@บ้านใหญ่หลังหนึ่ง
ติ๊ด! ติ๊ด! ติ๊ด!
เสียงนาฬิกาปลุกที่ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ ทำเอาสาวร่างเล็กที่นอนอยู่บนที่นอนต้องสะดุ้งตื่นขึ้นด้วยความใ " อะไรกัน นาฬิกาปลุกหรอกเหรอ ทำเอาใหมด "
( แค่ไม่มีคนมาปลุกเหมือนทุกที มันเหงาในใจได้ขนาดนี้เลยหรือไงนะ ) เลน่านั่งคิดสักพักก่อนจะลุกไปอาบน้ำแต่งตัวเพื่อเตรียมตัวสำหรับไปซอยคอร์สหลังจากจากที่สลบไปเพราะเลน่าเกิดไปะเิพลังเวทย์เกินขีดจำกัด ทางซอยคอร์สจึงอนุญาตให้เลน่าหยุดเรียนได้2วัน
~~~~~
@หน้าทางเข้าซอยคอร์ส
" นี่ทางเข้าโรงเรียนมันไกลขนาดนี้ั้แ่เมื่อไหร่เนี่ย " เลน่าบ่นกับตัวเองเบาๆระหว่างที่เดินเข้าทางเข้าหน้าซอยคอร์ส
( ปกติจะนั่งรถมากับพี่ทุกครั้งเลยสิน้า ถึงเพิ่งมาเข้าใจคนอื่นๆตอนนี้ ไว้ฉันขับรถเป็จะแวะรับทุกคนที่เดินเลยนะ ) เลน่าคิดในใจกับตัวเองอย่างตัดพ้อ ก่อนจะนึกถึงคำพูดหนึ่งของราฟที่เคยพูดกับเธอ
" พอไม่มีพี่เธอมาช่วย เธอก็เป็ได้แค่เศษดิน ที่พร้อมโดนบดขยี้ได้ตลอดเวลา "
" มัวแต่เอาเวลามาดูแลเด็กแบบเธออย่างเสียเปล่า น่าสมเพชเสียจริง "
( นั่นสินะ พี่ไม่อยู่แค่ไม่ถึงอาทิตย์ ฉันยังเหนื่อยได้ขนาดนี้ มันเป็ความลำบากที่เจอ หรือสุขภาพทางใจกันนะ ) สาวน้อยตัวเล็กคิดไปพรางระหว่างเดินเข้าใกล้ซอยคอร์สเข้าเรื่อยๆ
" เอาหละ ฉันจะเริ่มเปลี่ยนแปลงตัวเองั้แ่วันนี้ " เลน่าบ่นเบาๆกับตัวเองและรีบวิ่งเข้าโรงเรียนอย่างฮึกเหิม
" เอ๋? " ทันทีที่เลน่าวิ่งมาถึงประตูซอยคอร์สปรากฏว่าประตูนั้นปิดไปแล้ว มีเพียงผู้คุมประตูเวทย์กับนักเรียนอีก 5-6 คนเท่านั้นที่ยืนอยู่พร้อมหน้ากับเธอ
" มาสาย คงรู้สินะ ว่าต้องเหนื่อยขนาดไหน " เสียงทุ้มใหญ่ของผู้ชายคนหนึ่งพูดขึ้น ทำเอาเลน่าเสียวสันหลังวาบ เพราะเธอไม่เคยเข้าโรงเรียนสายมาก่อน
( เด็กนักเรียนลัดระดับอย่างฉันเนี่ยนะ โดนกักหน้าประตูเวทย์ น่าขำหน่า ) เลน่าก้มหน้านิด ก่อนจะบ่นกับตัวเองในใจถึงความเป็ไปได้
~~~~~
@โถงทางเดินกว้างในตึกรวม
" อะไรนะ แล้วแกก็เลยต้องนั่งสมาธิอยู่กลางแดดเนี่ยนะ " เคทเอ่ยแซวเพื่อนสาวระหว่างยืนกินไอศกรีมอยู่ที่ทางเดินเชื่อมระหว่างอาคารรวมกับตึกระดับ 3
