หลังจากวันนั้น ตูนก็ได้มาออกกำลังกายที่ยิมของชมรมเพาะกายทุกวันไม่ขาดสายพร้อมกับหาสาเหตุว่าทำไม หิน ลูกพี่ใหญ่ของชมรมนี้ถึงมีอาการเจ็บไปทั้งตัวและมักจะโมโหร้ายและทำท่าเหมือนกับว่ากำลังกลัวอะไรบางอย่างที่กำลังใกล้เข้ามาอยู่บ่อย ๆ ซึ่งนั่นมันก็ผ่านมาประมาณเดือนหนึ่งแล้ว จนกระทั่งมาถึงวันนี้ ตูนก็ได้มาออกกำลังกายตามปกติ ทว่า เขาได้เหลือบไปเห็นเบลเพื่อนของเขาที่กำลังนั่งเหนื่อยหอบพักดื่มน้ำอยู่ไม่ไกล
“ไงเบล คงจะเหนื่อยมากเลยล่ะสินะ”
“แฮ่ก... เ้าเองหรือตูนคุง ข้าไม่เหนื่อยหรอกเพราะข้าชินแล้ว”
ก็เห็นว่ากำลังเหนื่อยอยู่เห็น ๆ
“แล้วนายว่างหรือเหล่าล่ะ ฉันมีคำถามเยอะแยะเลยอยากจะถามนาย ฉันเข้าไปถามไอ่เ้าพวกนั้นหลายรอบแล้ว แต่พวกมันก็ตอบว่าไม่เอา ๆ ไม่อยากตอกย้ำความรู้สึกของรุ่นพี่ อยู่นั่นแหละ”
เบลดื่มน้ำดังอึ่ก ๆ ๆ จนหมดขวดและได้หันมา
“ได้เลย เดี๋ยวข้าจะเล่าให้ฟังตอนที่ข้ายังว่างอยู่ ไอ่เ้าหินน่ะได้ชื่อว่าเป็ 1 ใน 5 อัจฉริยะของโรงเรียนนี้ เป็อัจฉริยะทางด้านเพาะกาย ั้แ่เกิดมาน่ะนะ มันก็มีขนาดตัวที่ใหญ่กว่าเด็กทั่วไปมากซะจนหมอยังใ กล้ามเนื้อของมันเป็กล้ามเนื้อที่สวยงามมาก ขนาดคนที่ไม่ได้อยู่ในวงการยังรู้ได้เลยว่ากล้ามของมันน่ะสุดยอด มันเคยไปแข่งเพาะกายระดับโลกในรุ่นอายุไม่เกิน 18 ปี แล้วมันก็ได้แชมป์กลับมา บางคนก็เรียกมันว่าแรมโบ้ประเทศไทย บางคนก็เรียกมันว่ากล้ามเทพเ้ากรีก แต่อยู่มาวันหนึ่งที่จู่ ๆ มันก็หยุดออกกำลังกายไปเพราะอาการาเ็ปริศนา พวกคนในชมรมก็พยายามกันช่วยเต็มที่แล้วแต่ก็ได้แค่หายเจ็บชั่วคราวเท่านั้น จนพวกเขาลงความเห็นกันว่าให้หินไปพักผ่อนก่อน เผื่อร่างกาย้าการฟื้นฟู แต่นั่นมันก็หลายเดือนก่อนแล้ว... ตอนนี้อาการาเ็ก็ยังไม่หายไป”
“แล้วที่เขาทำเหมือนกับว่ากำลังกลัวอะไรสักอย่างอยู่ล่ะ...”
“อ้อ อันนั้นเหรอ เ้าหมอนั่นมันกลัวสอบ รด. ไม่ผ่านน่ะ”
“สอบ รด. ไม่ผ่าน!?”
