พีระดาล้มตัวลงนอนพร้อมพลิกตัวไปมาคิดซ้ำแล้วซ้ำอีกหากจะไม่รับทำงานนี้ก็ต้องหาเงินมาจ่ายห้าแสนบาทเพราะเป็ข้อตกลงตามสัญญาการจ้างงาน หากจะหนีกลับไปที่บ้านก็คงเป็ไปไม่ได้อีกแล้วเพราะการที่ยอมหางานทำไกลขนาดนี้เพราะเหตุผลไม่อยากกลับไปอยู่บ้านทั้งที่อยากอยู่กับแม่ตัวเองขนาดไหนเหตุการณ์เลวร้ายวนเข้ามาในความคิดอีกครั้ง
“ลุงเทพจะทำอะไรหนู”พีระดารีบกระชับผ้าขนหนูที่ตัวให้แน่นขึ้นเพราะเพิ่งเดินออกมาจากห้องน้ำ แต่จู่ๆสุเทพสามีใหม่ของแม่ก็เข้ามาในห้องนอนของเธออย่างไม่รู้ตัว
“อยากคุยด้วย แม่เธอหลับไปแล้ว”สุเทพสามีใหม่นางพิมพาพยายามเดินเข้ามาหาพีระดาอย่างช้าๆ
“ออกไปนะไม่งั้นหนูร้องเรียกหาแม่แล้วลุงจะเดือดร้อน”
“ไม่มีทางแม่เธอฟังฉันคนเดียวเธอเพิ่งมาอยู่บ้านได้ไม่ถึงเดือนนะอย่าลืมสิดา”
“แม่!!!ช่วยด้วย แม่ๆ”ไม่ทันจะร้องต่อ มือสากๆ ก็คว้าเอวบางไปประชิดตัวทันที
“อยู่นิ่งๆ ไม่งั้นเจ็บตัว!!”สุเทพตวาดเสียงดังจนหญิงสาวรู้สึกกลัวจนจับใจ เมื่อต้องทำใจดีสู้เสือพีระดาพยายามทำตัวนิ่งไม่ดิ้นไปมาจนอีกคนเหมือนจะตายใจก่อนจะใช้มือดึงผ้าขนหนูที่หญิงสาวกำไว้แน่นให้หลุดพ้นร่างขาวบางหญิงสาวได้แต่กอดหน้าอกตัวเองไว้ สายตาสุเทพตอนนี้ราวกับเสือที่พร้อมขย้ำเหยื่อแต่เหยื่อที่จนตรอกเมื่อต้องสู้ก็ยอมสู้ตายดีกว่าให้โดนขย้ำ หญิงสาวเหลือบมองกรรไกรบนโต๊ะใกล้ๆมือตัวเองก่อนจะรีบคว้าแล้วแทงไปที่ข้างตัวสุเทพ
“โอ๊ย!!!เจ็บนังเด็กเวรแกเจอดีแน่!!” สุเทพกุมแผลที่มีเืออกพร้อมกับร้องลั่นบ้านจนนางพิมพาตื่นและวิ่งมาที่ห้องต้นเสียงทันที
“เป็อะไรคะเทพเืออกเต็มเลย”นางพิมพารีบประคองสามีพร้อมกับมองหน้าลูกสาวในชุดผ้าขนหนูผืนเดียวกับกรรไกรที่ยังถือในมือ
“ว่าไงยัยดา แกทำอะไรลุงเทพ”นางพิมพารีบซักลูกสาวทันที
“มันจะลวนลามหนูค่ะแม่”พีระดารีบตอบพร้อมกับจ้องหน้าสุเทพราวกับจะเฉือนเนื้อออกเป็ชิ้นๆ
“จริงเหรอคะเทพ คุณทำจริงหรือ?” นางพิมพาหันหน้ามาถามสามีใหม่ทันที
“ผมแค่เข้าห้องผิดผมตาลายลูกสาวคุณก็โวยวายเอากรรไกรมาแทงผมเลย” สุเทพทำท่าทางโอดครวญกับแผลที่โดนแทงก่อนนางพิมพาจะประคองไปนั่งที่โซฟาด้านนอก
“เข้าใจผิดแค่นี้ทำไมใช้ความรุนแรงนะยัยดาแม่ไม่ชอบเลย” นางพิมพาหันมาดุลูกสาวทันที
“แม่คะ มันจะปล้ำหนูนะคะ แม่ไม่เชื่อหนูเหรอ”พีระดาพูดทั้งน้ำตานองหน้าแต่นางพิมพาไม่ได้สนใจอะไรเลย
