ผมตื่นเช้าขึ้นมาด้วยความรู้สึกสดซื่น โดยที่มือของผมกำลังัักับบางสิ่ง ที่นุ่มนิ่มที่อยู่ข้างๆตัวของผม ภาพที่เรมกำลังนอนหลับโดยที่กอดมือข้างนึงของผมเอาใว้ มันทำให้ผมชุ่มซื้นหัวใจสะจริงๆ ผมเอามืออีกข้างกอดเธอเอาใว้ แล้วจ้องมองสาวน้อยที่กำลังหลับคนนั้น
[ยูจิ] ช่างเป็เด็กสาวที่ไม่ระวังตัวเอาสะเลยนะ ถ้าเป็แบบนี้ต่อไปผมจะอดใจเอาไว้ไม่ไหวนะเรม
ผมดึงมือขึ้นแล้วลูปไล้ไปบนใบหน้า และริบฝีปากของเธออย่างแผวเบาแล้วลุกขึ้นจากเตียง ห่มผ้าให้เธอ จากนั้นก็ลุกขึ้นไปทำอาหารเช้าสิครับ อ่า ชีวิตคนดีช่างยากเย็นยิ่งนัก ทำไมมันถึงใด้ทรมานขนาดนี้กันฟระ กับการที่ต้องมาอดกลั่นกิเลตของตัวเองเนี่ย ผมนับถือคนที่ทำใด้เลยละครับ เพราะดูจากสภาพตัวผมแล้ว ผมจะอดทนไปใด้อีกสักกี่น้ำกันนะ
หลังจากที่ส่องกระจกเพื่อที่จะแปรงฟันในตอนเช้า ผมก็รู้สึกแปลกใจกับร่องรอยแปลกๆ ที่อยู่ตามตัวของผมละครับ ไอรอยแดงๆ นี้มันอะไรกันนะ หรือว่ามันจะเป็เพราะสภาพอากาศของดันเจี้ยนนี้กัน แต่ผมก็ไม่มีเวลาจะมาสนใจมันมากละนะ รีบไปทำอาหารดีกว่าเดียวมันจะสายสะก่อน
หลังจากกินอาหารเช้าแล้วเก็บของกันเสร็จเรียบร้อย พวกเราก็ลงดันเจี้ยนกันต่อ ในชั้นที่ 11 ขึ้นไปจนถึงชั้นที่ 19 พวกเรายังไม่ใด้เจอกับมอนสเตอร์ตัวใหม่เลย แต่ถึงจะเป็แบบนั้น ปริมาณที่มากขึ้นของพวกมัน ก็อาจจะสร้างความลำบากใด้อยู่เหมือนกันละ ผมกับเรมใช้เวลากันถึง 3 วันเลยทีเดียวในการเดินทางระหว่างชั้น 11 ไปจนถึงชั้นที่ 19 ละครับ
ใช้เวลาไม่นานพวกเราก็มาอยู่หน้าทางเข้าในชั้นที่ 20 เมื่อพวกเราเข้ามาเราก็พบกับทุ่งโล่งกว่าง ที่มีต้นไม้อันแปลกประหลาดอยู่ในนั้น ถึงผมกับเรมจะไม่ค่อยแปลกใจเท่าไหร่นัก เพราะมันเขียนอยู่ในแผนที่ที่พวกมิยูกิเขียนมาให้ แต่ที่ผมใก็คือความกว้างของมัน ต่างจากชั้นที่พวกเราผ่านกันมา ที่เป็ทางยาวสลับกับห้องเล็กใหญ่สลับกันไป
แต่ชั้นนี้ทั้งชั้นกับเป็ทุ่งโล่งกว้าง สุดสายตาเลยละครับ
[ยูจิ] โอ้ ทุ่งหญ้าในดันเจี้ยนสินะ ไม่นึกเลยว่าจะเจอสถานที่แบบนี้ในดันเจี้ยนนะ
[เรม] นั้นสิคะท่านยูจิ แต่ว่าตอนนี้เรามีแขกไม่ใด้รับเชิญ อยู่แถวนี้ด้วยสิคะ