“ใช่ ก็ร่างกายาเ็แบบนั้นจะไปสอบ รด. ผ่านได้ยังไง และวันสอบก็ใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ แล้วด้วย มันก็เลยกลัวอยู่อย่างงั้นไงล่ะ”
และในระหว่างที่ทั้ง 2 คนกำลังคุยกัน ก็ได้มีเด็กกล้ามโตคนหนึ่งเดินออกมาจากยิมและะโมาทางเบล
“เห้ย!!! โปรตีนได้หรือยัง!! เร็ว ๆ หน่อยโว้ย!!”
เบลสดุ้งโหยงขึ้นมาทันทีและรีบคว้าข้าวของรอบตัวก่อนที่จะวิ่งหน้าตั้งเข้ายิมไป
เมื่อตูนได้ทราบข้อมูลดังกล่าว เขาก็ได้ไปออกกำลังกายตามโปรแกรมพลางคิดหาถึงสาเหตุของการเกิดอาการาเ็ และเมื่อตูนออกกำลังกายเสร็จสรรพเรียบร้อย เขาก็เหมือนจะฉุดนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้จึงเดินตรงไปหาหินที่กำลังนั่งขาสั่นอยู่
“นี่หิน”
“หะ-ห้ะ!? มีอะไรเหรอ เ้าจิ๋ว” เขาขาสั่นหนักกว่าเดิมเข้าไปอีก
“นายกลัวสอบรด.ไม่ผ่านเหรอ”
หินที่ได้ยินคำถามก็พยายามจะกลบเกลื่อนในขณะที่ร่างกายกำลังสั่นเป็เ้าเข้า
“นะ นะ นะ นายพูดอะไรของนาย น่ะ จะ จะ เ้าจิ๋ว หาว่าฉันคนนี้ กะ กลัวอย่าง งะ งั้นเหรอ”
เก็บอาการไม่เนียนก็อย่าพยายามเเลยเหอะ หินเอ้ย...
“พอดีฉันคิดอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ ตามฉันมานี่หน่อยสิ”
จากนั้นทั้ง 2 คนก็ได้เดินไปหยุดอยู่ที่เครื่องยกน้ำหนักที่มีขื่อว่าบาร์เบล
“ไหนเล่นให้ฉันดูสิ้” ร่างเล็กออกคำสั่ง
“ได้เลยเ้าจิ๋ว นายอยากให้ฉันสอนนายอย่างงั้นเหรอ เดี๋ยวฉันจะเล่นให้นายดูเอง”
หินเพิ่มน้ำหนักไปข้างละ 60 โล จากนั้นเขาก็ได้นอนลงไปและเริ่มยกตามจังหวะโดยที่มีตูนคอยดูอยู่ข้าง ๆ
องศาเป๊ะ มุมเป๊ะ กล้ามเนื้อสามารถทำงานได้อย่างเต็มที่ จังหวะดีเยี่ยม สมแล้วล่ะที่เป็นักกีฬาระดับโลก
“โอเคพอได้แล้ว ไปเครื่องต่อไปเลย”
“ได้เลย จะให้ฉันสอนทุกเครื่องเลยหรือเนี่ย นายเริ่มเข้าใจความสวยงามของกล้ามเนื้อแล้วงั้นสินะเ้าจิ๋ว ฉันพอจะเห็นภาพที่นายจะกล้ามใหญ่เหมือนพวกฉันแล้วล่ะ!”
“พูดมากชะมัด รีบ ๆ ไปเล่นเครื่องต่อไปได้แล้ว!”
