ชาวบ้านดวงเทวดา

ผม คือ ซาคิจิ โอโมงิ จะเรียกผมว่า ซาคิ เฉยๆก็ได้ วันๆผมก็ต้องอยู่กับทาสหมาทาสแมว ที่ไม่รู้ว่า จะเลี้ยงหมาแมว มาขี้หน้าบ้านผมทำไมทุกวัน เหมือนเป็๲เวรเป็๲กรรมที่ผมต้องเก็บขี้หมาแมวทุกวัน และวันนี้ก็อีกเช่นเคยที่ผมต้องมาเจอกับขี้หมาแมวหน้าบ้านของผม แต่ผมจะไม่เก็บมันหรอกนะ เพราะวันนี้ จะมีการป๱ะ๮า๱แม่มด ที่กลางตลาด เมือง เอเซล แห่งนี้

ผมก็เป็นแค่ชาวบ้านธรรมด๊าธรรมดาที่มีความรู้แค่ เด็ก ป.4 แต่ผมชอบอ่านหนังสืออย่างมาก ผมขยันไปห้องสมุดของเมืองนี้ทุกวัน ตั้งแต่ที่ แลนเวีย ฮิเมะ มาปกครองที่นี่ เพื่อเรียนรู้ ภาษาไทย แทนภาษาเฮเซล ที่ชาวบ้านใช้กันอยู่เดิม และวันนี้ มันก็เป็นวันที่น่าจดจำ ที่อยู่ๆก็มีแม่มด มาให้แลนเวีย ฮิเมะ ประหารเล่น
ท่ามกลางสายตาชาวบ้านทุกคู่ที่จับจ้อง แม่มด นาม เอลิเน่ อยู่นั้น แลนเวีย ฮิเมะ ก็ประกาศว่า ถ้าเอลิเน่ สามารถ ใช้เวทย์มนต์ขยับหินได้ เธอจะไม่ประหารชีวิตเอลิเน่ ในฐานะแม่มด แถมจะปลดปล่อยเหล่าแม่มดทั้งหมดที่มีในคุกอีกต่างหาก สร้างความยินดีให้ผมเป็นอย่างยิ่ง เพราะ เอลิเน่ เป็นคนสวย แม้เธอจะดูเจ้าเล่ห์ อยู่บ้างก็ตาม
ในขณะที่แม่มดสาว เอลิเน่ กำลังใช้เวทย์มนต์ขยับหินอยู่นั้น และชาวบ้านทุกคนกำลังสนใจ ก็ได้เกิดฝุ่นควันฟุ้งกระจายออกมา มันทำให้ ชาวบ้านแต่ละคนวิ่งหนีด้วยความแตกตื่นกัน อลหม่าน และจู่ๆ ก็มีใครคนหนึ่ง มาจับมือผม วิ่งหนีไปด้วยกัน ดูเหมือนว่า เธอ จะจับมือ ผิดคน มันช่างเป็นสัมผัสที่อ่อนนุ่มจริง
" หนีมาถึงนี่แล้ว ทหารคงไม่ตามมาหรอกนะ เอลิเน่ " หญิงสาวคนที่จับมือผมวิ่งหนีมา คือ คาโอริ เป็นแม่มดสาว ดูเหมือนว่า ดวงผมจะสมพงษ์กับเธออย่างมาก ถึงขนาด จับมือผิดคน
" จับมือ ผิดคนแล้วครับ คุณ คาโอริ " ผมมองดูป้ายชื่อเธอที่หน้าอกแล้วพูดออกไป
" กรรม " คาโอริ ตะโกนเสียงดัง
" แล้วมันเป็นยังไงครับ " ผมถามคาโอริ
" ชั้นหลงกับ เอลิเน่ หวังว่าเธอ คงหนีพ้นการตามล่า ของแลนเวีย ฮิเมะ นะ " แม่มดสาว คาโอริกล่าว แม้เธอ จะแต่งตัวประหลาดอยู่ก็ตาม
" ตอนนี้ก็ เย็นมากแล้วครับ ถ้าไงมาพักที่บ้านกระต๊อบ ของผมก่อนก็แล้วกัน " ผมกล่าวด้วยความหวังดี
