INTRO
“แคทเธอรีน แคทเธอรีน แคท” เสียงหวานกระซิบแ่เบาลอยมากระทบโสตประสาท ปลุกฉันให้ลืมตาตื่นขึ้นมาจากการหลับใหล สายตาที่พร่ามัวมองไปที่เข็มนาฬิกาบอกว่าเวลาสองทุ่มกว่าๆ แต่นั่นไม่สำคัญไปกว่าหญิงสาวร่างระหงคนหนึ่งที่ยืนอยู่ปลายเตียงนอน
“แม่ แม่เหรอคะ”
นี่ฉันไม่ได้ตาฝาดไปใช่ไหม ผู้หญิงที่งดงามราวกับนางฟ้า เขายืนอยู่ตรงหน้าฉัน ทรวดทรงอ้อนแอ้นอรชร ยิ่งทำให้เขาดูน่าหลงใหลยิ่งนัก แต่ก็เพียงชั่วอึดใจเท่านั้นแหละที่ฉันได้มองเชยชมเขา ร่างเล็กบอบบางก้าวเท้าวิ่งหนีไปจากตรงนั้นอย่างรวดเร็ว
“แม่จะไปไหนคะ”
“แม่”
“เดี๋ยวค่ะ รอหนูด้วย”
ฉันรีบวิ่งลงบันไดตามแม่ไปเพื่อหวังจะได้คุยกับเขาสักครั้งในชีวิต ฉันมีเื่อยากจะถามเขามากมาย อย่างน้อยแค่ัักับอ้อมกอดของคนเป็แม่สักครั้งก็ยังดี แต่ยิ่งวิ่งเร็วเท่าไหร่เหมือนว่าแม่ยิ่งห่างไปทุกที แม่จะทิ้งหนูไปอีกแล้วใช่ไหม ฉันทรุดตัวลงกับพื้นอย่างสิ้นหวัง ร้องไห้เหมือนคนขาดสติ
หมับ
ััอันแ่เบาแต่รู้สึกได้ถึงความอบอุ่น ฉันรีบสวมกอดอ้อมแขนนั้นด้วยความดีใจ
“แม่กลับมาอยู่กับหนูแล้วใช่ไหม ใช่ไหมคะ” ผู้หญิงที่ชื่อโซเฟียยิ้มออกมาบางๆ
“แม่มาบอกลาหนูแคทเทอรีน หมดเวลาของแม่แล้วล่ะ แม่ต้องไปแล้ว แต่จำไว้นะ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับลูกนับั้แ่นี้ไป ขอให้ลูกสวมสร้อยเส้นนี้ไว้กับตัวตลอดเวลา มันจะช่วยคุ้มครองตัวลูกให้ปลอดภัย และอย่าให้ใครเห็นสร้อยเส้นนี้เป็อันขาด” ฉันจับสร้อยที่สวมอยู่ขึ้นมาเพ่งมองมันอย่างพิจารณาอีกครั้ง จี้รูปดาวมีตัวหนังสือโบราณที่ฉันก็ไม่รู้ว่ามันคือภาษาอะไรสลักไว้
วิ้ว
เสียงลมพัดผ่านไปเบาๆ ตรงหน้าฉันตอนนี้มีแต่ความว่างเปล่า ใบไม้แห้งยังคงปลิวไสวไปตามสายลมนั้น
แม่!
ฉันสะดุ้งตื่นพร้อมกับเหงื่อที่ผุดซึมขึ้นตามใบหน้าเหมือนพึ่งอาบน้ำเสร็จมาหมาดๆ ทั้งที่ฝันแบบนี้มาสิบกว่าปีแล้ว แต่ยังก็ใจสั่นทุกครั้งที่นึกถึงมัน และทุกครั้งที่ฝันถึงแม่ ท้ายที่สุดแล้วก็จะมีใครคนหนึ่งเข้ามาโอบกอดฉันไว้ทุกครั้งซึ่งฉันก็ไม่เคยเห็นหน้าเขา แต่ความฝันครั้งนี้ฉันไม่เห็นผู้ชายคนนั้น ไม่รับรู้ถึงความรู้สึกอบอุ่นนั้นอีกแล้ว
ก๊อก ก๊อก
“แคท เป็อะไรหรือเปล่าลูก”
“แคท ได้ยินแม่ไหม” ฉันรีบจัดการกับใบหน้าและผมเผ้าของตัวเอง เผื่อว่าแม่เดินเข้ามาจะได้ไม่ผิดสังเกต จะให้ท่านรู้ไม่ได้ว่าฉันยังฝันแบบเดิมมาตลอด
“เปล่าค่ะแม่”
“ละเมออีกแล้วล่ะสิ ถ้างั้นรีบนอนเลยนะ พรุ่งนี้ต้องตื่นใส่บาตรแต่เช้า”
