EP : 29 เจ้าสำนักนครเวหา
รุ่งเช้ามาถึงพร้อมเสียงร้องตะโกนที่หน้าห้องของนาง เว่ยลู่เซียนที่กำลังจะเปิดประตูก็ยิ้มนิดๆ ก่อนจะตัดสินใจไปเปิดหน้าต่างก่อนจะกระโดดลงไปทันที
ตุ้บ!
พรึบ!
“เอ่อ” เว่ยลู่เซียนที่กระโดดลงมาจากหน้าต่างกำลังจะเดินไปดูต้นท้อเสียหน่อย แต่ก็ต้องเผชิญหน้ากับเทพเซียน เอ่อ หนุ่มหล่อคนหนึ่ง
“เจ้า” เสวี่ยซานเฟย ที่เห็นหญิงสาวที่อยู่ดีๆ ก็กระโดดลงมาอยู่ตรงหน้าของเขาก็ตกใจนิดหน่อย พอจะพูดก็พูดไม่ออก
“ขออภัย” เว่ยลู่เซียนเอ่ยบอกก่อนจะเดินจากไปทันที ไม่นานก็ได้ยินเสียงตะโกนจากพี่ชายของนางบอกว่านางหายตัวไป
นางเปล่าแกล้งพี่ชายของตัวเองนะ
“กลิ่นหอมหวาน” เว่ยลู่เซียนเอ่ยขึ้นเมื่อเดินเข้ามาในส่วนต้นท้อที่กำลังส่งกลิ่นหอมหวานออกมาแข่งกัน
“น้องอยู่ที่นี่เอง พี่ตามหาแทบแย่” เว่ยเฉินเทียนร้องบอกเมื่อหาเว่ยลู่เซียนจนเจอ
“น้องแค่ออกมาเดินเล่นเจ้าค่ะ” เว่ยลู่เซียนเอ่ยบอกพลางก้มหยิบดอกท้อขึ้นมาดม
“ไปทานอาหารกันเถิด” เว่ยเฉินเทียนเอ่ยบอกพลางเอื้อมมือไปกุมมือเล็กของเว่ยลู่เซียนก่อนจะพากันเดินกลับเข้าไปในตัวบ้าน
“ลู่เซียนเจ้าไปเล่นซนที่ไหนมา” เว่ยหมิงหย่งเอ่ยถามเมื่อเห็นน้องสาวของเขาเดินเข้ามา
“ข้าเพียงแต่ไปเดินเล่นที่ส่วนดอกท้อ ใช่หรือไม่เจ้าคะท่านพี่” เว่ยลู่เซียนเอ่ยบอกก่อนจะหันไปถามเว่ยเฉินเทียนไปด้วย
“ใช่ๆ” เว่ยเฉินเทียนเอ่ยตอบก่อนจะพากันไปนั่งที่โต๊ะอาหารที่มีผู้คนเกือบสี่สิบคนนั่งร่วมกันอยู่ที่โต๊ะ
“ท่านพี่ทำอาหารเองหรือเจ้าคะ” เว่ยลู่เซียนหันไปเอ่ยถามเว่ยเซี่ยวป้อ รู้ดีว่าฝีมือการทำอาหารของพี่ชายนางนั้นยอดเยี่ยมเพียงใด
“อืม แล้วท่านเจ้าสำนักไม่มาทานด้วยหรือ” เว่ยเซี่ยวป้อตอบพลางหันไปมองเว่ยหมิงหย่งแล้วเอ่ยถามไปด้วย
“เห็นบอกว่ามีธุระข้างนอก” เว่ยหมิงหย่งเอ่ยบอกก่อนจะลงมือทานอาหารทันที
เว่ยลู่เซียนนิ่งพลางคิดว่าชายหนุ่มคนนั้นคงไม่ใช่เจ้าสำนักหรอกนะ
แต่อะไรบางอย่างมันบอกนางว่าคนผู้นั้นไม่ธรรมดาเพราะหลงฉี่นั้นบอกอะไรที่เกี่ยวกับคนผู้นั้นไม่ได้เลย
“เจ้านายๆ ข้าว่าชายผู้นั้นเหมาะสมกับท่านมากเลยนะขอรับ” หลงฉี่เอ่ยบอกเพราะชายคนนั้นดูแข็งแกร่งมาก ชนิดที่สัตว์เทพอย่างเขายังอ่านความคิดหรือแม้แต่ตัวตนของอีกฝ่ายไม่ออก
“อยากมีเจ้านายใหม่หรือไม่” เว่ยลู่เซียนเอ่ยถามด้วยสีหน้าเรียบพลางนั่งทานอาหารไปด้วย
“ข้าผิดไปแล้วขอรับ” หลงฉี่เอ่ยบอกกลับมาทันทีก่อนจะหายตัวไปดูแลสวนผักสมุนไพรต่อ “ท่านเจ้าสำนักของท่านพี่นี่ทำตัวลึกลับดีนะเจ้าคะ” เว่ยลู่เซียนเอ่ยถามอย่างอดไม่ได้
เพราะว่าไม่เคยเห็นเจ้าสำนักนครเวหาสักที เอ่อ อันที่จริงอาจจะเจอแล้วก็ได้พลางนึกถึงชายใส่หน้ากากเมื่อคืนไปด้วย
“นั่นแหละเขาเลยล่ะ” เว่ยเหลียนฉางเอ่ยขึ้น จากนั้นทั้งหมดก็พากันเดินทางไปสถานที่การประลอง
“ไปนั่งที่กัน” เว่ยหมิงหย่งเอ่ยบอกพลางมองไปที่เจ้าสำนักนครเวหาที่นั่งรอพวกเขาอยู่