ผมแทบจะััอะไรไม่ใด้เลยละครับ แต่หลังจากที่ผมฟังคำพูดของเรม ผมก็เดินสายไฟแล้วตั้งเสาไฟฟ้าขึ้นมา ผลที่ใด้ก็คือเพียบ เป็คำตอบของสิ่งที่เกิดขึ้นในตอนนี้ละครับ มันทำให้ผมเข้าใจจุดอ่อนอีก 1 อย่างของตัวผมเอง ถ้าผมไม่ใด้ใช้สกิลเรียกเสาสายฟ้าเอาใว้ ผมจะแทบไม่รู้สึกตัว ถึงมอนสเตอร์ที่พรางตัวอยู่เลยละ
พวกมันหน้าจะมีไม่ต่ำกว่า 40 ตัวในพุ่มไม้ที่อยู่ด้านหน้าแล้วก็ฝั่งตรงข้าม แล้วเหมือนพวกมันจะรู้ตัวว่าพวกเรารู้สึกตัวถึงพวกมันแล้ว พวกมันจึงค่อยๆปรากฎตัวออกมา มันก็คือกอบลินละครับ ร่างกายที่หน้าจะโตประมานเด็กวัยรุ่นอายุ 16-17ปี แต่ละตัวถืออาวุทที่แตกต่างกัน ดาบ ขวาน ธนู หอก แถมตำแหน่งการยืนก็ดูเป็ระบบ
แต่ถึงแบบนั้นถ้าเทียบกับมอนที่ผ่านๆมา ในชั้นต้นๆ พวกนี้หน้าจะอ่อนแอกว่ากันพอสมควรเลยละ แต่ติดที่จำนวนมันเยอะกว่ากันมากเท่านั้นเอง ผมในตอนนี้เลเวล 22 ส่วนเรมเลเวล 21 แล้วละครับ ซึ่งเ้าพวกกอบลิกก็เลเวลไม่ต่างจากพวกเราเท่าไหร่นัก แต่ว่านะถึงปริมาณจะเยอะแต่ถ้าอ่อนแอละก็ มันก็เข้าทางของผมละ
สกิลโจมตีสุดท้ายของาาแห่งเสาสายฟ้า Lightning Spread ความสามารถของสกิล เรียกสายฟ้าขนาดกลาง เพื่อโจมตีมอนสเตอร์ทุกตัวในรัศมี 100 เมตรแบบสุ่มสูงสุด 20 ตัวพลังโจมตีเท่ากับ 100เปอเซ็น Matk ต่อมอนสเตอร์ 1 ตัวคูลดาว์ 5 วินาที ถึงดาเมทจะเบากว่าสกิล Lightning Storm อยู่เท่าตัว แต่คูลดาว์ที่น้อยกว่ากันมาก
กับความสามาถที่โจมตีมอนใด้ถึง 20 ตัวพร้อมๆกัน สกิลนี้เลยกลายเป็สกิลเคลียมอน ที่ดีที่สุดของผมไปแล้วละครับ ผมเรียกใช้งานสกิล Lightning Spread ในทันที เปรียงง เปรียงง แล้วทุกอย่างก็จบลง แต่จบลงใน 10 วินาทีละนะ
เอิ่ม ก็พอจะรู้ว่าพวกมันหน้าจะเป็มอนสเตอร์ที่อ่อนแอละ แต่อ่อนแอถึงขนาดโดนไฟซอตเปรียงเดียวหาย มันจะไม่อ่อนแอเกินไปหน่อยรึไงฟระ หลังจากเดินหน้าเผากอบลินเล่นไปตามทาง พวกเราก็เดินไปจนถึงทางเข้าในชั้นที่ 25 หลังจากผ่านเข้าไปเราก็พบว่าในชั้นที่ 25 นั้นมีมอนสเตอร์ตัวใหม่เพิ่มขึ้น
