสัยชอบดื่มสุรา?”

        ฮั่วฉีอวี่พยักหน้า“แน่นอน ข้าย่อมจำได้ แล้วเพลงนี้เกี่ยวข้องกับนิสัยของเขาอย่างไร?”

        เย่เช่อยิ้มและกล่าวว่า“ลองใช้สุราของเจ้าตรวจสอบดูก่อน”

        ฮั่วฉีอวี่รู้สึกงุนงงแต่เขาก็หยิบขวดสุราขนาดเล็กที่พกมาด้วยออกมาและโยนมันให้เย่เช่อ

        เย่เช่อเทสุราลงบนจดหมาย

        ทันใดนั้นตัวอักษรทั้งหมดก็เลือนหายไป

        จดหมายในมือของเย่เช่อกลายเป็นกระดาษเปล่า

        กระดาษสีขาวดุจผีเสื้อแสงดูเหมือนจะร่วงหล่นหรือแตกสลายได้ทุกเมื่อ

        เย่เช่อรีบนำมันไปจ่อใกล้ตะเกียงมันค่อยๆ แห้งลงเมื่อโดนความร้อน

        จู่ๆ ก็มีเส้นสีน้ำเงินเลื้อยไปมาอยู่บนกระดาษ

        ไม่นานเส้นสีน้ำเงินก็แปรเปลี่ยนเป็นตัวอักษรเล็กๆสีน้ำเงินที่มีใจความดังนี้

        “องค์ชายเย่เหยียนส่งคนมาจับตาดูข้าข้าเกรงว่าจะมีเรื่องไม่ดีเกิดขึ้น ดังนั้นระวังตัวด้วย”

        ประโยคดังกล่าวทำให้พวกเขาตกใจ

        “เหตุใดเขาถึงทำเช่นนี้?” เป็นฮั่วฉีอวี่ที่กล่าวออกมาก่อน

        ใบหน้าของเย่เช่อสงบนิ่งเขาจ่อจดหมายไปที่เปลวไฟและเผามันทิ้ง

        เขาไม่กล่าวอะไรสักคำ ฮั่วฉีอวี่ก็เช่นกัน

        ในห้องมีเพียงความเงียบ

        หลังจากเงียบไปนานเย่เช่อก็กล่าวขึ้นว่า“ข้าได้กลิ่นไม่ดี เจ้าเด็กเย่เหยียนนั่นต้องเลี้ยงมือสังหารฝีมือดีเอาไว้แน่”

        จะมีเรื่องใดเกิดขึ้นกับปี้เหยียนหรือไม่?

        ตอนนี้นางกำลังเดินทางมายังเมืองอวิ๋นเมิ่งใช่หรือไม่?

        จู่ๆ เขาก็รู้สึกกระวนกระวายขึ้นมา

        เย่เช่อครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะกล่าวว่า“ฟังนะ เจ้าหาวิธีจัดการกับสนมซู ข้าจะให้นางชดใช้ในสิ่งที่บุตรชายของนางก่อไว้”

        ฮั่วฉีอวี่พยักหน้า“ข้าจะจัดการเอง แต่เจ้ามีเรื่องอยากบอกข้าหรือไม่?”

        เย่เช่อมองไปยังตะเกียงที่วางอยู่ในห้องก่อนจะกล่าวว่า“จากนี้เจ้าจะกลายเป็นแม่ทัพเจิ้นหนานแล้วหมิงเจี๋ยเจ้าต้องเด็ดขาดและมั่นคงกว่านี้”

        ความสามารถในการเข้าใจสิ่งที่อีกฝ่ายต้องการจะสื่อโดยไม่ต้องอธิบายดูเหมือนว่าจะกลับมาแล้ว