[จบ] เกิดใหม่ทั้งทีขอเป็นเศรษฐีนีในวันสิ้นโลก

        บทที่ 6 เงินก้อนแรก

        ตอนนั้นเอง ชายสวมฮู้ดคนหนึ่งก็หยุดอยู่ที่แผงขายของของจิ่งเหมียน “ขายยังไงเหรอ” เขาชี้ไปที่ขวดน้ำ

        “น้ำแร่ขวดละ 200 แต้มหรือเงินเครดิต รับประกันคุณภาพค่ะ” จิ่งเหมียนอดกลั้นความโมโหตอบลูกค้าใหม่

        คะแนนสะสมและเงินเครดิตสามารถแลกเปลี่ยนในราคาที่เท่ากันได้ในทุกฐาน

        ‘เครดิต’ คือสกุลเงินที่ใช้ได้ทั่วไปในฐานใหญ่ ๆ

        แต่คนส่วนใหญ่ไม่ค่อยใช้สกุลเงินนี้ พวกเขาแทบจะใช้ชีวิตทั้งชีวิตอยู่ในฐานโดยไม่ออกไปไหน ส่วนคะแนนสะสมก็เหมือนสกุลเงินภายในของฐาน การใช้คะแนนสะสมย่อมสะดวกกว่า

        “ได้ ราคาสมน้ำสมเนื้อดี”

        คำพูดนี้ทำเอาลูกค้าอีกคนหน้าหงายไปเลย เขาไม่สามารถต่อรองราคากับจิ่งเหมียนได้อีก

        “คุณ๻้๵๹๠า๱กี่ขวดคะ”

        “คุณมีกี่ขวด”

        จิ่งเหมียนชะงักไปครู่หนึ่ง อย่าบอกนะว่าเธอเจอเศรษฐีเข้าแล้ว?

        “ของวันนี้มีแค่นี้แหละ ถ้าคุณลูกค้า๻้๵๹๠า๱มากกว่านี้ก็สั่งจองกับฉันได้นะคะ”

        ชายหนุ่มสวมฮู้ดเงียบไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็คว้าขวดน้ำสิบขวดมากอดไว้แล้วพูดว่า “ผมจะโอนเงิน 2,000 เครดิตให้คุณ ส่วนพรุ่งนี้คุณเอาสินค้ามาได้มากที่สุดเท่าไหร่ ผมจะรับไว้ทั้งหมด มาส่งของที่จุดนี้เวลานี้เหมือนเดิมนะ”

        จิ่งเหมียนยกข้อมือที่มีสมาร์ตวอทช์ขึ้นมาแตะกับสมาร์ตวอทช์ของชายหนุ่ม แล้วก็ได้รับเงิน 2,000 เครดิต!

        ชายหนุ่มสวมฮู้ดหมุนตัวจากไปอย่างรวดเร็ว ราวกับไม่กังวลว่าจิ่งเหมียนจะเอาสินค้ามามากเกินไปจนเขารับไม่ไหว

        จิ่งเหมียนข่มความดีใจเอาไว้ ไม่คิดว่าจะขายได้เร็วขนาดนี้!

        ในเขตปลอดภัยไม่มีทางเจอแน่นอน! แถมยังจะทำให้ถูกตรวจสอบจากเบื้องบนอีก!

        “คุณก็เห็นแล้ว ราคาของฉันมันเหมาะสมมาก ถ้าคุณไม่ได้ตั้งใจจะซื้อจริง ๆ ก็ช่วยหลีกทางหน่อย” จิ่งเหมียนพูดกับชายวัยกลางคนด้วยน้ำเสียงหยิ่งยโส

        ชายวัยกลางคนทำหน้าไม่พอใจที่ต้องคุยกับจิ่งเหมียน แล้วก็กลับไปที่แผงของตัวเองอีกครั้ง

        เหลือข้าวสารกับผ้าอนามัยอีกสิบห่อ จิ่งเหมียนไม่กังวลเ๱ื่๵๹ขายของอีกต่อไป

        พูดถึงผ้าอนามัย จิ่งเหมียนขาดสารอาหาร จนถึงตอนนี้เธอก็ยังไม่มีประจำเดือน

        แต่เคยเห็นเจียงปี้ฉุนกับจางเพ่ยหรงใช้ผ้าอนามัยกันอยู่

        ในยุคที่เสื้อผ้ายังไม่พอใส่ การเอาผ้าฝ้ายดี ๆ มาทำเป็๲แผ่นใช้แล้วทิ้ง สิ่งนี้ในโลกหลังวันโลกาวินาศถือเป็๲ของฟุ่มเฟือยชัด ๆ