" อืม ไปค้างบ้านนายก็ได้ ยังไง พรุ่งนี้ นายก็ช่วยทำเป็นไม่รู้จักฉัน ทีนะ "
" ครับผม "
30 นาทีต่อมา.....ที่หน้าบ้านของผม
โฮ่ง โฮ่ง โฮ่ง พวกทาสหมาทาสแมว ปล่อยพวกมันมาวิ่งเล่นอีกแล้ว *-*
' พวกสุนัขจะมาเห่าสาวสวย อย่าง คาโอริ ทำไมกันนะ ' ผมคิด แม้ว่าคาโอริจะเป็นแม่มดก็ตาม
" ยี้ๆๆๆๆๆๆๆๆๆ หน้าบ้านนายเต็มไปด้วยขี้หมาขี้แมว ทำไมนายถึงไม่เก็บมันล่ะ " แม่มดสาว คาโอริ อุทาน
" เมื่อเช้ามันยังไม่เยอะขนาดนี้เลย สงสัยเจ้าของหมาแมวเพื่อนบ้าน จะปล่อยหมาแมวมาขี้หน้าบ้านผมน่ะครับ " ผมกล่าวอย่างสุภาพ
" ถ้างั้น นายก็ต้องอุ้มฉัน เข้าไปเข้าใจไหม อย่าให้เสื้อฉัน ถูกขี้หมาแมวเชียวนะ มันแพงมาก " คาโอริ พูดพร้อมกับทำหน้าตาน่ารัก ให้ผมอุ้ม ไม่นึกเลยว่า เพราะขี้หมาขี้แมวพวกนี้ จะทำให้ผมได้อุ้มสาวสวย หุ่นดินระเบิด ขนาดดารา นางแบบสู้ไม่ได้ แบบนี้
เมื่อเข้ามาในบ้านผมได้แล้ว คาโอริ ก็เริ่มปรึกษาผม ว่าจะช่วยแม่มดน้อย เอลิเน่ จากปราสาทของ แลนเวีย ฮิเมะได้อย่างไร ผมจึงเอาแผนภูมิ การปกครองของเมืองนี้มาให้ คาโอริ ดู
คนใกล้ตัว แลนเวีย ฮิเมะ ก็มี 1.ไรชิน ช่างตีบวก ผู้ประดิษฐ์อุปกรณ์ต่างๆให้แลนเวีย ฮิเมะ 2.คาเตอร์ ช่างหิน ผู้ก่อสร้างกำแพงเมืองให้ แลนเวีย ฮิเมะ  3.นานามิ ช่างตีบวกฝึกหัดผู้ควบคุมกริฟฟิน  4.แม่ทัพอูกุส หลานของอามากัน เขาเป็นขุนพลของ แลนเวีย ฮิเมะที่จัดการด้านการทหาร 5. อามากัน ที่ปรึกษาส่วนตัวของแลนเวียฮิเมะ
หลังจาก คาโอริ ดูแผนผังการปกครองของแลนเวียฮิเมะ แล้ว เธอก็ต้องรู้สึกตกใจที่ แลนเวียฮิเมะ มีคนเก่งในปกครองเยอะพอสมควรเลยทีเดียว ยากแก่การช่วย เอลิเน่ เธอจึงคิดจะใช้เวทย์มนต์ภูติ เรียกภูติไปสืบข่าว ในปราสาทของ แลนเวีย ฮิเมะ ก่อนที่จะลอบเข้าไป 
ทว่า...... ผมเชื่อในดวงของตัวเอง จึงบอกให้คาโอริ วางใจคืนนี้ผมจะแอบเข้าไปช่วยแม่มดน้อย เอลิเน่ เอง เพราะถ้าเสียเวลาไปสืบข่าว อาจพลาดโอกาสดีๆไป เหมือนกับคำว่า เวลาไม่คอยท่า วารีไม่คอยใคร
