EP : 2 รู้สึกตัวอีกทีก็มีสามีเสียแล้ว
ร่างบางที่นอนอยู่เตียงเริ่มขยับตัว ซิวเหวยหลงเมื่อเห็นแบบนั้นก็ถอนหายใจออกมา เขาจะให้นางตายตอนนี้ไม่ได้ เพราะว่าพวกเขาที่เื่ที่ต้องพึ่งพากันอยู่มาก
ภายนอกนั้นทุกคนต่างก็มองว่าเขาผู้ไม่เคยเหลียวแลหญิงใด แต่พอมาเลือกคู่ครองกลับเลือกคนบ้ามาเป็พระชายาเสียได้ เขารู้ว่าิเจียเจียนั้นไม่ได้บ้า
นางแค่แกล้งทำเพื่อที่จะไม่ให้ตัวเองถูกจับแต่งงานกับชายตระกูลอื่นๆ ทุกอย่างมันเป็เพราะว่าเหตุการณ์มันบังคับเขาให้ทำแบบนี้
เพื่อที่จะได้หลุดพ้นจากการให้แต่งงานกับคนอื่น และพวกเขาทั้งสองต่างที่เป้าหมายด้วยกัน และคือสาเหตุที่พวกเขาตกลงแต่งงานกัน
“อื้อ” ร่างบางส่งเสียงร้องเบาๆ พลางพลิกตัวมากอดที่เอวของเขา ซิวเหวยหลงถอนหายใจออกมานางทำให้เขาเดือดร้อนหลายคราแล้วนะ
เมื่อคืนเขาก็ไม่ได้นอนเพราะต้องเฝ้านาง ั้แ่เมื่อคืนเขาก็ให้คนของเขาไปสืบมาว่าใครเป็ผู้วางยาพิษิเจียเจีย
“เจียเจีย ตื่นขึ้นมาทานอะไรก่อนเถิด” เสียงทุ้มติดจะเ็าเอ่ยบอกคนที่นอนกอดเอวของเขาไม่ยอมปล่อย
ภายในอาณาเขตของตระกูลของเขามีคนอาศัยอยู่ไม่ถึงสิบคน นั้นก็เพราะว่าเขาไม่ชอบความวุ่นวาย แถมเขายังมาอาศัยใกล้กับป่าเพราะจะได้ไม่มีใครกล้าเข้ามาหา นั้นก็เป็เพราะว่าที่เขตตระกูลของเขานั้นอันตรายมาก
“อย่ากวน” คนที่นอนหลับตาอยู่เอ่ยขึ้นมาอย่างหงุดหงิด ให้ตายสิ เธอเพิ่งถูกยิงมานะ จะมารบกวนการพักผ่อนของเธอทำไมกัน กว่าเธอจะได้นอนพักสบายๆ แบบนี้หาได้ยากมากเลยนะ
“เ้าตื่นขึ้นมาทานอะไรก่อนสิ” เ้า เ้าอะไรกัน พูดอย่างกับว่าคนสมัยก่อนเลย เธอได้แต่ขมวดคิ้ว ก่อนจะมีความทรงจำบางอย่างเขามาในหัว
เฮ้ย! นี่เธอตายแล้วมาอยู่ในร่างของิเจียเจียที่ถูกวางยาหรือเนี่ย แถมยังได้ของแถมคือได้สามีเพิ่มมาอีกด้วยนี่เธอไม่ต้องเสียเวลาไปตามหาให้ยากอีกด้วย
แถมสามีของเธอยังเป็ถึงท่านอ๋องอีกด้วย อ่า มันก็ดีอยู่หรอกนะ แต่ถ้าไม่ติดว่าเ้าของร่างเดิมที่ข้อตกลงกับท่านอ๋องผู้นี้อยู่เธอจะดีใจมาก
“ข้าไม่หิว” ิเจียเจียเอ่ยบอกพร้อมกับกระชับอ้อมแขนของตัวเองกอดหมอนข้างแน่นขึ้น เอ๊ะ! ทำไมหมอนข้างมันถึงอุ่นๆ แถมยังเรียบเนียนนุ่มนิ่มอีกด้วย
“เ้าหลอกลวนลามข้าหรือ” เพียงเท่านั้นแหละ ิเจียเจียพลันได้สิตทันที ก่อนจะผละตัวออกห่างจากชายบุรุษรูปงามที่ได้ขึ้นชื่อว่าเป็สามีของเธอ
“ระวัง”
แต่ด้วยความที่ใ ิเจียเจียที่ผละออกมานั้นแรงเกินไปจนเกือบจะตกจากเตียง ทำให้ซิวเหวยหลงต้องรีบโน้มตัวมาคว้าตัวของิเจียเจียเอาไว้
