[จบ] ท่านแม่ผู้นี้คืออดีตสุดยอดนักฆ่า

53 1-2

ตอนที่ 85 จะไม่เอ่ยอันใดหน่อยรึ?

ก่อนหน้านี้เหลิงหงเฟยได้บอกไว้ว่า คนจากนิกายตะวันมรกตกำลังเดินทางมาที่นี่ และจะมาถึงอีกในไม่ช้า

“แล้วคนของนิกายตะวันมรกตเล่า?”

โม่เฉินหยวนตักน้ำแกงจากหม้อใหญ่ใส่ลงไปในถ้วยของตนอย่างใจเย็น แล้วยกถ้วยขึ้นซดดื่มอีกครั้ง ทุกท่วงท่าการเคลื่อนไหวช่างชดช้อยสง่างามประดุจภาพวาดวิจิตศิลป์ ตั้งแต่ได้ลองลิ้มรสชาติน้ำแกงไก่ตุ่นโสมฝีมือเหลิงหยุนเจียว เขาก็ยังคงกินไม่หยุดปาก

“ระหว่างการเดินทาง คาดว่าคนของนิกายตะวันมรกตน่าจะประสบปัญหามิใช่น้อย”

เฝ้าสังเกตมองบุรุษตรงหน้าที่ยังคงกินน้ำแกงอย่างเอร็ดอร่อยไม่หยุด เหลิงหยุนเจียวเองก็เริ่มจะหิวขึ้นมาอีกแล้วเช่นกัน หลังจากยกมือขึ้นลูบหน้าท้องอยู่สองสามที ในที่สุดก็ตัดสินใจตักน้ำแกงใส่ถ้วยของตนเองอีกครั้ง

หลังจากกัดน่องไก่ตุ่นหอมกรุ่นไปคำโต นางจึงปริปากถามขึ้นด้วยความสงสัยว่า

“คนของนิกายตะวันมรกตประสบปัญหาอันใดรึ? แล้วเจ้ารู้ได้เยี่ยงไร?”

โม่เฉินหยวนตักโสมในหม้อใส่ถ้วยของตน แล้วเริ่มกินต่ออย่างเงียบๆ ก่อนจะกล่าวตอบอย่างไม่แยแสนัก

“ข้าสั่งให้จ้าวอินทรีครามไปป่วนพวกมันไว้ระหว่างที่เดินทางข้ามหุบเขาถงฉาง”

“...” ได้ยินดังนั้น เหลิงหยุนเจียวได้แต่แอบคิดในใจว่า แล้วไฉนจึงไม่สั่งให้จ้าวอินทรีครามไปถล่มนิกายตะวันมรกตเสียเลยเล่า?

“แต่อีกไม่นาน ปรมาจารย์ซางซูกับพวกคงจะมาถึงที่นี่แล้ว หวังว่าเมื่อถึงตอนนั้น เจ้าจะทำอะไรให้ข้าได้ประหลาดใจบ้าง”

“....” เหลิงหยุนเจียวถึงกับพูดไม่ออกเป็นคำรบสอง ยกมือซ้ายขึ้นถูไถมือขวาทำอะไรไม่ถูกอยู่พักหนึ่ง ประโยคสุดท้ายที่โม่เฉินหยวนเปล่งออกมานั้น ฟังแล้วชวนขนลุกอย่างบอกไม่ถูก

อย่างไรก็ตามที ด้วยพลังความแข็งแกร่งของนางในยามนี้ ย่อมไม่สามารถต่อกรกับปรมาจารย์ซางซูได้เป็นแน่ แม้ว่าจะซื้อเวลาจากห้วงมิติพื้นที่ของโม่เฉินหยวนได้บ้าง แต่ทว่าท้ายสุด ทุกอย่างย่อมมีขีดจำกัด เหลิงหยุนเจียวไม่สามารถฝึกปรือเพื่อเลื่อนขั้นได้สูงเกินกว่านี้แล้ว และที่สำคัญ โม่เฉินหยวนก็ไม่ยินยอมให้นางทำเช่นนั้นด้วย