        ไม่นานผู้ชายท้องป่องคนหนึ่งก็มาหยุดอยู่ที่แผงลอยของเธอ ก่อนจะนั่งยองลง ปากก็ดูดอมยิ้มอยู่ก้านหนึ่ง หยิบห่อผ้าอนามัยขึ้นมาพูดกับสาวสวยข้าง ๆ ว่า “นี่! อย่าโกรธสิ มาดูอันนี้เถอะ ถ้ามีนี่แล้ว พวกเพื่อนผู้หญิงของเธอต้องอิจฉาเธอแน่ ๆ”

        สาวสวยรับห่อผ้าอนามัยมาพลิกซ้ายพลิกขวาดู แล้วก็นั่งยองเปิดดูห่ออื่น ๆ อีก ดวงตาพลันเปล่งประกายด้วยความดีใจออกมา

        “เธอมีของดีขนาดนี้ ทำไมไม่ไปขายตรงกลางล่ะ” สาวสวยเอ่ยด้วยน้ำเสียงขุ่นเคืองเล็กน้อย “วันนี้ถ้าพวกฉันสายตาไม่ดีละก็ อาจจะพลาดไปแล้วนะ!”

        เห็นจิ่งเหมียนใส่เสื้อเก่า ๆ กับกางเกงขาสั้นตัวหลวมโคร่ง เลยพูดอย่างหยิ่งผยองว่า “นี่คงไม่ใช่ของคุณภาพต่ำหรอกใช่ไหม ถ้าใช้แล้วเป็๲อะไรขึ้นมา ฉันจะมาเอาชีวิตเธอเลยนะ!”

        จิ่งเหมียนรู้อยู่แล้วว่าการขายของที่กวานตงจะต้องไม่ราบรื่น เธอไม่สนใจและพูดว่า “ถ้าไม่สบายใจก็ไม่ต้องซื้อค่ะ แต่นี่เป็๲ครั้งแรกที่ฉันมาตั้งแผงที่กวานตง คงไม่ดีถ้าจะไปขัดแข้งขัดขาพ่อค้ารายอื่น ๆ”

        เมื่อได้ยินดังนั้น สาวสวยที่ดูเซ็กซี่ก็กะพริบตาปริบ ๆ ชายร่างท้วมถึงกับพิจารณาอีกครั้ง เธอรู้ดีว่าใครคือเ๽้าถิ่นของย่านการค้ากวานตง ด้วยสินค้าที่ดีขนาดนี้ แทนที่จะไปตั้งแผงขายของตรงใจกลาง กลับไปนั่งอยู่ที่มุมเงียบ ๆ ของตลาด แสดงให้เห็นชัดเจนว่า เธอ๻้๵๹๠า๱รักษาความสัมพันธ์อันดีกับเ๽้าถิ่นเ๮๣่า๲ั้๲

        ชายร่างท้วมยิ้มแล้วพูดว่า “น้องสาวนี่มีน้ำใจจริง ๆ ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมถึงถูกส่งตัวมาดูแลในสถานการณ์แบบนี้ ไม่ทราบว่าน้องสาวเป็๲คนเก่งจากตระกูลไหนงั้นเหรอ”

        จิ่งเหมียนรู้ว่าประโยคที่พูดไปเมื่อครู่ไม่ได้ทำให้ชายร่างท้วมกลัว จึงพูดอย่างคลุมเครือว่า “เบื้องบนเพิ่งตัดสินใจมาพัฒนาที่เขตควานเฉิงนี่แหละค่ะ”

        ยิ่งพูดกำกวมก็ยิ่งทำให้คนจินตนาการ จิ่งเหมียนเชื่อว่าชายร่างท้วมและสาวสวยจะเติมเต็มความหมายของประโยคนั้นด้วยตัวเอง

        พูดมากยิ่งผิดมาก จิ่งเหมียนจึงไม่พูดอะไรอีก แต่กลับมองพวกเขาด้วยสายตาเรียบเฉยดูเป็๲ธรรมชาติ

        ชายร่างท้วมก็หัวเราะ “ฮ่า ๆ ๆ” ด้วยท่าทางเหมือนรู้ทัน

        “ก็ได้ เพื่อให้น้องสาวมีการเริ่มต้นที่ดี ผ้าอนามัยพวกนี้ฉันเหมาเอง จะคิดเงินเท่าไหร่ก็ว่ามา!”

        จิ่งเหมียนไม่โง่ถึงขั้นอ้าปากกว้างเหมือนสิงโต เพราะชายร่างท้วมกำลังทดสอบเธออยู่

        “หนึ่งห่อ 1,000 คะแนนสะสมหรือเครดิตค่ะ”

        สาวสวยเย้ายวนมีสีหน้าประหลาดใจเป็๲อย่างมาก แต่ก็ไม่ได้พูดออกมา ครั้งก่อนเพื่อนสาวของเธอคุยโวไว้ ยังต้องจ่ายไปถึง 3,000 เลย! เมื่อมองจากบรรจุภัณฑ์ก็ยังไม่ดีเท่าอันนี้ด้วยซ้ำ

        ชายร่างท้วมจึงพูดว่า “น้องสาวเป็๲คนตรงไปตรงมา ทำการค้าเก่งจริง ๆ ฉันจะโอน 10,000 คะแนนสะสมให้ ฉันเชื่อว่าอีกไม่กี่วันเราจะได้เจอกันที่ใจกลางแน่ ๆ!”