และทั้ง 2 คนก็ไล่เล่นเครื่องออกกำลังกายไปทีละเครื่อง ๆ จนเกือบครบ เหล่าสมาชิกในชมรมเพาะกายคนอื่น ๆ ต่างก็มองตามและเกิดคำถามขึ้นมาในหัวว่า 2 คนนั้นมันกำลังทำอะไรกันอยู่ เดินวนไปมาเดี๋ยวก็เล่นเครื่องนู้นเดี๋ยวก็เล่นเครื่องนี้อยู่นั่น เหมือนกับคุณพ่อพาลูกมาเดินเล่นในฟิตเนสไม่มีผิด จนกระทั่งตูนและหินได้มาถึงการเล่นท่านี้
“ไหนทำ Deadlift ให้ดูหน่อยสิ้”
ท่า Deadlift เป็ท่าที่จะใส่น้ำหนักลงไปใรบาร์เบลค่อนข้างเยอะและวางไว้กับพื้น ผู้ที่เล่นท่านี้จะต้องยืนวางเท้าห่างกันให้พอดี ย่อเข่าลงไปและหลังห้ามแอ่น สองมือกำไปที่บาร์ตรงหน้าให้แน่น จากนั้นก็เกร็งทุกส่วนของร่างกายและใช้แรงทั้งหมดยกบาร์เบลขึ้นพร้อมกับยืนขึ้นมา ถึงจะนับว่าเป็ 1 รอบ เป็ท่าที่ใช้การทำงานของกล้ามเนื้อหลายส่วนบนร่างกาย
หินใส่น้ำหนักลงไปข้างละ 80 ย่อตัวกำบาร์แน่นและยกขึ้นมาได้อย่างง่ายดาย พวกชมรมเพาะกายที่ดูอยู่ห่างต่างก็พากันปรบมือชื่นชมกันยกใหญ่
“ลูกพี่เรานี่สุดยอดจริง ๆ เฮ้!!”
“สมแล้วที่เป็ลูกพี่!!”
หินที่ยืนยกบาร์เบลที่มีน้ำหนัก 160 กิโลค้างไว้อยู่ก็ได้หันมายิ้มแฉ่งให้ตูน
“เห็นไหมล่า~ ว่าท่า Deadlift ของฉันมันสุดยอดขนาดไหน~ จะชมฉันก็ได้นะ”
ทว่า อีกฝ่ายกลับไม่คิดแบบนั้น เขามองไปที่หินและหน้านิ่วคิ้วขมวดไปสักพัก ก่อนที่จะทำท่าทางใขึ้นมาและชี้นิ้วออกไป
“นี่ไงล่ะ ตัวการที่ทำให้นายเ็ป! ฉันเจอแล้วล่ะ! ความจริงมีเพียงหนึ่งเดียวเท่านั้น!!” (โคนัน , คุโด้ ชินอิจิ : ยอดนักสืบจิ๋วโคนัน)
หินทำหน้างงและทิ้งบาร์เบลลงไปบนพื้น “นายพูดอะไรของนายน่ะ ฉันไม่เห็นเข้าใจ”
ร่างเล็กยิ้มออกมาพร้อมกับทำท่าดันแว่นขึ้นทั้งที่ไม่ได้ใส่แว่น
“ท่านั้นน่ะ คือตัวการของอาการาเ็ของนายยังไงล่ะ นายอาจจะคิดว่ามันถูก แต่นายกำลังเล่นผิดอย่างมหันต์เลยล่ะจะบอกให้”
“ว่ะ-ว่ายังไงน๊าาา!!!!”
ตูนยังคงไม่หยุดยิ้มและเดินไปที่บาร์เบลที่มีน้ำหนัก 160 โล
“เดี๋ยวฉันจะเล่นให้ดู จับตาดูให้ดี ๆ ล่ะ”
ร่างเล็กย่อตัวลงแอ่นหลังยืดอกเกร็งกร้ามเนื้อสองมือจับบาร์แน่น ทำท่าทางถูกต้ององศาร่างกายเป๊ะ ทำให้อีกฝ่ายอึ้งไปเลยทันที
“ไม่จริงน่า! เ้าจิ๋วนี่เป็ใครกันแน่!? ฟอร์มการยกแบบนั้น เหมือนกับ อาร์โนลด์ ชวาร์เซเน็กเกอร์ ไอดอลของเราไม่มีผิด!!” (อาร์โนลด์ ชวาร์เซเน็กเกอร์ : นักเพาะกายระดับโลกและนักแสดงหนังเื่คนเหล็ก)
และทันใดนั้นเอง ตูนก็ได้ใช้แรงทั้งหมดที่เขามียกบาร์เบลในมือขึ้นมา เหล่าชมรมเพาะกายคนอื่น ๆ ที่มองเข้ามาต่างก็ตะลึงกับสิ่งที่เห็นอยู่ตรงหน้าและคิดออกมาเป็เสียงเดียวว่า!