“ค่ะแม่ ฉันตอบปากรับคำแม่บุญธรรมของฉันไป แม่ที่เลี้ยงฉันมาั้แ่สี่ขวบ ผู้หญิงคนนั้น คนที่ได้ชื่อว่าเป็แม่ผู้ให้กำเหนิดนำฉันมาทิ้งไว้หน้าบ้านหลังนี้ แล้วเขาก็หายตัวไปไม่เคยกลับมาหาฉันอีกเลย ไม่เลยสักครั้ง ถึงแม้ตอนนั้นฉันจะยังเด็กแต่ก็จำเหตุการณ์ทั้งหมดได้ไม่มีวันลืม แต่นับว่าฉันยังพอมีบุญอยู่บ้างที่แม่บุญธรรมรักและดูแลฉันอย่างดีจนฉันไม่รู้สึกว่ามันเป็ปมด้อยในชีวิต เราอยู่ด้วยกันสามคน มีฉัน แม่นิดและพี่มีนา พี่สาวที่เกิดจากแม่บุญธรรม เราอยู่ด้วยกันอย่างมีความสุขมาตลอด จนกระทั่งทุกอย่างมันเปลี่ยนไป เื่มันเกิดเมื่อ่กลางปีที่แล้ว พี่มีนาได้ไปเรียนต่อที่มหาวิทยาลัยนานาชาติแห่งหนึ่งแถวตอนบนของประเทศ ถึงเราจะอยู่ห่างกัน แต่ฉันกับพี่มีนาก็ยังติดต่อกัน ยังพูดคุยเม้าท์มอยกันทุกวันตามประสาผู้หญิงที่อายุห่างกันแค่ปีเดียว พี่มีนาจะคอยเล่าเื่สนุกๆ ที่มหาวิทยาลัยให้ฟังบ่อยๆ รวมถึงเื่ผู้ชายที่แอบชอบอยู่ เขาคือรักแรกของพี่มีนา ชื่อว่าอาเรซ วาเลย์ เป็ลูกชายของอธิการบดีและเป็ผู้ก่อตั้งมหาวิทยาลัยแห่งนั้น
ชีวิตประจำวันของพี่มีนาดำเนินมาเรื่อย จนมาวันหนึ่ง พี่มีนาบอกว่าจะไปเดทกับผู้ชายคนนั้น แล้วก็ขาดการติดต่อไป ไม่ทราบชะตากรรม ฉันไปตามหาพี่มีนาไม่ได้ เพราะว่าแม่ป่วยอยู่ เลยได้แต่รอฟังข่าวจากทางมหาลัย จนกระทั่งสองวันต่อมาก็มีรายงานมาว่ามีนักศึกษาไปเจอศพพี่มีนาที่ป่าด้านหลังมหาวิทยาลัย คดีถูกปิดด้วยสาเหตุว่าโดนสัตว์ป่าทำร้ายแล้วเื่ก็หายเงียบไปในที่สุด ไม่มีแม้แต่พยานหลักฐานใดๆ มายืนยัน แต่สำหรับยัยแคทเธอรีนคนนี้ มันต้องไม่จบง่ายๆ แบบนี้แน่ ฉันเชื่อว่าต้องเป็ฝีมือของคนไม่ใช่สัตว์ พี่มีนาไม่ใช่คนที่จะไปไหนมาไหนคนเดียวในป่าแบบนั้น นอกจากจะมีคนพาเข้าไป หลักฐานชิ้นสำคัญที่ทำให้ฉันเชื่ออย่างนั้นคือ ข้อความทางไลน์ที่มีพี่มาส่งมาก่อนมีคนไปเจอศพไม่กี่ชั่วโมง
แคท..ช่วยพี่ด้วย มีคนตามล่าพี่
และนี่คือสาเหตุที่ทำให้ฉันตัดสินใจว่าจะไปเรียนต่อที่นั่น แม้ว่าสิ่งที่คิดจะทำมันดูไม่มีความหวังเลยก็ตาม แต่ก็ยังดีกว่าไม่ได้ลงมือทำอะไรเลย ประกอบกับมินต์เพื่อนของฉันอยากจะไปเรียนต่อคณะศิลปศาสตร์ที่นั่นพอดี เราก็เลยตกลงกันว่าจะสืบหาเื้ัการตายของพี่มีนาให้ได้ แม้ว่าจะได้ยินกิตติศัพท์เื่สิ่งแปลกๆ และเื่ลึกลับที่เกิดขึ้นที่นั่นอยู่บ่อยครั้ง แต่มันก็ไม่ได้ทำให้ฉันรู้สึกกลัวสักนิด ถ้ามันแลกกับการได้รู้ความจริง เว้นแต่ความจริงที่เกิดขึ้นกับพี่มีนามันจะทำให้ฉันยอมรับไม่ได้เท่านั้นเอง
เอ้อ ฉันถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยหน่าย ก่อนจะเดินไปเปิดทีวีดูแก้เซ็ง หรี่เสียงเบาสุดเพื่อไม่ให้รบกวนเวลานอนของแม่
ข่าวด่วน! เกิดเหตุมีคนถูกสัตว์ป่าทำร้ายที่ซอย อ.12
เอ๊ะ นี่มันซอยบ้านยัยมินต์นี่ มือไวปานจรวดฉันรีบหยิบมือถือยิงตรงไปหายัยมินต์ทันที
246
![[จบแล้ว] คุณหนูสี่ สตรีเปื้อนเลือด](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1731471996_45211510.webp)
