เกิดใหม่ชาตินี้ ขอเป็นภรรยาชาวสวนผู้กล้าหาญ (จบแล้ว)

        หลี่ชิงหลิงมองต้าเหออย่างเรียบเฉย เห็นอีกฝ่ายมองมาด้วยความกังวลใจแล้วแอบถอนหายใจ ช่างเถอะ จะช่วยก็ช่วยให้ถึงที่สุด เหมือนส่งพระถังต้องส่งให้ถึงชมพูทวีป เพิ่มมาอีกปากหนึ่งก็ยังเลี้ยงไหวอยู่

        “พี่สาวเจ้าอยู่บ้านหรือเปล่า ไปเรียกมา เราจะรออยู่ตรงนี้”

        ทันทีที่เขาได้ยินเสียงตอบรับ ดวงตาก็เป็นประกาย เขาพยักหน้ารับหนักๆ จากนั้นลากเท้าที่บาดเจ็บเดินกะโผลกกะเผลกไปทางบ้าน

        ตอนนี้เขามีความสุขมากจนไม่รู้สึกเจ็บปวดจากอาการบาดเจ็บที่ขา

        เขารู้ว่าถ้าเขาตามหลี่ชิงหลิงไป เขาจะไม่อดตายอย่างแน่นอน

        หลี่ชิงหลิงวางถังลง หันไปมองหลิวจือโม่อย่างจริงจัง ถามว่าเขาจะตำหนินางหรือไม่ที่พาคนกลับไปสองคนแบบนี้

        หลิวจือโม่ลูบหัวเด็กสาว เขายิ้มพลางส่ายหัว "ไม่หรอก ต้าเหอ... เด็กคนนี้จิตใจดี สนิทกับเสี่ยวเฟิง จือเยี่ยนด้วย พากลับไปก็ถือว่าเพิ่มเพื่อนเล่นให้เด็กๆ!” ถ้าเขาไม่รู้ว่าต้าเหอมีจิตใจดี เขาเองก็คงไม่ตอบตกลงกับหลี่ชิงหลิง

        นางมองเขาอย่างจริงจัง เมื่อเห็นว่าเขาไม่ได้ฝืนใจจริงๆ จึงมีรอยยิ้ม

        น่าเสียดายที่ถ้ำมีขนาดเล็กไปหน่อย คนเยอะขึ้นก็จะแออัดเล็กน้อย

        หากเจอที่ใหญ่กว่านี้คงจะดี พวกเขาก็จะได้อยู่อย่างสบายขึ้น

        เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ หลี่ชิงหลิงก็ตัดสินใจว่าหลังกลับไป จะลองหาดูว่าแถวนั้นมีถ้ำที่ใหญ่กว่าหรือไม่ หากว่ามีและทำเลดีพอ นางอาจจะตัดสินใจย้ายที่อยู่อีกครั้ง

        นางบอกหลิวจือโม่ เขาฟังแล้วพยักหน้าเห็นด้วย

        เขาเองก็คิดแบบนั้น ลองกลับไปหาดู!

        ต้าเหอจูงเสี่ยวซี พี่สาวของเขาวิ่งออกมา เขาแนะนำพี่สาวของเขาให้รู้จักกับหลี่ชิงหลิงและหลิวจือโม่ จากนั้นจึงพูดกับพี่สาว

        "นี่พี่เสี่ยวหลิงกับพี่จือโม่ ยังจำได้ไหม?”

        เสี่ยวซีจับเสื้อของต้าเหอแน่น รีบเงยหน้าขึ้นมองอย่างรวดเร็ว จากนั้นเรียกทั้งสองด้วยเสียงแผ่วเบา

        ปกติแม่เลี้ยงมักจะให้นางทำงานที่บ้าน นางจึงไม่ได้เจอหลี่ชิงหลิงและหลิวจือโม่นานแล้ว เมื่อเห็นพวกเขาที่สวมเสื้อผ้าดีๆ และใบหน้ามีเลือดฝาดมาก นางจำพวกเขาไม่ได้แล้วจริงๆ

        หลี่ชิงหลิงมองเสี่ยวซีที่นุ่งผ้าเสื้อผ้าขาดๆ ร่างกายผอมแห้ง และขี้กลัวกว่าเดิมแล้วอดขมวดคิ้วไม่ได้ จากนั้นบอกให้พวกเขารอสักครู่