เฮ้อ เห็นหรือไม่เล่า นางชอบทำให้เขาเดือดร้อนตลอดเลย
“เอ่อ คือว่า…” หลังจากที่ใช้เวลาในการขบคิดลั่วเฟยเธอก็ได้ข้อสรุปว่าต่อไปนี้เธอคือิเจียเจียเป็พระยาชาของอ๋องซิวเหวยหลง ถึงแม้เธอจะรู้ดีอยู่แก่ใจว่าอะไรคืออะไร
“เอ่ยออกมาเถิด” ซิวเหวยหลงที่นั่งอ่านหนังสืออยู่ก็เอ่ยขึ้นเมื่อเห็นท่าทีของิเจียเจียที่เหมือนมีเื่จะกล่าวกับเขาแต่ไม่ยอมเอ่ยอะไร
“ช่างเถิด ข้า ขอตัวไปนอนก่อน” ิเจียเจีย ไม่รู้ว่าจะเอ่ยถามอีกฝ่ายดีหรือไม่ แต่ก็คิดไปคิดมาแล้ว ไม่ดีกว่าเธอเลยปฏิเสธไป ก่อนจะลุกเดินหนีแล้วเดินไปยังห้องนอนของเธอ ที่อยู่ติดกับห้องทำงานของซิวเหวยหลง
“เป็อะไรของนาง” ซิวเหวยหลงมองตามแผนหลังเล็กบอบบางก่อนจะพึมพำกับตัวเอง แล้วก็ก้มหน้าอ่านตัวอักษรที่อยู่ในหนังสือต่อไป
“ท่านอ๋องขอรับ” ซิวเหวยหลงเงยหน้าขึ้นไปมองผู้เป็องครักษ์ของเขาที่กำลังก้มหน้าคุกเข่าเพราะลังเลที่จะเอ่ยบอกผู้เป็นายหรือไม่
“พูด!” เสียงเข้มเอ่ยทำให้องครักษ์นามว่าเป่าเปยสะดุ้งก่อนที่จะรายงานเื่ที่ตนได้รับมอบหมายให้ไปทำมา
“เอ่อ คือว่าตอนนี้พระชายากำลัง…”
ตุ้บ!
ฟุ่บ!
เป่าเปยพูดเอ่ยไม่ทันจบประโยค ซิวเหวยหลงก็ถึงกับหนังสือที่กำลังอ่านหล่น ก่อนจะหายตัวไปจากตรงนั้นแล้วโผล่มาปรากฏตัวอยู่ที่ห้องนอนของเขา
ไปไหน นางไปไหน
ซิวเหวยหลงคิดพลางขมวดคิ้วเมื่อมองยังบนเตียงกว้างใหญ่ก็ยิ่งร้อนใจ เขาและนางยังต้องพึ่งพากันอีกนาน แล้วนี่นางหายไปไหน ไม่ใช่ว่าถูกลักพากันตัวไปนะ
บ้าจริง!
ตู้ม!!
ในตอนนั้นเองซิวเหวยหลงที่กำลังคิดไม่ตกก็รีบหายตัวไปที่เกิดเหตุของเสียงเมื่อครู่ทันที ในใจของเขาร้อนรุ่มอย่างห้ามไม่อยู่
เขารู้ดีว่าิเจียเจียนั้นร่างกายอ่อนแอเพราะเคยถูกทำร้ายเมื่อตอนที่จะได้รับเลือกเป็ฮองเฮาั้แ่นางยังเด็ก แต่เพราะเกิดเหตุการณ์เช่นนั้นกับนางทำให้ถูกปลดออกจากการเป็ฮองเฮา
“เจียเจีย” ทันทีที่ซิวเหวยหลงมาปรากฏตัว เขาก็เรียกอีกฝ่ายที่กำลังทำอะไรสักอย่างที่เขาไม่เข้าใจ คล้ายๆ กับว่านางกำลังฝึกวรยุทธ์
“ท่านอ๋อง” เสียงหวานเอ่ยขึ้นก่อนจะหันไปมองผู้ที่ได้ขึ้นชื่อว่าเป็สามีของเธอ ิเจียเจียก็เอ่ยเรียกทันที ก่อนจะกลับวิ่งไปหาแล้วก็สวมกอดผู้เป็สามีทันที
ผู้คนต่างก็รู้ว่าิเจียเจียนั้นเป็หญิงสติไม่ดีหลังจากที่ถูกทำร้าย และทุกคนต่างก็มองนางเป็เพียงหญิงไร้ค่า แต่ทว่ากลับมีคนรู้ความลับของิเจียเจียเพียงคนเดียวนั้นก็คือซิวเหวยหลงที่รู้ว่าิเจียเจียแกล้งบ้า
นางเอกของเรากำลังทำอะไรอยู่น่า