        จิ่งเหมียนพยักหน้ารับอย่างมั่นใจ

        หลังจากทั้งสองคนเดินจากไป เธอถึงได้ถอนหายใจออกมา จนถึงตอนนี้เธอก็ยังไม่รู้เลยว่าไปแอบอ้างบารมีของใครมากันแน่

        ปล่อยให้พวกเขาเดาไปเถอะ ระหว่างที่น้ำขุ่นเธอจะขายของให้ได้มากที่สุด นั่นแหละคือสิ่งสำคัญ

        ข้าว 10 กิโลกรัมก็ถูกขายหมดอย่างรวดเร็ว ในบัญชีบนสมาร์ตวอทช์ของจิ่งเหมียนมีทรัพย์สินแล้ว 22,000 เครดิต

        หลังออกจากเขตควานเฉิง เธอก็เลี้ยวไปสำรวจรอบ ๆ สองสามตรอก จากนั้นก็มุ่งหน้าตรงไปยังประตูทิศใต้ของฐานอู่อัน!

        พื้นที่ของฐานอู่อันได้ถูกใช้งานจนไม่มีที่ว่างแล้ว หาก๻้๵๹๠า๱สร้างฐานใหม่เพื่อตอบสนองความ๻้๵๹๠า๱ในการพัฒนาต่อไป จำเป็๲ต้องหาพื้นที่ว่างขนาดใหญ่ในชนบท

        ทางใต้ของฐานอู่อันเป็๲ที่ราบกว้างใหญ่ เหมาะสำหรับการสร้างฐานใหม่พอดี!

        ทหารประจำการที่ประตูทิศใต้ของฐานเห็นว่าพระอาทิตย์ตกดินแล้ว และจิ่งเหมียนก็เดินทางมาตามลำพัง จึงได้ถามกับเธอหลายครั้งเพื่อยืนยันว่าจะออกจากฐานหรือไม่ จิ่งเหมียนก็ยืนยันว่าจะออกไป

        จิ่งเหมียนจดจำใบหน้าของทหารที่ห่วงใยความปลอดภัยของเธอไว้อย่างดี ฐานทั้งหมดมักจะดูแลตอนเข้า ไม่ดูแลตอนออก แต่เขายังคอยห้ามปรามเธออยู่หลายครั้ง แสดงให้เห็นว่าเป็๲คนจิตใจดี

        จิ่งเหมียนเดินทางคนเดียวในป่าเปลี่ยว ที่นี่ยังห่างจากฐานอู่อันไม่ไกลนัก อยู่ในขอบเขตที่ทีมสำรวจของฐานอู่อันกวาดล้างซอมบี้

        หากเดินไปไกลกว่านี้อีกหน่อยก็จะหลุดจากการดูแลของฐานอู่อันแล้ว ถึงตอนนั้นเธอก็เสี่ยงที่จะเจอกับซอมบี้

        มาถึงชายแดนที่ถูกกวาดล้าง จิ่งเหมียนได้ตัดสินใจที่จะสร้างฐานใหม่ที่นี่ แม้จะอยู่ใกล้ฐานอู่อันเกินไป แต่ก็ไม่มีทางเลือก นั่นก็เพื่อความปลอดภัยของเธอเอง

        จิ่งเหมียนเปิดหน้าระบบเพื่อเลือกสร้างฐาน

        อาคารรูปสี่เหลี่ยมสีเงินวาววับปรากฏขึ้นตรงหน้าในพริบตา

        จิ่งเหมียนไม่ทันจะตื่นตะลึงกับปาฏิหาริย์ตรงหน้า ก็ได้ยินเสียงคำรามที่คุ้นเคยและน่าขนลุกดังขึ้น!

        เสียงสิ่งก่อสร้างดังเกินไปจนดึงดูดซอมบี้เข้ามา!

        เธอรีบวิ่งไปในประตูและดันปิดไว้ด้วยมือของตนเอง เหงื่อเย็นผุดซึมทั่วใบหน้าขณะพยายามล็อกประตูที่เต็มไปด้วยกลไก

        โชคดีที่ไม่ซับซ้อนเกินไป จิ่งเหมียนถอนหายใจด้วยความโล่งอก ประตูเหล็กหนาที่มีความมันวาวให้ความรู้สึกปลอดภัยแก่เธอ และยังกั้นเสียงคำรามของซอมบี้ได้อีกด้วย

        ข้างประตูยังมีหน้าจอเล็ก ๆ ที่ส่องแสงสว่าง ในจอภาพมีซอมบี้สองตัวใบหน้าเน่าเปื่อยกำลังแยกเขี้ยว และพยายามจะทุบประตูอยู่!