        นางหันหลังวิ่งกลับไปที่บ้าน ค้นเสื้อผ้าเก่าๆ ที่นางใส่ไม่ได้แล้ว จากนั้นวิ่งไปหาเสื้อผ้าเก่าๆ ที่หลิวจือโม่และหลี่ชิงเฟิงใส่ไม่ได้ พับเก็บเรียบร้อยแล้วจึงเอาออกมา

        ทันทีที่นางออกมาก็ยื่นถุงเสื้อผ้าให้ต้าเหอ "ข้าเจอเสื้อผ้าเก่าๆ ที่เจ้ากับพี่น่าจะใส่ได้ เข้าไปเปลี่ยนข้างในเถอะ!" เด็กสองคนนี้แย่ยิ่งกว่าพวกเขาเมื่อก่อน ตอนแรกแม่นางยังอยู่ แม้เสื้อผ้าจะเก่าก็ยังไม่ขาดโทรมแบบนี้

        เมื่อต้าเหอได้ยิน ดวงตาของเขาก็แดงก่ำ เขายื่นมือออกไปรับถุงที่หลี่ชิงหลิงยื่นให้ คำนับหลี่ชิงหลิงและวิ่งเข้าไปพร้อมกับพี่สาว

        หลังจากที่สองพี่น้องเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จจึงเดินทาง เมื่อพิจารณาถึงเท้าที่บาดเจ็บของต้าเหอ หลี่ชิงหลิงก็ไม่ได้เดินเร็วนัก ความเร็วช้ากว่าตอนที่กลับมา

        ขากลับใช้เวลาเดินทางกลับเกือบสี่ชั่วโมง เมื่อหลี่ชิงหลิงเห็นอาหวงและอาไป๋นอนอยู่ที่ทางเข้าถ้ำนางก็ส่งเสียงเรียกอย่างมีความสุข

        ทันทีที่อาหวงได้ยินเสียงเรียกก็ลุกขึ้นยืน และพุ่งไปหานางอย่างตื่นเต้น

        ต้าเหอไม่รู้ว่าอาหวงเป็นสัตว์ที่พวกเขาเลี้ยงไว้จึงร้องเสียงหลง พุ่งไปช่วยหลี่ชิงหลิงตามสัญชาตญาณ

        ก่อนที่เขาจะพุ่งไปถึง หลิวจือโม่คว้าจับเขาไว้ได้ทัน ก่อนจะพูดกับเขายิ้มๆ ว่าดูดีๆ

        ต้าเหอมองหลิวจือโม่อย่างสงสัย เขามองไปตามสายตาหลิวจือโม่ เห็นอาหวงกำลังออดอ้อนหลี่ชิงหลิงเหมือนแมวตัวใหญ่

        เขาตกใจจนคางแทบหลุด นี่... นี่ไม่ใช่สัตว์ร้ายที่กินคนหรือ? ทำไมสนิทกับหลี่ชิงหลิงดีขนาดนี้?

        หลี่ชิงหลิงกอดอาหวง หันไปมองต้าเหอและหัวเราะ บอกว่าพวกเขาเลี้ยงอาหวงมาตั้งแต่เด็ก มันไม่กัด ไม่ต้องห่วง!

        "เลี้ยง... มางั้นหรือ?" สัตว์แบบนี้เลี้ยงได้หรือ? ต้าเหอรู้สึกว่าสมองของเขาเริ่มหมุนไม่ทัน "ไม่กัดคนจริงๆหรือ?"

        เมื่อนึกถึงที่ต้าเหอรีบพุ่งเข้ามาช่วยนางเมื่อครู่ ความรู้สึกดีๆ ของหลี่ชิงหลิงต่อต้าเหอก็เพิ่มขึ้นอีกระดับหนึ่ง "ไม่ต้องห่วง มันไม่กัดคนดีจริงๆ" นางหยุดเล็กน้อย "ถ้าเจอคนไม่ดี มันถึงจะกัด” เป็นการเตือนต้าเหอกับเสี่ยวซี กลัวว่าทีหลังเห็นมันกัดคนแล้วจะตกใจ รู้สึกว่าอาหวงโหดร้ายขึ้นมา

        ตอนนี้นางเตือนแล้ว อนาคตเห็นอาหวงกัดคนจะไม่ตกใจขนาดนั้น

        ต้าเหอกลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก ยิ้มฝืนๆ พูดว่ากัดแค่คนเลวก็ดี

