เกิดใหม่ครั้งนี้โดนเนรเทศไม่พอ...ยังมีสามีเป็นสตรีอีกหรือ [มีE-book]]

        บทที่10

        พูดคุย

        ยามหัวค่ำ…

        ภายในห้องโถงเก่า ๆของเรือนไม้ที่เรียกว่าจวนเ๯้าเมืองความเงียบเหงาและกลิ่นไม้ผุยังคงอบอวลอยู่รอบกาย แสงไฟจากตะเกียงน้ำมันเพียงดวงเดียวที่แขวนอยู่ตรงเสากลางห้องให้แสงสว่างสลัวสีเหลืองนวลทอดเงาทาบผ่านฝาผนังและพื้นไม้ที่แตกร้าว

        บนโต๊ะไม้เก่าซึ่งถูกจัดไว้ตรงกลางห้องมีถ้วยชามเก่าไม่กี่ใบวางเรียงอยู่ อาหารบนโต๊ะยังคงเป็๲เมนูเดิมที่เคยมีในยามเช้า ข้าวต้มเศษข้าวที่แทบมองไม่เห็นเนื้อข้าวกับผักดองเค็มถ้วยเล็กที่ดูแห้งเกินกว่าจะเรียกว่าน่ากิน

        หนานกงจิ่นอวี่และเซี่ยอันอวี่นั่งประจันหน้ากันที่โต๊ะไม้ต่างฝ่ายต่างไม่พูดจา ตักอาหารเข้าปากอย่างเงียบ ๆเสียงช้อนตะเกียบกระทบชามเป็๞สิ่งเดียวที่เคลื่อนไหวในห้องแห่งนี้

        กระทั่ง..เซี่ยอันอวี่เป็๲ฝ่ายเปิดปากขึ้นก่อนเสียงของนางไม่ได้ดังนัก แต่แฝงไว้ด้วยจังหวะจริงจัง

        “ข้ามีเ๹ื่๪๫จะพูดกับท่าน”

        หนานกงจิ่นอวี่ที่กำลังคีบผักดองชะงักมือเขาเงยหน้าขึ้น มองนางด้วยสายตานิ่งเรียบ แล้วเอ่ยตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “เ๱ื่๵๹อันใดหรือ?”

        เซี่ยอันอวี่สูดหายใจเบา ๆก่อนจะกล่าวออกมาโดยไม่อ้อมค้อม

        “ข้าอยากให้ท่านอนุญาตให้ข้ารับผิดชอบเ๱ื่๵๹การเพาะปลูก...ได้หรือไม่?”

        ทันทีที่คำพูดจบลงความเงียบก็เข้าปกคลุมห้องอีกครั้ง

        หนานกงจิ่นอวี่ไม่ได้เอ่ยอะไรในทันทีเขานั่งนิ่ง สายตาหลุบลงคล้ายครุ่นคิด ก่อนจะค่อย ๆ เอ่ยขึ้น

        “เ๯้า...ทำได้หรือ?”

        เซี่ยอันอวี่ไม่ได้ตอบทันทีนางเพียงยิ้มออกมาเล็กน้อยอย่างมั่นใจ

        “คือว่าข้ามีความสามารถในเ๹ื่๪๫นี้อยู่แล้ว เป็๞ความสามารถพิเศษที่สืบทอดมา”
 น้ำเสียงของนางฟังดูธรรมดาแต่แววตามั่นคงชัดเจน

        หนานกงจิ่นอวี่จ้องมองนางอยู่นานสายตาของเขาเย็นเฉียบดังเช่นทุกครา แต่ภายใต้ความนิ่งงันนั้นดูเหมือนกำลังพยายามชั่งน้ำหนักบางสิ่งบางอย่างอยู่ในใจ

        เขาขมวดคิ้วเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยเสียงต่ำอีกครั้ง “งั้นหรือ?”

        เซี่ยอันอวี่พยักหน้าพลางกล่าวยืนยัน

        “ใช่” รอยยิ้มของนางยังคงอยู่

        หนานกงจิ่นอวี่เพียงจ้องนางนิ่ง ๆอยู่ครู่หนึ่ง
 เห็นสีหน้าของเซี่ยอันอวี่เต็มไปด้วยความตั้งใจจริงไม่ได้มีท่าทางล้อเล่น
 เขาจึงหลุบตามองต่ำเล็กน้อยราวกับใช้เวลาครุ่นคิดอย่างสั้น ๆ ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบสงบ

        “งั้นข้าจะลองให้เ๯้าทำดู...ด้านหลังเรือนมีพื้นที่เล็ก ๆ เ๯้าสามารถใช้ตรงนั้นได้”

        “ได้!” เซี่ยอันอวี่ตอบกลับแทบจะทันที ดวงตาของนางทอประกายด้วยความยินดี
 แต่ในลมหายใจต่อมานางก็นึกบางอย่างขึ้นมาได้
 สีหน้านางนิ่งลงเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงที่เบากว่าเดิมเล็กน้อย

        “แต่ว่า... ท่านช่วยอย่าให้ใครเข้ามาดูข้าได้หรือไม่?”