ไอ่เ้าเปี๊ยกนั่นมันเล่นอะไรอยู่วะน่ะ
ตูนหน้าแดงก่ำเส้นเืปูดขึ้นคอและหน้าผาก ในขณะที่บาร์เบลในมือก็ไม่ขยับเขยื้อนเลยสักนิด ก็แน่ล่ะ คนตัวเล็ก ๆ แบบเขาจะไปยกบาร์เบลที่มีน้ำหนัก 160 โลได้ไง ถึงแม้ว่าทางทางจะเป๊ะเหมือนนักกีฬาระดับโลกก็ตาม จากนั้นเขาก็ได้ปล่อยมือออกไป
“แฮ่ก... แฮ่ก... เ้านี่แข็งแกร่งเอาเื่แฮะ... สงสัยเราคงต้องไปฝึกที่ห้องแห่งกาลเวลาเพิ่มซะแล้วสิ” (ดราก้อนบอล)
หินดูอยู่ข้าง ๆ ก็เริ่มหยุดหยิดขึ้นมา
“แล้วมันฉันเล่นผิดยังล่ะ!”
“…นายน่ะ หลังงอ ท่านี้เขาต้องห้ามหลังงอ นายน่ะเล่นท่านี้มาตลอดเลยใช่ไหมล่ะ ถึงแม้มันจะสามารถสร้างกล้ามเนื้อให้นายได้ก็เถอะ แต่ร่างกายนายก็จะาเ็แบบที่เป็อยู่แบบนี้ยะไงล่ะ!! รู้ไว้ซะด้วย!!”
หินเริ่มรู้สึกเลื่อมใสในตัวของเด็กหนุ่มร่างเล็กตรงหน้า และเริ่มมีความหวังว่าเขาจะหายเจ็บตัวก่อนไปถึงการสอบ รด. และนับั้แ่นั้นมา ตูนก็ได้คอยช่วยดูท่าทางแก้ไขฟอร์มการออกกำลังกายตลอด ไม่ใช้แค่หินคนเดียวแต่รวมทั้งคนอื่น ๆ ในชมรมเพาะกายด้วย ซึ่งทำให้อาการาเ็ของพวกเขาค่อย ๆ หายไป และนอกจากที่ตูนจะมาออกกำลังกายที่ฟิตเนสเป็ประจำแล้ว เขาก็ได้ไปเรียนเทควันโดกับไบรท์และฝึกมวยไทยกับเคอยู่บ่อย ๆ อีกด้วย และไปเที่ยวกับเพียงดาวบ้างเป็ครั้งคราว
เวลาได้ล่วงเลยผ่านไปจนอีกไม่กี่อาทิตย์โรงเรียนก็จะเปิดเทอมแล้ว และในตอนนี้ร่างกายของหินได้กลับมาเป็ปกติ อาการาเ็หายไป ทำให้เหล่านักเรียนชมรมเพาะกายต่างเคารพนับถือเชิดชูตูนเป็อย่างมาก ส่วนเบลก็ไม่ถูกจิกหัวใช้บ่อย ๆ อีกแล้วด้วย จนกระทั่งได้มาถึงวันแห่งคำมั่นสัญญา ตูนและหินได้มายืนอยู่กลางยิมพร้อมกับนักเรียนกล้ามคนอื่น ๆ ที่ยืนล้อมรอบ
“ที่ผ่านมาขอบใจนายมากนะเ้าจิ๋ว พวกฉันจะไม่ลืมบุญคุณของนาย แล้วพร้อมหรือยังล่ะ”
“เออ...”