        เขาเห็นอาหวงตัวใหญ่ยักษ์ หัวใจดวงน้อยๆ ก็ยังคนสั่นตลอดเวลา นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้เห็นสัตว์ตัวใหญ่ใกล้ๆ มันช่างน่ากลัวจริงๆ

        เมื่อรู้ว่าต้าเหอคงไม่สามารถยอมรับอาหวงได้เร็วๆ นี้ หลี่ชิงหลิงก็ไม่พูดอะไร นี่เป็นปฏิกิริยาปกติของคนทั่วไป จะไปโทษเขาก็ไม่ได้

        ถ้าอาหวงไม่ได้ถูกพวกเขาเลี้ยงมาจนเหมือนเป็นสมาชิกในครอบครัว นางเองเห็นเสือตัวใหญ่เช่นนี้ก็คงตกใจ

        การตอบสนองแรกอาจหยิบคันธนูและลูกศรเพื่อยิงสังหาร

        "อาไป๋เป็นภรรยาของอาหวง" หลี่ชิงหลิงชี้ไปที่อาไป๋ที่ยืนอยู่ที่ประตู จากนั้นหันไปหาต้าเหอและเสี่ยวซี "เราไม่สนิทกับอาไป๋ ไม่รู้ว่านิสัยมันเป็นยังไง พวกเจ้าเองอย่าเข้าใกล้มันจะดีที่สุด ไว้รู้จักก่อนค่อยว่ากัน”

        ต้าเหอและเสี่ยวซีเงยหน้าขึ้นมองเสือขาวด้วยความกลัว เด็กทั้งสองพยักหน้าทั้งที่ตัวสั่นเทา

        ครอบครัวนี้เลี้ยงสัตว์ตัวใหญ่สองตัว น่าชื่นชมจริงๆ

        ในขณะเดียวกัน พวกหลี่ชิงเฟิงได้ยินเสียงของหลี่ชิงหลิงจึงวิ่งกรูกันออกมาเรียกพี่ชายพี่สาวอย่างมีความสุข

        ตอนหลี่ชิงหลิงและหลิวจือโม่ไม่อยู่ พวกเขาแทบไม่สนใจทางเข้าถ้ำ คอยหลบอยู่แค่ในถ้ำอย่างเดียว

        “เสี่ยวเฟิง” เมื่อเห็นหลี่ชิงเฟิง ต้าเหอก็ร้องออกมาอย่างมีความสุข เขามีความสุขมากที่ได้เห็นเพื่อนของเขา

        เมื่อหลี่ชิงเฟิงเห็นต้าเหอก็รีบวิ่งลงไปหา ถามต้าเหอด้วยรอยยิ้มกว้างว่าทำไมเขาถึงมาอยู่ที่นี่?

        ต้าเหอเกาหัวด้วยความเขินอาย ก้มหน้าลงแล้วบอกว่าพี่เสี่ยวหลิงพาพวกเรากลับมา จากนี้ไป...พวกเราก็จะอาศัยอยู่ที่นี่ด้วย

        พูดจบก็แอบเงยหน้ามองหลี่ชิงเฟิงด้วยความกลัวว่าหลี่ชิงเฟิงจะไม่พอใจ

        เขารู้ว่าตอนนี้การหาอาหารเป็นเรื่องยาก หากมีเขาและพี่สาวอีกคนจะยิ่งยากขึ้นไปอีก

        "ข้า... ข้าจะไปหาอาหารกินเอง ไม่ทำให้พวกเจ้าลำบากหรอก” ระหว่างกลับมา เขารู้สึกปลอดภัยเมื่อได้อยู่เคียงข้างหลี่ชิงหลิง เขารู้สึกว่านางจะสามารถพาพวกเขาผ่านพ้นความยากลำบากไปได้อย่างแน่นอน

        หลี่ชิงเฟิงมองต้าเหอที่ไม่สบายใจ หัวเราะและตบไหล่เขา "ไม่ต้องห่วง ที่บ้านมีอาหารเยอะ พอกินแน่นอน เจ้าไม่ต้องไปหาหรอก” กลางป่ากลางเขาแบบนี้จะไปหาของกินที่ไหน เว้นแต่จะล่าสัตว์ แต่ที่นี่ หากปราศจากทักษะการล่าสัตว์ก็จะไม่ได้ผลใดๆ เลย

        เขารู้สึกถึงความจริงใจของหลี่ชิงเฟิง ไม่มีความไม่พอใจ ต้าเหอก็รู้สึกโล่งใจและยิ้มให้หลี่ชิงเฟิง

