ตุ๊กตามาเฟีย(My Doll)

    เสียงเบรครถดังเอี้ยด! หนุ่มร่างสูงดึงตัวเองออกมาจากรถพร้อมกับสภาพที่เซซ้ายทีขวาที ฤทธิ์สุราที่กำลังครอบงำอยู่ตอนนี้ทำให้ปอร์โต้เปลี่ยนไปเป็นคนละคน เเต่สิ่งหนึ่งเลยที่ทำให้เค้าจำได้ดีนั่นคือ บ็อก!!บ๊อก!!บ๊อก!!เหง๋งๆๆๆ บ๊อกๆ

       "คิงคอง งื้อมาหาพ่อซิลูก โอ๋ๆหนูมารับพ่อเข้าบ้านหรอลูกมาๆ เราเข้าบ้านไปด้วยกันนะครับ ไปลูกไป..อื้ม..ไปไป"

        "ไอ้โต้…ผีสายเมาเข้าสิงแกรึไงถึงได้เมาหัวราน้ำมาเเต่เช้าเชียว"

        "ปาร์ตี้ ไม่เอาไม่พูดแบบนี้สิ ปอร์โต้ เป็นอะไรหรือเปล่าจ้ะ?"

        "คืองี้ครับพี่หญิง เมื่อวานผมส่งการบ้านไม่ทัน ผมโดนอาจารย์ที่โรงเรียนทำโทษ..แล้วอาจารย์ก็ให้….."

       "ทำไม..อาจารย์ชงเหล้าให้แกกินหรือไง แกถึงได้เมาขนาดนี้"

       "ไม่ใช่!..ผมเเค่โมโหที่อาจารย์ไม่ฟังเหตุผลผมเลย แถมยังให้คนหล่อๆอย่างผมไปยืนคาบไม้บรรทัดหน้าห้องต่อหน้าสาวๆอีก ผมอายเขานะรู้ไหม เอือก!!"

      "ก็แกทำผิด แกก็ต้องได้รับการลงโทษ มันก็ถูกแล้วนี่"

      "เด็กเรียนไม่ดีอย่างพี่ตี้ ไม่มีวันเข้าใจผมหรอก"

      "อ้าวไอ้โต นี่แกหาเรื่องให้ฉันบีบคอแกหรือไง ฮ้ะ!!"

   "ไม่เอาน่ะปาร์ตี้ เมามาขนาดนี้พี่ว่าขึ้นไปพักผ่อนข้างบนดีกว่าไหม…มาเดี๋ยวพี่พยุงไป"

     "พอเลยยัยหญิง แกไม่ต้องไปเอาใจมันมาก มึงมีปัญญาขับรถกลับบ้านมาได้ แค่บันไดไม่ถึง 20 ขั้น ถ้ามันขึ้นไปไม่ได้ก็ให้มันนอนกองอยู่ตรงนี้แหละ วันนี้เรามีนัดทำเล็บกัน..ไปเถอะ!! อ่อ..กรุณาอย่าอ้วกเลอะบันไดเด็ดขาด ถ้าฉันกลับมาแล้วสืบได้จากแม่บ้านว่า แกอ้วกใส่บันไดฉันจะตัดลิ้นแกไปเช็ดบันได ป่ะหญิง ไปเถอะหน่า!!" สองสาวเดินออกจากบ้านไปในลักษณะที่หญิงยังคงหันหน้าหันหลังด้วยความเป็นห่วงปอร์โต้ เเต่ก็ไม่สามารถขัดใจเพื่อนสาวได้ ในระหว่างนั้นเองน้ำมนต์ก็กลับมาจากข้างนอกพอดี

     "อ้าวพี่ตี้ไม่ได้เจอหน้ากันหลายวันเลยนะคะ…สวัสดีค่ะพี่หญิง..นี่กำลังจะออกไปข้างนอกกันหรอคะ?"

       "ใช่จ้ะ..พวกพี่มีนัดทำเล็บอ่ะ เออ..น้ำมนต์มาก็ดีแล้ว..พี่ฝากดูแลขยะเปียกในบ้านหน่อยสิ..ถ้าจำไม่ผิดน่าจะกองๆอยู่แถวๆบันไดน่ะ พี่ไปนะ"

       "ขยะเปียกในบ้าน..อะไร?..เอ่อพี่ตี้คะ อ้าว!!ไปซะละ..คนบ้าอะไรทิ้งขยะเปียกในบ้าน เข้าไปดูหน่อยแล้วกัน" น้ำมนต์รีบจอดรถถอดหมวกกันน็อคแล้วเดินเข้าบ้านเพื่อไปดูว่าขยะเปียกที่ปาร์ตี้พูดถึงนั้นคืออะไรกันแน่และผลสรุปขยะเปียกที่ว่าก็คือ…

      "ไหนอ่ะ ขยะเปียกที่พี่ตี้ว่า..ไม่เห็นมีอะไรกองอยู่บันไดเลยนอกเสียจาก..อย่าบอกนะว่า!!...นายปอร์โต้!!"

