บทที่22 อาวุธแห่งเทพาา
อาวุธิญญาแห่งแทพาานั้นจะถูกสร้างขึ้นโดยบุคคลที่ถึงขั้นิญญาเทพาา เมื่ออายุขัยสิ้นสุดลงจะสามารถใช้พลังทำให้อาวุธนั้นคงอยู่หรือดับสูญไปพร้อมกับเ้าของได้ หรือก็คือเลือกให้อาวุธิญญาของตัวเองคงอยู่ แม้ตัวเองจะตายไปก็ตาม ส่วนมากบรรพบุรุษจะทิ้งอาวุธไว้เพื่อปกป้องตระกูลตัวเอง
เหม่ยตู้ซา อ่านบันทึกต่อหลังจากตะลึงอยู่นาน ตัวข้านั้นได้มอบอาวุธของตัวเองให้ไว้กับพูสืบทอดของข้าเพื่อให้เขาได้เป็ใหญ่ในอนาคตข้าหวังว่าเมื่อาเกิดขึ้นจริงเขาจะสามารถปกป้องทวีปนี้ได้
“า กับใครกัน ทวิป งั้นหรือไม่ใช่ อาณาจักร แต่เป็ทวีป เรากำลังเจอกับอะไรนางรู้อะไรกันแน่”
เหม่ยตู้ซาปิดสมุดบันทึก แล้วหันไปที่เนียฟง”เ้าฝึกกายาผิดสำเร็จแล้วใช่หรือไม่”นางจ้องไปที่ตาของเนี่ยฟง”พี่เหม่ยข้าฝึกสำเร็จแล้ว มันยากลำบากมากข้าเกือบไม่รอด”นางมองเขา แล้วยิ้มเล็กน้อย”งั้นเ้าลองเดินพลังกายาพิษไว้ที่ฝ่ามือแล้วนึกถึงท่าน เตียเมียงจือ ดู”เนี่ยฟงหงายฝ่ามือควันสีม่วงหมุนวน ทันใดนั้นก็ปรากฎ เข็มยาว 5 นิ้ว เส้นผ่าศูนย์กลาง 1 มิลลิเมตร ตัวเข็มมีอักขระอยู่รอบด้าน เนี่ยฟงใ แต่เหม่ยตู้ซายิ้มกว้างทำให้นางยิ่งดูสวยงามยิ่งนัก”เนี่ยฟงเ้าช่างเป็คนทีดวงดีอะไรเช่นนี้ อาวุธิญญาแห่งเทพาาไม่ใช่อะไรที่จะได้ง่ายๆมันหาได้ยากยิ่งในทวีปเทียนหยวนมีไม่กี่อัน”นางคิดในใจ
“เนี่ยฟงเ้าลองสร้างมันเพิ่มขึ้นอีกข้าจะดูว่าเข็มนี้มันสร้างได้กี่อัน”เนี่ยฟงทำตามทันได้นั้น เข็มก็ค่อยๆเพิ่มจำนวนขึ้นเรื่อยๆ
พริ้ว!!!!!!
เหม่ยตู้ซาตะลึง เข็มเป็แสนเล่มปรากฎขึ้นรอบตัวเนี่ยฟง”พี่เหม่ยพอหรือยังมันจะล้นห้องแล้ว”เหม่ยตู้ซาก้มหน้าเล็กน้อยแต่ตานางยังโตอยู่ นี่มัน...อาวุธิญญาที่เพิ่มจำนานไร้ขีดจำกัด อาวุธนี้ทำพันธสัญญากับเนี่ยฟงใครก็ตามที่้ามันจะต้องฆ่าเขาเสียก่อนจึงเอามันไปได้ “เนี่ยฟงจากนี้เ้าต้องฝึกใช้อาวุธนี้ให้ชำนาญ แล้วอย่าให้ใครรู้ว่าเ้ามีอาวุธิญญาแห่งเทพาาไม่เช่นนั้นเ้าอาจจะตายได้ จนกว่าเ้าจะแข็งแกร่งพอจึงไม่ต้องหลบซ้อนมัน”
เนี่ยฟงยิ้มเพื่อเป็การตอบ “เอาล่ะเรากลับกัน”เมื่อเดินออกจากถ้ำเหม่ยตู้ซาปิดปากถ้ำแล้วพาเนี่ยฟง กลับสำนัก
“พี่เหม่ยทำไมเราไม่ขี่นกยูงฟ้ากลับล่ะเหตุใดเราจึงต้องมาเดินเช่นนี้”เนี่ยฟงถูกอสูรระดับห้าอัดจนเละเทะ