กอบลินวอริเออร์ กอบลินอาเชอร์ กอบลินเมท กอบลินนักบวช อาชีพที่มากขึ้นจำนวนที่เยอะมาก รวมถึงความแข็งแกร่งที่เพิ่มมากขึ้นในแต่ละตัว ในความเป็จริงถ้าดูดีๆเ้าพวกนี้ ก็ไม่ใด้อ่อนแออย่างที่เห็นหรอกครับ เพียงแต่คู่ต่อสู้ที่พวกมันต้องเจอ มันเลวร้ายเกินไปหน่อยเท่านั้นเอง
สกิลโจมตีของผมส่วนใหญ่เป็สกิลโจมตีหมู่ ที่รุนแรงแถมคูลดาว์ก็เร็วมาก เหมาะที่จะต่อสู้กับมอนที่ละมากๆ แต่ถ้าคู่ต่อสู้เป็นักพจญภัยทั่วๆไป พวกมันคงจะสร้างความเสียหายใด้อย่างมากแน่นอน ถึงกอบลินแต่ละตัวจะไม่แข็งแกร่งเท่าไหร่นัก แต่การโดนโถมกดดันด้วยปริมาณ จากทุกทิศทุกทางจากระยะใกล้และระยะใกล
นี้ไม่ใช้เื่ล้อเล่นแน่นอน เ้าพวกกอบลินพวกนี้จะอันตรายมาก ถ้าในปาตี้ไม่มีคนที่โจมตีเป็วงกว้างใด้ แต่สำหรับพวกเราแล้ว นี้มันตัวเก็บเลเวลชั้นดีชัดๆเลยละ ผมใด้พูดคุยแล้วตัดสินใจพร้อมๆกันกับเรมว่า พวกเราจะอยู่วนเวียนกันในชั้นที่ 25 ไปจนถึงชั้นที่ 29 เพื่อเก็บเลเวลและไอเทมที่จำเป็ก่อนที่จะลงไปในชั้นต่อๆไป
หลังจากมหากาฟการฟาม ที่ยาวนานของผมกับเรม มันยาวนานถึง 2 อาทิตย์เลยละครับกับการที่ต้องวางเสาไฟฟ้า แล้วลากสายเพื่อเอาไป ซ๊อต กอบลินให้ทั่วทั้งชั้นน่ะ ผมในตอนนี้มีเลเวลถึง 39 แล้วละครับส่วนเรมก็เลเวล 37 แล้วละ ในตอนนี้กอปลินที่มีเลเวลประมาน 24 ถึง 29 นั้นไม่เพียงพอต่อการอับเลเวลของพวกผมแล้ว
พวกเราจึงตัดสินใจที่จะลงไปยังชั้นที่ 30 กันต่อไป ในชั้นที่ 30 นั้นพวกเราก็พบกับมอนสเตอร์ตัวไหม่อีกตัวแล้วละ กอบลินหลอด กับ กอบลินแซมเปียนส์ ต่างจากชั้นที่ผ่านๆมาพวกมันแข็งแกร่งมาก อาจจะแข็งแกร่งกว่าพวกมอนสเตอร์ ที่เราเจอกันในชั้นที่ 15 ถ้าในกรณีเลเวลเท่ากันสะอีกนะ
มันจะต้องเป็ชั้นที่ยากมากแน่ๆ ถ้าพวกมันสามารถโจมตีพร้อมๆกัน กับกองทัพกอบลินที่อยู่ด้านหลังพวกมันใด้ เพียงแต่พวกลูกกระจ๊อกของพวกมัน โดนเสาไฟฟ้าของผมกวาดเรียบไปสะแล้ว แล้วถึงจะโดนสกิลหมู่ของผมแล้ว เ้ากอบลินระดับสูงจะยังคงมีชิวิตรอด แต่พวกมันก็าเ็หนักแถมยังติดสถานะ Shock Wave อีก
ที่เหลือก็เป็งานง่ายของเรมแล้วละครับ ที่จะลงลูกตุ้มของเธอลงไปที่หัวของเ้ากอบลินตัวนั้น
ในตอนที่ผมกับเรมเลเวล 30 นั้นพวกเราก็ใด้สกิลไหม่เพื่มขึ้นมาละครับ ผมใด้สกิล Power Up จากสกิล Holy Shield แล้วก็สกิล Lightning Blade จากสกิล Lightning Relic