นางสูดหายใจเข้าลึกอยู่หลายคราว เสาะแสวงหาหนทางต่อกรกับพวกศัตรูที่กำลังจะมาถึงอยู่ภายในใจ

“เจ้าเป็นถึงผู้ครอบครองกายาสวรรค์คลั่ง ย่อมสามารถใช้อัตลักษณ์วิญญาณทั้งหกธาตุเพื่อส่งเสริมเกื้อกูลได้ อาศัยสิ่งนี้จะทำให้ความเร็วในการบำเพ็ญตบะของเจ้าสูงขึ้นอย่างน่าอัศจรรย์”

“แม้ว่าเจ้าจะดูดซับพลังวิญญาณฟ้าดินเพียงธาตุใดธาตุหนึ่ง แต่หากอาศัยประโยชน์จากกายาสวรรค์คลั่ง ย่อมสามารถปันพลังส่วนนี้กระจายให้แก่อีกห้าธาตุที่เหลือได้พร้อมๆกัน แต่ถึงอย่างนั้น สภาพร่างกายของเจ้าในยามนี้ก็ยังไม่พร้อม”

“....”

เหลิงหยุนเจียวได้ยินเช่นนั้น พลันกลอกตามองบนใส่อีกฝ่ายอย่างเหนื่อยหน่าย แล้วหันไปตักปีกไก่จากในหม้อขึ้นมาแทะกินต่อ แต่จู่ๆก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้น

“นายท่าน! โอสถหลอมกลั่นเสร็จสิ้นแล้ว”

โม่เฉินหยวนวางช้อนกับถ้วยลงบนโต๊ะ ระดับน้ำเสียงของเขาที่เปล่งดังออกมาครานี้ ฟังดูเคร่งขรึมเย็นชากว่าเดิมมาก ไม่เหมือนในยามที่สนทนากับเหลิงหยุนเจียวก่อนหน้าเลย เสมือนกับว่าเป็นคนสองบุคลิก

“เข้ามา”

เหลิงหยุนเจียวหันศีรษะเคลื่อนมองเล็กน้อย ก็พบว่าเป็นหวู่เหรินที่เปิดประตูเดินเข้ามา

หวู่เหรินจ้องหน้านางด้วยสายตาแปลกๆ แต่ก็ยังโค้งศีรษะให้อย่างนอบน้อม ก่อนจะตรงดิ่งเข้าไปหาโม่เฉินหยวน

เขาวางขวดโอสถลงบนโต๊ะ ชักสีหน้าลังเลชั่งใจว่าจะวางดีหรือไม่วางดี

แม้จะเป็นเพียงภาพฉากเล็กๆน้อยๆที่ไม่สะดุดตา แต่เหลิงหยุนเจียวคล้ายจะสังเกตเห็นเช่นกัน เพียงว่าหาได้ใส่ใจไม่ ยังคงแทะปีกไก่ในมือต่อด้วยความเพลิดเพลิน

โม่เฉินหยวนหยิบขวดโอสถใบนั้นขึ้นมา ทันทีที่เปิดจุกงัดออก กลิ่นสุคนธรสหอมฉุยของโอสถก็ฟุ้งตลบไปทั่วทั้งบริเวณ

หนึ่งคู่สายตาจ้องโอสถเม็ดกลมเกลี้ยงในมือเขม็ง เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเฉียบเย็น

“จำสิ่งที่ข้าเคยบอกในครานั้นได้หรือไม่ ยามนี้เจ้าเป็นของข้าแล้ว”

“???” เหลิงหยุนเจียวเอียงศีรษะปั้นหน้าฉงนใจ

“หมายความเยี่ยงไร? เจ้ากล่าวอันใดข้าไม่รู้เรื่อง”

“จำข้อตกลงระหว่างเราก่อนหน้านี้มิได้แล้วรึ? ข้าช่วยชีวิตเจ้า และเจ้าก็ต้องรับใช้ข้าดั่งวัวดั่งม้า”