        "มาดูบ้านของเราสิ รับรองว่าเจ้าจะต้องชอบ" หลี่ชิงเฟิงทักทายเพื่อนตัวน้อยของเขาอย่างกระตือรือร้น จูงเขาปีนขึ้นไปที่ปากถ้ำและเข้าไปในถ้ำ "ต้าเหอ ดูสิ นี่เสบียงบ้านเรา พวกเราได้กินอิ่มอย่างแน่นอน” หลี่ชิงเฟิงมองอาหารที่กองอยู่ในถ้ำ อวดให้ต้าเหอดูอย่างภาคภูมิใจ

        ต้าเหอตกตะลึงเมื่อเห็นเสบียงมากมาย เขาขยี้ตาอย่างไม่เชื่อสายตาแล้วมองอีกครั้ง ไม่ใช่เขาตาลาย แต่มีมากขนาดนั้นจริงๆ

        ตอนเขาไปแย่งเสบียงกับคนอื่น โดนทุบจนหัวแตกเลือดไหล พวกเขากักตุนอาหารไว้มากขนาดนี้ได้อย่างไร? นี่มันจะสุดยอดเกินไปแล้วไหม?

        "นี่... พวกเจ้าซื้อมาหรือ?" ซื้อมาเยอะจริงๆ มากเกินพอสำหรับใช้ชีวิตในช่วงเวลานี้เลยด้วยซ้ำ

        หลี่ชิงเฟิงเงยหน้าขึ้นอย่างภาคภูมิใจ พูดว่าพี่เขาเป็นคนกักตุน หากไม่ใช่เพราะพี่สาวกักตุนไว้เยอะขนาดนี้คงหิวแย่แล้ว

        น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความชื่นชมหลี่ชิงหลิง

        ทันทีที่ต้าเหอฟังจบก็ร้องว้าว ความชื่นชมในตัวหลี่ชิงหลิงของเขาก็เพิ่มขึ้นอย่างมาก

        หลี่ชิงหลิงเป็นคนตุนนี่เอง น่าทึ่งจริงๆ

        เขาเลือกถูกแล้วที่ตามหลี่ชิงหลิงกลับมา

        เขารู้สึกขอบคุณหลี่ชิงหลิงมากที่พาเขาและพี่สาวกลับมา นางคือผู้มีพระคุณที่ยิ่งใหญ่ของพวกเขา

        เขาจะตอบแทนนางอย่างดีแน่นอน

        หลังจากที่หลี่ชิงเฟิงอวดเสร็จก็ลากต้าเหอไปพูดคุยเกี่ยวกับสิ่งที่เกิดขึ้นในช่วงนี้

        ทุกครั้งที่เขาพูดจบ ต้าเหอจะปรบมือและมองเขาด้วยความอิจฉา

        หลี่ชิงเฟิงรู้สึกพึงพอใจอย่างมา

        หลี่ชิงหลิงปีนขึ้นไปเห็นภาพนี้แล้วส่ายหัวอย่างช่วยไม่ได้ ก่อนจะเอ่ยขัดจังหวะ "เสี่ยวเฟิง กินข้าวหรือยัง ที่บ้านมีอาหารไหม" ถ้าจะให้พูดต่อไปคงต้องพูดจนฟ้ามืดแน่

        ทันทีที่หลี่ชิงเฟิงได้ยินก็หยุดทันที หันไปมองนาง "เรายังไม่ได้เริ่มทำอาหารเลย ว่าจะรอพี่กลับมาแล้วค่อยทำ” พูดเสร็จก็ลุกขึ้น “เราจะไปทำเดี๋ยวนี้” เขาโบกมือให้หลิวจือเยี่ยน

        หลิวจือเยี่ยนกลอกตา ส่งสายตาราวกับจะบอกว่า คิดว่าจะคุยกันต่อเสียอีก!

        "ฮ่าๆ ไม่ได้เจอต้าเหอนานแล้วเลยลืมตัว คราวหน้าจะระวัง” หลี่ชิงเฟิงหัวเราะเบา ๆ กำลังจะเอื้อมมือไปหยิบหม้อดินเผา เสี่ยวซีก็คว้าหยิบไป

        เด็กสาวพูดเบาๆ ข้าทำเอง!

        นางและน้องชายจะกินข้าวที่นี่โดยไม่ทำงานไม่ได้