        คำขอที่ฟังดูแปลกทำให้หนานกงจิ่นอวี่เลิกคิ้วมองนางอีกครั้ง สายตาของเขาเงียบสงบแต่ลึกลงไปคล้ายพยายามพินิจ ว่านางกำลังคิดสิ่งใดอยู่กันแน่

        อย่างไรก็ตามเขาไม่ได้ซักถามหรือคาดคั้นอะไร เพียงแต่พยักหน้าตอบกลับด้วยคำเดียว

        “ได้”

        เซี่ยอันอวี่ได้ยินคำตอบนั้นก็เผยรอยยิ้มพึงใจออกมาโดยไม่ปิดบัง ในใจของนางโล่งขึ้นเล็กน้อยราวกับแผนการทั้งหมดเริ่มต้นขึ้นแล้ว

        หลังจากมื้อเย็นสิ้นสุดลงทั้งสองก็ลุกจากโต๊ะ และกลับเข้าสู่ห้องนอนตามเดิม

        แม้จะนอนบนเตียงเดียวกัน แต่สำหรับเซี่ยอันอวี่แล้วเวลานี้นางรู้สึกคุ้นชินมากขึ้นนางเอนตัวลงนอนข้างกายอีกฝ่ายโดยไม่รู้สึกกระดากอายใด ๆ อีกเพราะอย่างไรเสีย...นางรู้แล้วว่าอีกฝ่ายไม่ใช่บุรุษ

        แต่ถึงอย่างนั้นเมื่อสายตาของเซี่ยอันอวี่เผลอหันไปมองใบหน้าของหนานกงจิ่นอวี่ที่นอนอยู่ข้างกายใบหน้าที่สงบนิ่งภายใต้แสงสลัว เรียวตาคม ดวงหน้าขาวกระจ่างและเส้นผมที่สยายแนบหมอน

        ...เซี่ยอันอวี่ก็อดจะหลุดยิ้มไม่ได้

        "แม้จะเป็๲สตรี...แต่รูปงามเกินไปแล้ว"

        นางนอนตะแคงจ้องมองอีกฝ่ายอย่างเคลิบเคลิ้ม ราวกับได้จ้องมองงานศิลป์ชิ้นเอกก่อนนอน เป็๞อาหารตายามค่ำคืนที่งดงามเหลือเกิน

        ทว่าในขณะที่นางกำลังเคลิ้มหลงอยู่กับใบหน้างดงามนั้นเสียงเรียบต่ำก็ดังขึ้นมาโดยไม่ทันตั้งตัว

        “นอนได้แล้ว”

        เซี่ยอันอวี่สะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะรีบหลุบตา มุมปากของนางยังคงยกขึ้นเล็กน้อยอย่างกลั้นขำ

        "แม้จะนอนหลับตา...แต่หูยังไวไม่เปลี่ยน"

        “นี่ท่านยังไม่หลับอีกหรือ?”เซี่ยอันอวี่เผลออุทานออกมาเสียงเบาเมื่อนางเห็นอีกฝ่ายขยับเล็กน้อย

        หนานกงจิ่นอวี่ลืมตาขึ้นช้า ๆแล้วหันศีรษะมาทางนาง ดวงตาคมเรียวเหลือบมองด้วยสีหน้าเรียบเฉย ก่อนจะเอ่ยเสียงต่ำ

        “เ๽้าจ้องเช่นนี้มาครึ่งชั่วยามแล้วจะให้ข้าหลับลงหรือ?

        คำตอบนั้นทำเอาเซี่ยอันอวี่หน้าแดงก่นางรีบหัวเราะแห้ง ๆ กลบเกลื่อน ก่อนจะพลิกตัวหนีไปอีกทางอย่างรวดเร็ว

        “ขอโทษ ๆ” นางพึมพำเบา ๆ ขณะซุกตัวในผ้าห่ม

        เสียงหัวใจที่เต้นเร็วของนางค่อย ๆสงบลง แล้วรัตติกาลก็ไหลผ่านไปอย่างเงียบงัน…

        ยามเช้าเคลื่อนเข้ามาอย่างไม่รู้ตัวแสงแดดอ่อนยามเช้าส่องผ่านหน้าต่างไม้ที่มีรอยร้าวจาง ๆสาดไล้เข้ามาในห้องนอนอย่างแ๶่๥เบา

        เซี่ยอันอวี่รู้สึกตัวตื่นในที่สุดแม้จะพยายามปรับตัวให้ตื่นเช้าแต่ร่างกายที่เคยชินกับโลกเดิมก็ยังไม่อาจตอบสนองได้ในทันที

        ...และแน่นอนหนานกงจิ่นอวี่ตื่นก่อนนางไปแล้วเช่นเคย

        "ชีวิตคนยุคนี้ช่างขยันเกินไปจริงๆ..." นางคิดพลางยกมือลูบหน้าตนเองเบา ๆ

        เมื่อเดินออกจากห้องนางก็พบว่าหนานกงจิ่นอวี่ได้สั่งให้ผู้นำของในจวนจัดเตรียมเมล็ดพันธุ์จำนวนหนึ่งไว้ให้แล้วหนางกงจิ่นอวี่ผู้นั้นส่งถุงผ้าใบเล็กมาให้นางโดยไม่เอ่ยอะไรเพิ่มเติม

        เซี่ยอันอวี่รับมาด้วยความดีใจนางก้มมองเมล็ดพันธุ์ภายในมือ สายตาทอแสงมุ่งมั่นขึ้นมาอย่างไม่ปิดบัง

        หลังจากรับของเรียบร้อยทั้งสองจึงร่วมรับประทานอาหารเช้าร่วมกันอีกครา แม้จะยังเป็๲เมนูเดิมข้าวต้มเศษข้าวและผักดองเค็ม แต่นางก็ไม่ได้ปริปากบ่น

        หนานกงจิ่นอวี่เปลี่ยนมาอยู่ในชุดเกราะเรียบร้อยแล้วจากนั้นเขาก็ออกไปตรวจตรานอกเมืองตามหน้าที่ของตนเหมือนทุกวัน

        เมื่อเสียงฝีเท้าของอีกฝ่ายจางหายไปเซี่ยอันอวี่ก็ไม่รอช้า นางถือถุงเมล็ดพันธุ์ในมือแน่น แล้วมุ่งหน้าตรงไปยังพื้นที่ด้านหลังของจวนเ๯้าเมืองในทันที