พวกเขาจะทำการต่อยหน้ากันอีกรอบคนละหนึ่งทีเพื่อเป็การแสดงถึงมิตรภาพที่แน่นแฟ้นของชมรมนี้ ซึ่งรอบนี้หินเป็ฝ่ายเริ่มก่อน เขาได้ใช้แรงทั้งหมดที่มีที่เคยทำให้ประตูเหล็กยุบต่อยลงไปที่เด็กหนุ่มร่างเล็กตรงหน้าเข้าจัง ๆ จนตูนกระเด็นออกไปและไกลลงไปบนพื้น ทว่าจากนั้นไม่นาน ตูนก็ได้ดีดตัวเองขึ้นมาจากพื้นพร้อมกับแสยะยิ้มมาทางเด็กหนุ่มร่างใหญ่ตรงหน้า
“ทีนี้ก็ตาฉันแล้วนะเ้ากล้ามปู”
ตูนกำหมัดแน่น ง้างออกมาและต่อยเข้าไปที่หน้าของอีกฝ่ายอย่างเต็มแรงจนหินกระเด็นล้มลงไป และจากนั้นไม่นานหินก็ได้ลุกขึ้นมาพร้อมกับรอยยิ้มแห่งความปลื้มปลิ่มบนใบหน้า
“เอาทุกคนปรบมือ!!!”
“เฮ้!!!”
เหล่านักกล้ามทั้งหลายต่างปรบมือและแสดงความยินดีให้กับเด็กหนุ่มร่างเล็กคนนี้ก่อนที่เขาจะเดินออกจากยิมไป และหลังจากที่ตูนเดินออกไปได้ไม่นาน
“แหม่... ยินดีด้วยนะครับลูกพี่ที่หายจากอาการบาดเจ็-”
ฟุ่บ!
พูดไม่ทันจบ หินก็ได้เข่าอ่อนและทรุดลงไปจนลูกน้องของเขาต้องมาช่วยพยุงกันให้วุ่น
“ลูกพี่เป็อะไรครับ บอกพวกผมมาใครเป็คนทำลูกพี่!!!”
“แกใช่ไหมเบล! แกแอบเอายาถ่ายใส่ลงไปในอกไก่ของลูกพี่ใช่ไหม!!”
เบลคิดในใจ กุก็อุตส่าห์ยืนอยู่ของกุเฉย ๆ แล้วนะ ยังจะวนกลับมาหาอีก เหล่านักกล้ามมากมายต่างพากันไปรุมล้อมเด็กหนุ่มร่างผอมแห้งที่ตกเป็ผู้ต้องสงสัย จนกระทั่งสติของหินเริ่มกลับมา
“ไม่ใช่หรอก... เมื่อคืนฉันแค่นอนน้อยไปหน่อยน่ะ เบลเขาไม่เกี่ยวหรอก เราต้องดูแลเขาดี ๆ เหมือนที่เ้าจิ๋วดูแลพวกเรานะ”
“ครับลูกพี่!!!”
ถึงแม้ปากจะบอกไปแบบนั้นแต่ความจริงเขาก็รู้อยู่แก่ใจว่าที่ตัวเองทรุดลงไปนั้น ไม่ใช่เป็เพราะนอนน้อย
ไอ่เ้าจิ๋วนั่น… เมื่อไม่กี่เดือนก่อนหมัดของมันยังทำได้แค่ให้เราหายปวดกล้ามเนื้อได้เท่านั้นเอง แต่พอโดนหมัดของเ้านั้นเข้าไปรอบนี้ก็เล่นซะเราเกือบคงสติเอาไว้ไม่อยู่ ดูเหมือนว่าไอ่เ้าสิงห์อาจจะต้องเหนื่อยหน่อยแล้วล่ะงานนี้
พัฒนาการอย่างก้าวะโ! ตูนสามารถกำจัดจุดอ่อนของตัวได้แล้วจริง ๆ อย่างงั้นหรือ!!? หินจะสอบรด.ผ่านไหม เหตุการณ์จะเป็เช่นไร โปรดติดตามตอนต่อไป
102