" ก็ใช่หนะสิ แล้วโคตรจะร้อนเลยด้วย ฉันรู้สึกเหมือนจะโดนสมาธิในอกกลืนกินเข้าไปเลยนะ "
" ฮ่า ฮ่า น่าขำเป็บ้า "
" ขำบ้าอะไรหละย๊ะ "
" เด็กดีกรีลัดระดับ แต่โดนลงโทษเพราะมาสายเนี่ยนะ ไม่เข้าใจเลยจริงๆ "
" หึ " เลน่าหันไปทำหน้ามุ่ยใส่เพื่อนสาวอย่างไม่ชอบใจนัก แต่ทว่ายังคงความน่ารักไว้บนใบหน้า
" แค่ไม่มีพี่ ทำให้เธอเปลี่ยนไปได้ขนาดนี้ ท่าจะเป็เอามากจริงๆ "
" ..... " เลน่าฉุกคิดถึงคำพูดของราฟอย่างไม่ค่อยสบอารมณ์ แต่ก็ทำได้แค่ยอมรับกับสิ่งที่ชายหนุ่มพูด เพราะมันคือความจริงทุกอย่าง
" เห้ยแก ฉันหยอกเล่น ขอโทษจริงๆลืมไปเลยว่า..... "
" ไม่หรอก " สาวตัวเล็กส่ายหน้าอย่างเต็มใจ โดยที่ไม่ได้โกรธอะไรเพื่อนสาวเลยแม้แต่น้อย
" รุ่นพี่ราฟหนิ " เคทพูดขึ้นทันทีที่สาวตัวเล็กส่ายหน้าเสร็จ
" แกอย่าพูดชื่อไอ้คนบ้านั่นได้ปะ น่าหงุดหงิดชะมัด "
" ฉันหมายถึงว่า นั่นรุ่นพี่ราฟหนิ " เพื่อนสาวพูดขึ้นพรางมองไปทางหนึ่งภายในอาคารรวม ก่อนจะเรียกเลน่าดู
เลน่าค่อยๆหันไปมองตามเพื่อนสาวก่อนที่เคทจะถามขึ้น เพราะสงสัยในท่าทีแปลกๆของเขา
" เค้าทำอะไรหนะ "
" ช่างเหอะ ฉันหนะเกลียดขี้หน้าเ้าหมอนั่นสุดๆไปเลย ไม่อยากเก็บมาคิดให้รกสมอง " เลน่าตอบปัดเพื่อนรักก่อนจะหันกลับมาทางเดิม
" เค้ากางอาเขตด้วยหละเลน่า "
" เธอพูดบ้าอะไร ซอยคอร์สไม่อณุญาตให้กางอาเขตสุ่มสี่สุ่มห้านะ ยิ่งบนอาคารเรียนแล้วด้วย ศาสตราจารย์เห็นโดนหนักแน่ "
" เธอหันไปดูก่อนแล้วค่อยพูดสิย๊ะ " เลน่าหันไปดูอย่างรำคาญ ก่อนจะพูดขึ้นหลังจากได้เห็นสิ่งที่เขาทำอย่างที่เคทว่า
" บนอาคารเรียนเลยเนี่ยนะ ไม่มีใครเห็นเลยหรือไง " เลน่าเอ่ยถามด้วยความสงสัย ก่อนจะลุกไปดู สิ่งที่เขากำลังทำ
" เลน่า จะไปไหนอีกแล้วเนี่ย โอ้ย ฉันเบื่อจะพยุงเธอหลังโดนบีบคอแล้วนะยัยบ้า " เคทะโตามหลังเพื่อนรักไปทันทีที่เห็นเลน่าลุกขึ้นเดินไปทางราฟ ก่อนจะค่อยๆลุกตามเลน่าไปอย่างกระวนกระวายใจ ก่อนที่เลน่าจะเดินเข้าหัวมุมตึกไปจนพ้นสายตาของเคท " อ่าว หายไปไหนแล้วเนี่ย "
วู๊บ!