เขาอยากนอนมากตอนนี้”เหม่ยตู้ซามองไปที่เขาแล้วยิ้มขันๆ”เ้าคิดว่ามันบินตามหาเ้ามากี่วันมันจะบินไม่ไหวอยู่แล้วดีนะเจอเ้าพอดีไม่งั้นเ้าคงโดนอสูรตัวนั้นทุบตายไปแล้ว”เนี่ยฟงเอานิ้วเขี่ยจมูก”พี่เหม่ยท่านก็คงเหนื่อยเหมือนกันใช่หรือไม่”นางหัวเราะใช่ข้าเหนื่อยมากไม่ได้นอนมาหนึ่งอาทิตย์เพื่อตามหาเ้า”
เนี่ยฟงทำหน้าเหมือนกลืนข้าวไม่ลง แล้วถอนใจ เหม่ยตู้ซาส่งหินอสูรที่ได้มาจากอสูรตัวที่ทำร้ายเนี่ยฟงให้เขา”เ้ารับไปข้าให้เ้า”เนี่ยฟงใหินนี้มีค่าเป็แสนเหรียญดำถ้านำไปประมูลที่คลังสมบัติอาจได้มากกว่าด้วยซ้ำเพรามันเป็สีแดง”พี่เหม่ยมันมีค่ามากข้าจะรับได้อย่างไร”นางยิ้มอีกครั้ง”เ้าเป็ศิษย์ส่วนตัวข้าเชียวนะเหตุใด้จึงรับมันไม่ได้”นางพูดขันๆ เนี่ยฟงเ้าคงไม่รู้สินะว่าการรับศิษย์ส่วนตัวนั้นไม่ใช่เื่ง่ายบางคนไม่เคยได้พบแม้จะมีอายุถึงพันปีเช่น เตียเมียงจือ ดังนั้นตัวเ้านั้นสำคัญต่อข้ามากนางคิดในใจ
“ท่านเห็นข้าสำคัญเพียงนี้เชียวหรือพี่เหม่ยตัวข้านั้นเกิดมามีพลังเพียงน้อยนิดถูกคนมองข้าม มีแต่ท่านที่้าข้าแม้รู้ว่าข้าพลังต่ำต้อยก็ยังรับข้าก่อนได้อาวุธิญญาเสียอีก”เนี่ยฟงคิดในใจ
“เ้ากำลังคิดอะไรอยู่รึ”นางทำคิ้วชนกันแล้วถาม”ฮ่าๆๆๆข้าหิวเลยคิดว่ากลับไปข้าจะกินทุกอย่างเลย”เขาโกหกไปเพื่อกลบเกลื่อน นางยิ้มอีกครั้งเหมือนรู้ทัน “งั้นกลับไปข้าจะทำกับข้าให้เ้ากินเอาหรือไหม”เนี่ยฟงหัวเราะ”พี่เหม่ยอาหารนั้นกินได้ใช่หรือไม่ ฮ่าๆๆๆ”นางทำหน้าบึ้งแล้วมองค้อนแม้นางจะอายุ30ปีแต่ก็ไม่ได้ดูแก่เลยยังคงดูเหมือนสาวอายุ20ปี ยามค้อนก็ดูน่ารัก
ระหว่างทางเจออสูรระดับสี่ ระดับสามอยู่สองสามตัวแต่ไม่ใช่ปัญหาของเหม่ยตู้ซาเลย เดินมาถึงสามชั่วยามก็ถึงทางเข้าสำนัก ทุกคนป้องมือให้เหม่ยตู้ซาแล้วมองไปที่เนี่ยฟงแบบแปลกใจสภาพเขาดูเหมือนศพมากกว่าแผลและเืเต็มตัวเสื้อผ้าข้าขาดหลุดลุ่ย
“นั่นเนี่ยฟงนี่....”เย่หวิ๋นใที่เขามีสภาพแบบนั้นแล้วรีบเดินเข้าไปหา “นั่นเ้าไปทำอะไรมาเหตใดจึงเป็เช่นนั้น”เื่มันยาวเอาเป็ว่าข้ารอดมาได้เพราะพี่เหม่ยแล้วกัน”ในเวลาเดียวกัน ซานหนิงและฟานเยว่ก็กำลังจะออกไปล่าอสูรพอดีเมื่อเจอเหม่ยตู้ซานจึงป้องมือและทักเนี่ยฟง”เ้ามีสภาพเช่นนี้ข้าสะใจนัก”ซานหนิงพูดยิ่มๆ “เนี่ยฟงข้ากำลังหาทีมแข่งล่าอสูรเ้าจะเข้าทีมเราหรือไม่เย่หวิ๋นก็อยู่ทีมข้าแล้วเหมือนกัน”ฟานเยว่พูด”ข้าสนใจแต่ข้ายังใช้อาวุธิญญาไม่ได้ ถ้าหากมันกลับมาใช้ได้ข้าจะเข้าทีมของศิษย์พี่แน่นอน”ทั้งสองคนยิ้มอย่างพอใจ