Power Up สกิลประเภทบัฟ ผลของสกิล เพิ่มพลังโจมตี 25 เปอเซ็นให้แก่ผู้ใช้งานสกิล
นอกจากที่จะใช้เพิ่มพลังโจมตีให้กับผมแล้ว ผมยังใช้สกิลนี้ให้กับเรมใด้อีกด้วย เพียงแต่สกิลนี้มีเงื่อนไขเดียวกันกับสกิล Protection ผู้ที่รับผลของสกิลจะต้องอยู่ในระยะ 100 เมตรรอบตัวของผม
Lightning Blade ประเภทของสกิลบัฟ เคลือบอาวุทของผู้ใช้ด้วยธาตุสายฟ้า เพิ่มพลังโจมตี 50 เปอเซ็นและยังมีโอกาศที่จะทำให้ศตรูติดสถานะ Shock Wave ได้อีกด้วย
สกิลนี้สำหรับผมในตอนนี้เป็สกิลที่ไม่มีผลอะไรเลยละครับ เพราะผมไม่ใด้ถืออาวุทอะไรเอาใว้เลย แต่สำหรับเรมมันเป็สกิลที่มีค่ามาก เพราะนอกจากจะเพิ่มพลังโจมตีใด้เยอะมากแล้ว ยังสามารถทำให้มอนสเตอร์ติดสถานะผิดปกติใด้อีกด้วย เพราะงั้นเพื่อเรมแล้วละก็ มีพอยเท่าไหร่ใส่มันให้สุดไปเลยสกิลนี้
ส่วนเรมก็ใด้สกิล Dodge Attack ผลของสกิล เมื่อเปิดใช้งานสกิลยิ่งผู้ใช้หลบการโจมตีใด้มากเท่าไหร่ พลังโจมตีของผู้ใช้งานสกิล ก็จะยิ่งเพิ่มมากขึ้นเท่านั้นโดยจะเพิ่มครั้งละ 10 เปอเซ็น สูงสุดที่ 300 เปอเซ็น
ถ้าใช้คอมโบกับสกิลแรกของเรมแล้วละก็ มันคงจะเป็คอมโบที่มีพลังมหาศาลเลยละ หลังจากจัดการกับเ้ากอบลินจนหมดแล้ว พวกเราก็ใช้เวลากันอีก 3 วันเพื่อที่จะลงไปยังชั้นที่35 ในชั้นที่ 35 นี้เราก็ค้นพบมอนสเตอร์ตัวใหม่เพิ่มขึ้นอีกตัวนึง ซื่อของมันก็คือ กอบลินฮีโร่ ความรู้สึกที่ใด้เจอกับตัวของมันครั้งแรก ก็คือเ้านี้จัดการมันไม่ใด้ง่ายๆแน่
แต่จะยืนอยู่ตรงนี้ต่อไปมันก็ไม่มีประโยชน์อะไร เพราะยังไงถ้าจะลงไปยังชั้นที่ลึกขึ้น ก็ต้องเผชิญหน้ากันเ้ากอบลินฮีโร่อยู่ดีนั้นละ ผมกับเรมเลยออกมาจากที่ซ่อน เพื่อเผชิญหน้ากับฝูงกอบลิน ที่มีเ้ากอลลินฮีโร่อยู่ในจุดศูนย์กลางนั้น
เมื่อเ้ากอบลินฮีโร่รับรู้ถึงการมาของพวกผม มันก็สั่งการให้กองทัพของมันกระจากกันเป็วงกว้าง แต่ถึงจะดิ้นรนยังไงมันก็เปล่าประโยชน์ อยู่ดีละนะพวกลูกกระจ็อกน่ะมันช่วยอะไรนายไม่ใด้หรอก ผมเรียกเสาสายฟ้าออกมา ใช้เวลาไม่นานนักกองทัพกอบลินของมันก็ตายเรียบ เมื่อเห็นดังนั้น เ้ากอบลินฮีโร่จึงติดสินใจอย่างรวดเร็ว