" ตามมาจริงๆด้วยสินะ โง่เป็บ้า " เสียงผู้ชายเอ่ยขึ้นทันทีที่เห็นสาวตัวเล็กเดินเข้ามาภายในอาเขตลวงตาที่ตนเองทำขึ้นเพื่อล่อเธอมา *อาเขตลวงตา* คืออาเขตวงเวทย์ชนิดหนึ่งที่เปิดขึ้นสำหรับทำให้ฝ่ายตรงข้ามมองเห็นในสิ่งที่เราคิด ตราบใดที่ร่างกายยังยืนอยู่ในอาเขต
" อ๊ะ! อะไรเนี่ย " เลน่าใกับสิ่งที่เห็น เพราะทันทีที่เธอเดินเลี้ยวเข้าหัวมุมตึก เธอก็มาโผล่ในซอกตึกแห่งหนึ่งที่ทั้งข้างหน้าและข้างหลัง เป็กำแพงสูงกั้นไว้ เหมือนว่าไม่มีทางเข้าและออก
" ก็คิดไว้นะว่าแบบนี้มันดูโง่ แต่เธอก็โง่ยิ่งกว่าแผนที่ว่าโง่นั่นอีกหรือไง " เขาพูดกระแนะกระแหนสาวตัวเล็กตรงหน้าอย่างเคยชิน คงเป็ใครไปไม่ได้ นอกจากราฟ
" เคท! นี่นายทำอะไรกับเพื่อนฉัน " เลน่าเอ่ยถามทันทีหลังจากหันไปไม่เจอเพื่อนรักที่เดินตามเมื่อสักครู่
" ตอนนี้เพื่อนเธอก็คงคิดแบบนี้แหละ ว่าฉันทำอะไรกับเพื่อนของหล่อน "
" นาย้าอะไร นายตั้งใจล่อฉันมาสินะ "
" ดี จะได้ไม่ต้องพูดมาก "
วู๊บ! จึ๊ก!
" อึก! " สาวตัวเล็กหลับตาปี๋ทันทีที่เห็นราฟเปิดอาเขตอัญเชิญแล้วอัญเชิญมีดเล็กเล่มหนึ่งออกมาก่อนจะแทงเข้ามาที่กลางอกของเธอ โดยที่ไม่ให้เธอได้พูดอะไรเลย " เขาเตรียมไว้หมดแล้วจริงๆด้วยสินะ "
คำพูดของราฟทำเอาเลน่าค่อยๆลืมตาขึ้น บวกกับที่เธอไม่ได้รู้สึกเจ็บอะไรเลยกับการโดนมีดแทงเข้ามาที่อก
" ห้ะ!! นี่มันอะไร!! "
" คิดไว้แล้วเชียว ั้แ่วันที่พลังเวทย์ะเิออกวันนั้นเพราะความโกรธ และอาเขตป้องกันเปิดออกเพราะความกลัว " *อาเขตป้องกัน* ถูกจัดอยู่ในหมวดอาเขตวงเวทย์ชนิดหนึ่ง เป็อาเขตบาเรียที่เปิดเพื่อป้องกันผู้ใช้อาเขตนั้น
ราฟพูดขึ้นด้วยสีหน้าที่ไม่ได้มีความตกอกใอะไรกับสิ่งที่เห็นตรงหน้า เพราะทันทีที่ราฟเอามีดแทงไปที่เลน่านั้น ประจวบเหมาะกับอาเขตป้องกันเปิดขึ้นเพื่อป้องกันเลน่าโดยอัตโนมัติ เพราะฉะนั้นสิ่งที่เห็นตรงหน้าคือ มือและมีดที่ราฟถืออยู่นั้น เสียบทะลุเข้าไปในอาเขตหนึ่งที่โผล่ขึ้นมาป้องกันเลน่าไว้
ราฟดึงมือและมีดออกจากอาเขตป้องกันก่อนจะพูดกระแนะกระแหนเลน่าต่อ " ว่าแล้วว่าระดับอย่างเธอไม่สามารถะเิพลังเวทย์ได้เยอะขนาดนั้นแน่ๆ ส่วนวันนี้ก็เปิดอาเขตป้องกันได้ นั่นเพราะเธอกำลังกลัว พี่ของเธอเนี่ยนะ ใช้พลังเวทย์อย่างไร้ค่าเสียจริง "
" นายหมายความว่าไง "
" สรุปก็คือ ต่อให้พลังนั้นจะมีประสิทธิภาพมากขนาดไหน แต่มาอยู่ในมือของคนที่ใช้ไม่เป็ มันก็ไร้ค่าอยู่ดีนั่นแหละ "
" ..... " เลน่ายืนฟังด้วยความงุนงงก่อนราฟจะคลายอาเขตลวงตาแล้วเดินออกไป โดยที่ไม่ได้อธิบายอะไรให้สาวตัวเล็กฟังต่อ
~~~~~
######################################
จร้าพ่อ ปากแซ่บใส่น้องทุกครั้งที่เจอเลยนะ
อย่าลืมคอมเมนต์เพื่อเป็กำลังใจให้เมต้าซ์ด้วยน้า
ขอบคุณมากๆค่ะ กราบแบบเบญจางคประดิษฐ์
######################################
147