“.....” เหลิงหยุนเจียวคิดในใจทันที น้ำแกงไก่ตุ่นโสมเมื่อครู่ ช่างไร้ประโยชน์สิ้นดี

โม่เฉินหยวนสูดดมกลิ่นหอมของโอสถเม็ดนั้นเล็กน้อย แล้วจึงค่อยส่งต่อให้เหลิงหยุนเจียว

“ตรวจสอบให้ข้าที”

เหลิงหยุนเจียวกลอกตาพลางชักสีหน้าเหนื่อยหน่ายใส่อีกฝ่ายทีหนึ่ง แต่ยังคงยื่นมือไปรับโอสถเม็ดดังกล่าวมา

ทั้งกลิ่น ความมันวาวและรูปทรงล้วนไม่มีอันใดผิดปกติ

พินิจดูแล้ว นี่เป็นถึงโอสถระดับแปด

โอสถชนิดนี้เป็นที่ยากนักแก่การหลอมกลั่น กล่าวคือจำเป็นจะต้องใช้ทักษะและประสบการณ์ที่เจนจัด แต่การที่ยังสามารถหลอมกลั่นได้ระดับสูงถึงปานนี้ ย่อมสามารถยืนยันได้ว่า ผู้ที่หลอมกลั่นให้จักต้องเป็นนักหลอมโอสถมากฝีมือเป็นแน่

“ก็หาได้มีปัญหาอันใดไม่ แต่อย่างที่ข้าเคยบอกไว้ จำต้องใช้ร่วมกับการแช่อ่างน้ำยาโอสถ จึงจะสามารถรีดประสิทธิภาพสูงสุดของมันออกมาได้”

ตั้งแต่เมื่อครู่นี้แล้ว หวู่เหวินมีท่าทางแปลกไป ตั้งแต่สีหน้าจนกระทั่งสายตาที่ใช้มองนาง แต่เหลิงหยุนเจียวก็ยังไม่เข้าใจว่า เหตุใดอีกฝ่ายจึงมีท่าทีเฉกเช่นนั้น

“นายท่าน แม้ท่านอาจารย์ฉินจะหลอมกลั่นโอสถนี้ได้สำเร็จ แต่เจ้าตัวยังถึงกับออกปากพูดเองว่า มันไม่น่าจะช่วยกำจัดพิษในกายของท่านได้ ทางที่ดี...เอ่อ...ได้โปรดลองคิดทบทวนอีกสักคราเถิด”

โม่เฉินหยวนเงยหน้าสบปะทะสายตาของเหลิงหยุนเจียวเล็กน้อย แววตาดูเย็นชาปราศจากคลื่นอารมณ์ผวนใดๆ

“จะไม่เอ่ยอันใดหน่อยรึ?”

เหลิงหยุนเจียวยักไหล่ตอบอย่างไม่แยแส แสยะยิ้มเหยียดพร้อมพ่นวาจาอย่างดูถูกดูแคลนขึ้นว่า

“เคยได้ยินคำกล่าวนี้หรือไม่ สั่งให้หมอสองคนจ่ายยาพร้อมกันถือว่าไม่ควร เจ้าลองคิดดูเอาเองว่าเพราะเหตุใด?”

เหลิงหยุนเจียววางโอสถเม็ดนั้นลงบนโต๊ะ พลางใช้ปลายนิ้วขาวเนียนคลึงถูเล่นอยู่ไปมาต่อหน้าโม่เฉินหยวน วัตถุเนื้อกลมเกลี้ยงกลิ้งหลุนจนเกือบตกจากขอบโต๊ะ

“หากไม่เชื่อใจข้า ก็มิต้องกิน อะ-เอิ๊กก~”

ระหว่างเอ่ยบอก เหลิงหยุนเจียวก็เผลอส่งเสียงเรอออกมาโดยมิตั้งใจ ระบายลมในท้องออกมาคำโต นางก็ยกมือไม้ขึ้นลูบบริเวณหน้าอกเล็กน้อย