มันสั่งการให้กอบลินหลอด กับ กอบลินแชมเปียนส์ที่เหลือรอด และไม่ติดสถานะ Shock Wave พุ่งโจมตีเข้าใส่ผม ส่วนตัวมันก็พุ่งเข้าใส่เรม มันเป็การติดสินใจที่ฉลาดมาก เมื่อมันเห็นการโจมตีจากพวกกอบลินทั้งหมด ของกองทัพของมันโจมตีเข้าใส่ผม ก็ยังไม่สามารถทำลายการป้องกันของผมลงใด้
ต่างจากผม เรมที่ไม่ใด้อาศัยการป้องกันการโจมตี แต่เธอเลือกที่จะหลบหลีกพวกมัน เพียงแค่นั้นมันก็สามารถตัดสินใจใด้อย่างเยือกเย็น แล้วก็ถูกต้องด้วย ที่จะจัดการกับเรมที่มีพลังป้องกันน้อยที่สุดก่อน
[ยูจิ] เรมถอยออกมาก่อน พวกมันกำลังเล็งโจมตีไปที่เธออยู่
[เรม] คงถอยไม่ทันแล้วละคะท่านยูจิ เ้านี่คงไม่ยอมให้เรม ทำแบบนั้นง่ายๆแน่คะ
ใช้เวลาไม่กี่วิเ้ากอบลินฮีโร่ก็มาอยู่ต่อหน้าเรม เร็ว เป็คำๆเดียวที่ผมพูดใด้ในตอนนี้ มันเร็วพอๆกับเรม ในตอนที่ไม่ใช้บัฟเพิ่มความเร็วเลยละครับ ปล่อยเอาใว้แบบนี้ไม่ใด้แน่
[ยูจิ] ไอพวกกอบลินเวรตะไล หลีกไปนะเฟ้ยย Lightning Volt แล้วตามด้วยสกิลจากเสาสายฟ้า Lightning Bolt
2 สกิลที่มีพลังโจมตีรุนแรงที่สุด จากตัวผมและาาแห่งเสาสายฟ้า พุ่งเข้าไปหาเ้าออคอีโร่อย่างรวดเร็ว แต่พวกมันก็ถูกหยุดไปสะก่อน จากเ้าพวกกอบลินหลอดกับกอบลินแชมเปียนส์ ที่ยืนขวางเส้นทางของการโจมตีเอาใว้
มอนสเตอร์ที่ยืนขวางเส้นทางของสกิลของผม 4 ตัวตายในทันที แต่มันก็ทำให้การโจมตีนี้ ไปไม่ถึงตัวเ้ากอบลินฮีโร่ และแล้วการต่อสู้ของเรม จึงใด้เริ่มต้นขึ้น
เ้ากอบลินฮีโร่ที่สูงถึง 2 เมตรใส่เกราะอย่างดี มือข้างนึงถือดาบขนาดใหญ่ ส่วนอืกข้างก็ถือโล่ที่มีขนาดพอๆกับตัวของเรมเลยทีเดียว มันพุ่งเข้ามาพร้อมกับดาบของมันแล้วฟันไปที่ตัวของเธอ เปรียงงง เสียงประทะกันของลูกตุ้มกับดาบที่ดังสนั่น ผลการปะทะกันของยกแรก ผลก็คือสเมอกัน เ้ากอบลินฮีโร่ถึงกับทำหน้าใสุดๆเลยละครับ
มันคงแปลกใจว่าทำไมเด็กสาวตัวแค่นี้ ถึงใด้มีพละกำลังพอๆกับมันใด้ ถ้าเป็ตัวเรมตามปกติแล้วละก็ เธออาจจะโดนซัดปลิว ไปกับการฝืนปะทะกันไปก่อนหน้านี้แล้ว แต่พลังของเรมที่ใด้รับฟูลบัฟของผมไปทั้งหมดน่ะ พลังของเธอตอนนี้มหาศาลมากเลยนะ ถึงจะเป็กอบลินฮีโร่แต่ก็อย่าคิดว่าจะเอาชนะเรม ในตอนนี้ใด้ด้วยพลังเพียวๆละ