       "ใคร..ใครว่าฉันเป็นขยะเปียก.."

 "นี่นายไปเมามาจากไหนเนี่ย สรุปเรื่องที่ฉันถามได้เรื่องหรือยัง บอสตันเจอช่อแก้วไหม?"

       "ได้!! ได้มาหลายเรื่องเลย แต่ก่อนที่ฉันจะเล่าให้เธอฟัง ฉันขออะไรอย่างหนึ่งได้ไหม เอือก!!"

      "อะไร?"

      "ช่วยพยุงฉันขึ้นไปข้างบนที ฉันพยายามเดินเท่าไหร่ก็เดินไม่ถึงข้างบนซักที ไม่แน่ใจว่าพ่อฉันจะทำขั้นบันไดเพิ่มหรือเปล่า! เอือก!!"

      "ทำขั้นบันไดเพิ่มอะไรล่ะ นายนั่นแหละที่เมาไม่รู้เรื่อง มามาๆเดี๋ยวช่วย ฮึ้บ!!เดินดีๆดิ เซอยู่นั่นล่ะ ตัวก็หนัก..ฉันอยากจะรู้จริงๆเลยว่านายไปเมามาจากไหน แล้วกลับบ้านมาได้ยังไง โอ้ย..ดีๆ!!"

      "ฉันก็ขับรถกลับมาเองน่ะสิ เป็นไงฉันเก่งไหม ฮ่าฮ้าฮ่า"

      "จ้า!!มันน่าภูมิใจนะ..อุตส่าห์ขับรถตั้งไกลกลับบ้านมาเองได้ แต่ไม่มีปัญญาเดินขึ้นบันไดเเค่ไม่กี่ขั้นเนี่ยนะ เจริญ!!"

      "พูดมากน่ะ!!รีบพาฉันขึ้นห้องได้แล้ว ฉันปวดฉี่จะเเย่อยู่แล้วเนี้ย!!"

      "นายก็ก้าวขาสิ เร็ว..ฮึ้บ!! ไหนบอกไม่อยากให้ฉันยุ่งเรื่องของนายไง แล้วนี่อะไรต้องมาเป็นภาระคนอื่นซะงั้น"

      "ก็ข้อตกลงของฉันมันพลิกผันได้นี่นา อย่าพูดมากเร็วๆกว่านี้อีก"

   "นายก็ออกแรงช่วยกันบ้างสิ ให้ฉันพยุงอยู่คนเดียวเลย ตัวหนักอย่างกับควาย!! เอ้าก้าวอีกนิดเดียว เร็วฮึ้บ!!" ความทุลักทุเลที่ช่วยพาคนเมาขึ้นบันไดได้สิ้นสุดลงเมื่อตอนนี้น้ำมนต์ได้พาปอร์โต้มาถึงหน้าห้องของเขาแล้ว น้ำมนต์จับปอร์โต้นั่งพิงประตูไว้..และหากุญแจในตัวของเขามาเปิด ขณะนั้นคิงคองที่นั่งอยู่ข้างๆก็ช่วยปลุกให้พ่อตื่นจากอาการมึนเมาด้วยการเลียปากของพ่อเสียงดังแพล็บๆ เเต่ถึงกระนั้นปอร์โต้ก็ไม่ได้ว่าอะไรคิงคองเลย เขากลับเอามือลูบหัวคิงคองด้วยความเอ็นดูด้วยซ้ำ

      "ครับลูก…พ่อเมาครับลูก..หนูทานข้าวยังครับ คร้าบ เอื้อก!!อ้วก!!"

      "อ่ะ..เปิดประตูให้เเล้ว นายก็เข้าไป…เชี่ย!!อ้วก!!แหวะ!!"

    "อืม..ถึงห้องละหรอ โอเค..ขอบใจมากที่แกมาส่งฉันนะเว้ยบอส จากนี้ก็กลับบ้านดีๆนะเพื่อน ฉันขอไปนอนก่อนละกัน! บาย!!"