หลังจากเหตุการณ์นั้นหญิงสาวก็เริ่มหางานทำที่ไม่ต้องทนอยู่บ้านหลังนี้อีกจนได้เจอประกาศหางานในหนังสือพิมพ์และลองติดต่อจนได้งานที่นี่่ที่ตัวเองตกงานและตัดสินใจไปอยู่กับแม่ชั่วคราวเงินที่เก็บสะสมก็เริ่มหมด พอที่ทำงานใหม่รับเข้าทำงานและให้เบิกเงินเดือนได้ล่วงหน้าสามเดือนตามข้อตกลงหญิงสาวก็ไม่รอช้าตอบตกลงและเบิกเงินล่วงหน้าเป็ค่าใช้จ่ายทันทีจนมาเกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝันขึ้น จะหนีกลับไปหาแม่คงเป็ไปไม่ได้ จะหาเงินห้าแสนที่ไหนมาจ่ายค่าผิดสัญญาจ้างโดนคนแปลกหน้าลวนลามอีก ความเ็ปนี้คงหาคำบรรยายไม่ได้นอกจากเก็บมันไว้ในใจคงเป็ฝันร้ายไปอีกยาวนาน
‘แฟนยังไม่เคยมี แต่ต้องถูกคนอื่นมาล่วงเกินแบบนี้’เมื่อหาทางออกไม่ได้ตอนนี้คงทำได้แค่ปลงกับสิ่งที่เกิดขึ้น และต่อสู้กับมัน หญิงสาวค่อยๆหลับตาลงจนเผลอหลับไปจนรุ่งเช้า
เสียงคนพูดคุยกันดังพอให้คนที่เพิ่งมาใหม่รีบตื่นก่อนจะมองเวลาในโทรศัพท์มือถือ
“เจ็ดโมงเช้าแล้ว ปวดหัวจัง” หญิงสาวรีบจัดแจงตัวเองอาบน้ำแต่งตัวเพื่อไปรอพบสถาปัตย์เพราะเมื่อคืนยังไม่ได้เจอกันเลยมีแต่คุยทางโทรศัพท์ตอนกลางวัน
เสียงเคาะประตูเรียกที่หน้าห้องสองสามครั้งหญิงสาวรีบวางไดร์เป่าผมแล้วเดินไปเปิดประตู
“สวัสดีค่ะ คุณปัตย์บอกว่าคุณพีระดามาั้แ่เมื่อวานแต่ยังไม่เจอใครเลยคุณปัตย์เชิญที่โต๊ะอาหารค่ะ” หญิงสูงวัยยิ้มก่อนจะผายมือไปที่โต๊ะอาหารที่อยู่ชั้นล่าง
“ค่ะ เดี๋ยวหนูตามไปค่ะ ป้า…”
“ป้าอุ่นค่ะ”หญิงสูงวัยรีบบอกชื่อเรียกตัวเอง
ป้าอุ่นเดินลงไปที่โต๊ะอาหารก่อนสักพักพี่เลี้ยงคนใหม่ก็เดินตามลงมาพร้อมสายตาทุกคู่ที่นั่งรอจ้องมองมาทำให้คนถูกจ้องรู้สึกวูบวาบกังวลใจอย่างบอกไม่ถูกพีระดากวาดสายตามองรอบๆ ที่โต๊ะอาหารมีผู้ชายสองคน ผู้หญิงวัยไล่เลี่ยตัวเองอีกคนและเด็กน้อยซึ่งคงเป็คุณธัญที่เธอต้องมาดูแลนั่นเองผู้ชายที่เธอเจอเมื่อคืนคือคนที่นั่งติดคุณธัญส่วนอีกคนคงคือสถาปัตย์หญิงสาวมองคนที่หักหาญน้ำใจตัวเองพร้อมความรู้สึกอึดอัดจนยากอธิบายเธอจะต้องทนอยู่แบบนี้ได้อีกนานแค่ไหนความผิดพลาดมันมาจากตัวเธอเองด้วยที่รีบร้อนไม่ดูให้ดีไม่งั้นคงไม่เป็แบบนี้ส่วนคนที่ฉวยโอกาสก็ไม่สนใจว่าใครเป็ใคร แค่คิดก็หัวแทบะเิกับเื่ที่เกิดขึ้น
สถาปัตย์ลุกยืนแล้วเดินมาหาพีระดาที่ยืนข้างๆป้าอุ่นก่อนจะแนะนำตัวอย่างเป็ทางการ
“สวัสดีครับ คุณพีระดา ผมสถาปัตย์ครับเราคุยกันบ่อยทางโทรศัพท์”ชายหนุ่มยิ้มพร้อมกับรับไหว้จากหญิงสาวทั้งที่อายุรุ่นราวคราวเดียวกัน
“สวัสดีค่ะ พีระดาค่ะเรียกดาก็ได้ค่ะ”หญิงสาวยิ้มพร้อมกับเหลือบมองอีกคนที่นั่งนิ่งราวกับไม่สนใจสิ่งรอบข้าง
“แล้วนี่ น้าธนาเ้าของฟาร์มครับ”พีระดายกมือไหว้ทั้งที่ไม่เต็มใจเท่าไรนัก ส่วนเ้าของฟาร์มได้แต่นั่งนิ่งและทำแค่เพียงรับไหว้ก่อนจะนั่งจิบกาแฟต่ออย่างหน้าตาเฉย
306