“เอาล่ะเย่หวิ๋นข้าอนุญาตให้เ้าไปกับพวกนางได้ เ้าสองคนดูแลนางด้วย”ทั้งสองคนป้องมือตอบรับอย่างว่าง่าย เหม่ยตู้ซาเห็นว่าสองคนแข็งแก่รงพอที่จะดูแลนางได้จึงอนุญาตให้ไป”ขอบคุณท่านอาจารย์ใหญ่”เย่หวิ๋นป้องมือ”พวกเ้าไปได้แล้ว”เนี่ยฟงและเหม่ยตู้ซาก็เข้าไปที่สำนัก
เนี่ยฟงนั่งกินอาหารกับเหม่ยตู้ซาอยู่ในโรงอาหารของในสภาพที่ดูเหมือนศพเข้ากินอย่างคนไม่ได้กินอาหารมาหลายวัน ศิษย์ในโรงอาหารต่างพากันตกตะลึงเหม่ยตู้ซาไม่เคยมากินข้าวในโรงอาหารของสำนักมาก่อนแต่เวลานี้กลับมากินกับเ้าซากศพ
เวลาผ่านไปสองชั่วยาม ฟานเยว่ ซานหนิง เย่หวิ๋น กำลังสู้กับอสูรระดับสองอย่างเอาเป็เอาตาย เย่หวิ๋นะโขึ้นตัวอยู่ระหว่างต้นไม้สองต้นง้างคันศรยังไปที่อสูร ร่างเหมือนเสือแต่มีเขาอยู่ตรงกลางมีสายฟ้าอยู่บนเขาที่หลังมีขนยาวเป็แผง พยัคฆ์เขาเดียว ศรพุ่งชนด้วยความเร็วพอถึงตัวมันะเิออกเวลาเดียวกัน ฟานเยว่และซานหนิงโจมตีจาก้าและด้านข้าง เคียวของฟานเยว่ฟาดลงกลางหลังเกิดาแยาว ซานหนิงใช้มีดในมือซ้ายฟันไปที่ขาหลังของมัน ทำให้มันล้มลงแต่ว่าพยัคฆ์ขาวไม่ยอม มันปล่อยสายฟ้ารอบตัวมันทำให้ทั้งสองคนต้องหนีออกมา แต่เย่หวิ๋นง้างศรรออยู่แล้ว นางปล่อยศรไปอีกครั้งเวลาเดียวกันนางตีลังกาไปที่หลังศรดอกแรกพุ่งใส่ตามันทันที แล้วอีกดอกบนอากาศเย่หวิ๋นก็ปล่อยมือศริญญาพุ่งใส่กลางหลังซ้ำแผลเก่าเวลาเดียวกันซานหนิงและฟานเยว่ก็วิ่งมาขนาบทั้งสองข้างตัดไปที่ขาหน้าของมัน เย่หวิ๋นที่อยู่กลางอากาศเมื่อศรปักลงกลางหลังธนูหายไปนางชักมีดสั้นที่เหน็บอยู่ทีเอวด้านหลังแล้วหมุนตัวลงแนวดิ่งฟาดลงไปที่คอพลัคฆ์เขาเดียว
ฟ่าวววว
คอมันขาดกระเด็นออกมาด้วยอาวุธที่ทำจากเหล็กพิเศษประจำตระกูล ทั้งสามปาดเหงื่อ เป็การที่ทำงานที่ประสานกันอย่างลงตัว
126K
![[จบ] ภรรยาคนโปรดในดวงใจของประธานฉี](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1717670780_50572386.webp)