     "นายปอร์โต้!! อ้วกนายอ่ะ อี๋!!!ทำบ้าอะไรของนายเนี้ย! นี่ฉันจะไม่มีวันเช็ด….!" น้ำมนต์ยังพูดไม่ทันจบประโยคสักพักประตูก็เปิดออกพร้อมกับเสื้อเชิ้ตและกางเกงที่โยนออกมาจากห้องซึ่งมันเป็นชุดเดียวกับที่ปอร์โต้ใส่เมื่อสักครู่ เสื้อหล่นลงที่พื้นส่วนกางเกงมันพลาดอยู่บนหัวของน้ำมนต์ พร้อมกับน้ำเสียงที่เฉยชาดังเล็ดลอดออกมาจากช่องแคบของประตู

      "ถ้าแกไม่รีบกลับ ฉันฝากเช็ดอ้วกด้วยนะเว้ย ขอบใจมากเพื่อน เอื้อก!!" น้ำมนต์โมโหหนักมาก เธอรีบเอากางเกงบนหัวของเธอไปชุบที่อ้วกพร้อมกับเอาเสื้อยืดเช็ดในส่วนของผนังที่มันกระเด็นไปติดเลอะสกปรก น้ำมนต์ได้เเต่บ่นในใจว่าทำไมเธอถึงต้องทำขนาดนี้เพื่อไอ้บ้านั่นด้วย…เธอเอากางเกงและเสื้อยืดของเขาชุดอ้วกไว้แบบนั้นแต่ไม่ได้เก็บให้ ถ้ามีคนผ่านไปผ่านมาก็คงจะเห็นเเค่ว่ามีกองเสื้อตกอยู่หน้าห้องของปอร์โต้ เเต่ถ้าพลิกดูดีๆก็จะพบกับของขวัญพิเศษที่ปอร์โต้มอบไว้ให้นั่นเอง น้ำมนต์กำลังจะกลับห้องเเต่ทว่ากุญแจและคีย์การ์ดห้องปอร์โต้ยังอยู่ที่เธอ ตอนนี้เธอไม่มีทางเลือกนอกจากเปิดประตูเข้าไปเพื่อเอาของ 2 สิ่งนี้ไปคืนปอร์โต้ ด้วยความที่คิดถึงเสื้อยืดและกางเกงที่ถูกโยนออกมานอกห้องแล้ว คาดว่าตอนนี้ปอโต้อาจจะไม่ได้ใส่อะไรเลย

      "เอาไงดีน้ำมนต์…หรือว่าเราจะวางไว้หน้าห้อง พรุ่งนี้เช้าให้เขามาหยิบเอง…แต่ถ้ามันหายมาฉันโดนด่ายับแน่ เอาหน่า…ค่อยๆย่องเข้าไปคงไม่มีปัญหาอะไร ตอนนี้คงเมาหลับเป็นตายไปแล้วมั้ง อื้ม!!" น้ำมนต์ใช้คีย์การ์ดแต่ประตูห้อง พร้อมกับค่อยๆเปิดประตูเดินเข้าไปและใช่คนเมาทำอะไรไม่รู้ตัว ภาพตรงหน้าทำให้น้ำมนต์อดขำไม่ได้เมื่อเธอเห็นว่าปอร์โต้ล้มตัวนอนอยู่กลางพื้นห้องถัดจากประตูมาแค่นิดเดียวเอง ด้วยความที่มีน้ำใจและไม่อยากให้คนตรงหน้าปวดเนื้อปวดตัว เธอจึงใจดียอมลากตัวปอร์โต้ขึ้นไปนอนบนเตียงพร้อมกับห่มผ้าให้

      "พอเวลานายไม่กวนประสาท นายก็คือคนปกติคนนึง เฮ้อ..คีย์การ์ดกับกุญแจ ฉันวางไว้ให้ตรงนี้แล้วกัน ไปนะ!" น้ำมนต์แอบกระซิบเสียงเล็กเสียงน้อย ก่อนจะเดินกลับไปที่ประตูเพื่อออกจากห้องไป เเต่แล้วความซวยก็บังเกิด…น้ำมนต์รู้ตัวทันทีว่าเธอไม่ควรเข้ามาในนี้ตั้งแต่แรก เมื่อจู่ๆประตูถูกดับเบิ้ลล็อคจากด้านนอก ทางเดียวที่จะออกไปได้คือต้องใส่รหัส 6 ตัวจากเครื่องสแกนด้านในของห้อง ซึ่งน้ำมนต์ไม่รู้เรื่องรหัส 6 ตัวนั้นเลย เธอรีบเดินกลับไปที่เตียงแล้วปลุกให้ปอร์โต้ตื่นขึ้นมาบอกรหัส 6 ตัวกับเธอทันที..