ผมมุ่งหน้าไปช่วยเอลิเน่ ที่ปราสาทของ แลนเวีย ฮิเมะ ด้วยการปลอมตัวเป็นช่างหินของคาเตอร์ แม้ว่าผมจะรุ้จักเขาเพียงเล็กน้อย แต่ดูเหมือนว่าคืนนี้ผมจะโชคดี เพราะ แลนเวีย ฮิเมะ ไม่อยู่ เธอกับทหารไปล่าโปปุ กริซลี่ ที่กำลังอาละวาดอยู่ ทำให้เวรยามน้อย ถึงน้อยที่สุด และการตรวจตราเป็นไปด้วยความประมาท โดยเฉพาะเจ้า คาตะ ที่เป็นเวรยามในวันนี้ มันได้ดื่มเหล้าจนเมามาย แล้วพูดจาข่มขู่จะเอาตังค์ ค่าผ่านประตู จากผมและพวกช่างหินคนอื่นๆ ที่มารับค่าจ้างในวันนี้ จริงๆแล้ว แลนเวียฮิเมะ ได้ยกเลิกการเก็บค่าเข้าประตูประสาทแล้ว เพราะมันเป็นการผลักภาระให้ราษฏร์ แต่ดูเหมือน เจ้า คาตะ จะไม่สนใจ
อีกไม่นานเจ้าคาตะ ก็จะถูกลงโทษแล้ว เมื่อ แลนเวีย ฮิเมะ กลับมาจากการปราบโปปุ กริซลี่ แล้วพบว่าแม่มดสาว เอลิเน่ หายตัวไป จากการช่วยเหลือของผม
' สมน้ำหน้าเจ้าคาตะมัน แลนเวีย ฮิเมะ กลับมาเมื่อไหร่ มันคงถูกโบย ' ผมคิดขณะจ่ายเงิน 300 เหรียญทอง แล้วหัวเราะอยู่ในใจ เมื่อผมสามารถเข้ามาในปราสาทได้อย่างง่ายๆ
เหมือนโชคช่วย ผมเดินเข้ามายังไม่ทันไร ก็มีนางกำนัลคุยกันว่า จะเอาอาหารไปส่งที่คุกใต้ดิน ที่ๆใช้สำหรับจับตัวแม่มด เอลิเน่ ผมจึงเดินตามไปอย่างง่ายๆ
พอเข้ามาถึงในคุก ก็เห็นแม่มด เอลิเน่ยืนอยู่ในห้องทำงานของ ไรชิน( ไรชินเอาคุกเป็นห้องทำงาน) หลังจากนางกำนัลออกไปแล้ว ผมก็เดินเข้าไปหาเธอ แล้วกล่าวอ้างชื่อ คาโอริ
" ผมเป็นคนที่ คาโอริ ส่งมาช่วยคุณครับ คุณเอลิเน่ " ผมกล่าว
" พี่คาโอริรึ ชั้นไม่เจอหน้าเธอมานานมากเลย ถ้างั้นเรารีบไปกันเถอะ " แม่มดน้อย เอลิเน่ กล่าว
ผมจูงมือ เอลิเน่เดินขึ้นมาข้างบน แล้วกำลังคิดหาวิธีออกไป จู่ๆก็มีทหารยามตะโกน
" มีคนร้าย ตามไปเร็ว " แล้วทหารยามทั้งหมด ก็วิ่งตามผู้ชายคนหนึ่งไป ทำหน้าประตูหน้าปราสาทไร้คนเฝ้า ผมจึงพาแม่มด เอลิเน่ ออกมาจากปราสาทได้ โดยไม่มีใครพบเห็น ช่างเป็นภารกิจที่ง่ายดายจริงๆ
" ขอบคุณนะค่ะ คุณ ซาคิจิที่ทำให้ชั้นมาเจอกับพี่คาโอริ " แม่มดน้อย เอลิเน่ กล่าวก่อนจะวิ่งไปซุกอ้อมกอดของ คาโอริ ที่เดินมารับ คาโอริ พูดขำๆ แล้วหันมาจ่ายเงินผม 3000 เหรียญทองเป็นค่าเหนื่อย แล้วพวกเธอ ก็จากไป
****************************************************************โปรดติดตามตอนต่อไป