[ยูจิ] เรมอย่าฝืนเข้าปะทะกับมัน รอผมจัดการกับเ้ามอนพวกนี้ก่อน แล้วเราค่อยช่วยกันจัดการกับเ้ากอบลินตัวนั้น
เหมือนกับเ้ากอบลินจะเข้าใจในสิ่งที่ผมสื่อสารกับเรม มันจึงรีบโถมโจมตีไปที่เธอในทันที แต่ดาบของมันก็ถูกเรมหลบเอาใว้ใด้หมด และเพราะมันรีบโจมตีมากเกินไป ตัวมันจึงเกิดช่องว่างทำให้โดนลูกตุ่มของเรมเข้าไปหลายครั้ง หลังจากรับการเคาร์เตอร์อันหนักหน่วงของเรมไป จนเืท่วมตัวในที่สุดเ้ากอบลินก็ใด้โอกาส
ฟาดดาบของมันลงไปที่ตัวของเรมใด้สำเร็จ
[ยูจิ] เรมมม ไอพวกบัดซบ อย่ามาขวางกรูรร
ผมเรียกใช้งานการโจมตีทุกอย่างของเสาสายฟ้า แต่ก็ไม่เป็ผลเพราะเ้ากอบลินที่เหลือ ก็ช่วยกันยืนขวางการโจมตีทั้งหมดของผม ตะปูที่ถูกตอกจนติดกับฝาผนัง คงเป็คำพูดที่บ่งบอกถึงสถานะการณ์ ในตอนนี้ของผมใด้เป็อย่างดี ถึงโล่แห่งวีรชนจะสามารถป้องกันดาเมท ใด้อย่างสมบูรณ์แบบแต่มันก็ทำให้ผมต้องหยุดเคลื่อนที่
ไปในระยะเวลาเสียววินาทีนึง ถ้าเป็มอนสเตอร์ไม่กี่ตัวคงจะไม่เห็นผลมากนัก แต่ถ้าเป็มอนสเตอร์ที่มีความเร็วในการโจมตีที่สูง และมีจำนวนมากกว่า 6 ตัวขึ้นไปรุมโจมตีพร้อมๆกัน ผมก็ไม่ต่างจากตะปูที่ถูกตอกอยู่ตรงนั้น การที่ต้องมารับรู้จุดอ่อนอีก 1 อย่างของตัวเองในเวลาแบบนี้ มันบัดซบที่สุดเลยละครับ
การโจมตีต่อมาจากเ้ากอบลินฮีโร่ พุ่งตรงไปที่ตัวของเรม ร่างกายของมันเปล่งแสงสีฟ้า มันกำลังใช้สกิลเพื่อที่จะจบการต่อสู้ครั้งนี้ในการโจมตีครั้งต่อไป แต่ก่อนที่ดาบนั้นจะใด้เข้าถึงตัวของเรม เธอก็ใช้สกิล Speed Up ของเธอออกมา เรมหลบการโจมตีของเ้ากอบลิน แล้วระดมโจมตีด้วยลูกตุ่มของเธอ
ไปที่หัวของเ้ากอบลินฮีโร่ไปไม่ต่ำกว่า 5 ครั้ง และแล้วการต่อสู้ก็จบลง พร้อมๆกันกับหัวของเ้ากอบลินที่เละเป็ลูกแตงโม เืของมันที่สาดกระเซ็นไปทั่ว ย้อมชุดของเรมจนเป็สีแดงฉานดังดอกใม้สีเื ที่ประดับอยู่บนตัวของเธอ วินาทีที่เรมยิ้มให้กับผมโดยยืนอยู่บนฉากแบบนั้นน่ะ มันทำให้ผมเสียวไปจนถึงกระดูกสันหลังเลยละครับ ทำไมกันนะ
หลังจากจบการต่อสู้ลงผมกลับเรม ก็ย้อนกลับไปยังเซพโซนในชั้นที่ 34 เพื่อพักผ่อนและวางแผนในการต่อสู้ในชั้นต่อๆไป