เว่ยลู่เซียนมองไปด้านล่างที่มีผู้คนกำลังจับจ้องที่นั่งเป็นของตัวเอง พลันสายตาก็ไปเจอกับใครบางคนที่ไม่คิดว่าจะมาเจอกันที่นี่ ทำไมต้องมาเจอกันอีกด้วยนะ
“มองอะไรหรือขอรับท่านหมอ” หลิ่วหมิงจื่อเอ่ยถามพลางมองไปตามสายตาของเว่ยลู่เซียนไปด้วย
“ผู้คนเยอะดี” เว่ยลู่เซียนเอ่ยตอบพลางเดินต่อไปพี่ชายของนางถูกคนรู้จักดึงตัวไปหมดแล้ว
“ไปกันเถิด” ชายชราเอ่ยบอกพลางเดินไปหาที่นั่ง เพราะจะไปนั่งกับคนสำนักนครเวหาก็ไม่ได้เนื่องจากมีเอาไว้ให้คนสำนักนครเวหาเท่านั้น
“ตรงนั้น” เว่ยลู่เซียนเอ่ยบอกพร้อมกับชี้บอกทั้งสองไปด้วย
“ท่านหมอๆ”
ยังไม่ทันที่เว่ยลู่เซียนจะเดินไปถึงที่นั่งดีก็ถูกเรียกก่อนพอดี ทำให้นางต้องหันกลับไปมองตามทิศทางของเสียง
“ข้าบอกให้เจ้าอยู่ที่ตระกูลไม่ใช่หรือ” เว่ยลู่เซียนเอ่ยถามทันที พอเห็นอีกฝ่ายหน้ามุ่ยก่อนจะมองไปที่คนข้างๆ ก็พอเข้าใจได้ว่านางมากับทางสำนักของตัวเอง
“งั้นก็ดูแลตัวเองให้ดี” เว่ยลู่เซียนเอ่ยบอกแค่นั้นก่อนจะรีบไปนั่งที่เพราะถ้าช้าอาจจะไม่มีที่นั่งสำหรับพวกนาง
“พี่ชายของท่านหมอหวงท่านหมอเกินไปแล้วขอรับ” หลิ่วหมิงจื่อเอ่ยขึ้นเมื่อถูกเว่ยเซี่ยวป้อจ้องมองมาที่เขา และยังมีพี่ชายคนอื่นๆ ของเว่ยลู่เซียนที่มองมาที่นางตลอดเวลา
“ไม่หวงสิแปลก” ชายชราเอ่ยขึ้นพลางนั่งมองไปด้านหน้าของตัวเอง
“เจ้านายๆ เจ้าสำนักมองท่านไม่หยุดเลย” หลงฉี่ที่เงียบหายไปนานก็เอ่ยขึ้น
“ข้ารู้” เว่ยลู่เซียนกล่าวตอบ ไม่รู้ก็แปลกแล้วเขาจ้องนางตั้งแต่นางเดินผ่านเขาแล้ว
แต่นางเลือกที่จะไม่สนใจเขาเหมือนกับชายหนุ่มคนอื่นๆ นั่นแหละ
“เขารูปงามนะเจ้านาย” หลงฉี่ยังไม่หยุดที่จะเอ่ยออกมา
“อยากเปลี่ยนเจ้านายจริงๆ สินะ” เว่ยลู่เซียนเอ่ยบอกพลางคิดว่านับวันหลงฉี่ยิ่งพูดมาก
“ข้าจำได้ว่าต้องไปรดน้ำสมุนไพร ไปก่อนนะขอรับ” หลงฉี่รีบเอ่ยบอกก่อนจะหายเงียบไปเลย
“นี่เป็นระดับของแคว้นสินะ” หลิ่วหมิงจื่อกล่าวขึ้นเพราะมองดูแล้วแต่ละสำนักที่ลงแข่งประลองนั้นมีอย่างละแคว้น
“อืม เป็นการแข่งประลองระดับตัวแทนของแคว้น” เว่ยลู่เซียนเอ่ยบอกนางเคยลงแข่งประลองในการหลอมโอสถ
ซึ่งอันที่จริงนางก็ไม่ได้อยากลงไปแข่งหรอก เพียงแต่ถูกพวกอาจารย์บังคับให้ลงไปแข่ง
“ไม่คิดว่าจะมาเจอเจ้าที่นี่”
เสียงร้องทักทำให้เว่ยลู่เซียนคิดว่าวันนี้มันวันอะไรกันแน่ ทำไมถึงได้แต่เจอคนรู้จักบ่อยนัก
“ข้าก็ไม่คิดว่าจะเจอท่านเหมือนกันเจ้าค่ะ” เว่ยลู่เซียนเอ่ยตอบนิ่งๆ ไม่คิดว่าคนที่นางเกลียดนักหนาจะมาอยู่ตรงหน้าของนาง
“แต่งงานออกไปแล้วเป็นอย่างไรบ้าง” หญิงสาวเอ่ยถามพลางส่งยิ้มให้กับคนตรงหน้าด้วยสายตาสะใจ
“สบายดี แล้วท่านกับท่านพี่อี้หยางเป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ” เว่ยลู่เซียนหันไปตอบก่อนจะเอ่ยถามอีกฝ่ายยิ้มๆ
อย่าได้คิดว่านางจะยอมให้ข่มเอาง่ายๆ เว่ยลู่เซียนยิ้มพลางแอบร่ายอักขระปิดกั้นเสียงไปด้วยอย่าคิดว่านางจะไม่รู้ว่าอีกฝ่ายคิดจะทำอะไร
1K
