EP : 22 สมจริง
“เอาล่ะเรียบร้อยแล้ว เพียงเท่านี้ก็น่าจะพอแล้วล่ะ” หมิงเจียเจียกล่าวกับตัวเองหลังจากเก็บซากกระทิงสายฟ้าระดับปฐพีขั้นห้าเจ็ดตัว
ตอนนี้หมิงเจียเจียมีหมูปฐพีระดับจิตขั้นแปดสิบตัว หมีขนเหล็กระดับนภาขั้นสามหนึ่งตัว แพะเขาเหล็กระดับปฐพีขั้นสองสิบตัว กวางเหมันต์ระดับนภาขั้นหนึ่งสี่ตัว กระทิงสายฟ้าระดับปฐพีขั้นห้าเจ็ดตัว
“พวกเจ้าไปได้แล้ว” หมิงเจียเจียเอ่ยไล่องครักษ์ทั้งสองทันที เมื่อคิดว่าจะเดินเล่นฆ่าเวลาเสียหน่อย เพราะถ้ายังไม่หมดเวลาในการแข่งขันพวกเธอจะออกจากป่าไม่ได้
ตู้ม!
เสียงการโจมตีดังอยู่ไม่ไกลจากเธอ ทำให้เธอเคลื่อนไหวไปตามเสียงนั้นก่อนจะพบว่าฝูงหมาป่าเพลิงอัคคีหลายตัวกำลังถูกคนกลุ่มหนึ่งโจมตีอยู่
หมิงเจียเจียมองดูภาพตรงหน้าก็คือหมาป่าเพลิงอัคคีตัวเมียมันกำลังปกป้องลูกๆ ของมันจากพวกมนุษย์อย่างสุดความสามารถ
“ใจร้ายกันชะมัด” หมิงเจียเจียเอ่ยขึ้นมาอย่างอดไม่ได้ เพราะถ้าจะล่าสัตว์อสูรจริงๆ ยังไงมันก็ต้องมีขอบเขตกันบ้างแต่นี้มันไม่ใช่เลย พวกมันยังเด็กอยู่เลย ถ้าพวกมันโตพอก็ว่าไปอย่างแต่นี้ดูเหมือนจะเพิ่งคลอดออกมาได้ไม่เท่าไรเอง
“นี่ จี้หนานจัดการมันเลย” หมิงจื่อเนียงร้องบอกผู้เป็นน้องสาวเมื่อนางตั้งใจล้อแม่ของหมาป่าเพลิงอัคคีออกจากลูกๆ ของมันจนสำเร็จ
“ได้เจ้าค่ะ” หมิงจี้หนานร้องบอกก่อนจะโจมตีให้ลูกหมาป่าเพลิงอัคคี โชคร้ายหน่อยที่พวกมันมาเจอพวกนางก่อน และนางไม่คิดจะปล่อยพวกมันไปแน่ เพราะสัตว์อสูรทุกตัวมีคะแนนมากน้อยตามระดับ พวกลูกมาป่านี้ได้แค่หนึ่งคะแนนเท่านั้น แต่พวกนางไม่มีทางเลือกหรอก พวกนางทำทุกอย่างเพื่อให้ได้คะแนนเพียงเท่านั้น
ตู้ม!
ก่อนที่การโจมตีของหมิงจี้หนานจะถูกตัวของลูกหมาป่าเพลิงอัคคี หมิงเจียเจียที่แอบดูอยู่ก็สร้างโล่ดินคลุมพวกลูกหมาป่าเพลิงอัคคีเอาไว้ได้อย่างรวดเร็ว หมิงเจียเจียเอามือออกจากพื้นดินก่อนจะมองสองพี่น้องที่กำลังหัวเสียเพราะถูกเธอขัดขวาง
“ใครกัน!! จงออกมาเดี๋ยวนี้” หมิงจี้หนานร้องตะโกนถามทันที บังอาจนักที่มาขวางทางของนาง
บรู๊!!
เสียงของหมาป่าเพลิงอัคคีตัวเมียต่างพากันเห่าหอนแข่งกันก่อนจะกระโจนใส่พวกมนุษย์ทันที
“เอายังไงดี ดูเหมือนมันจะเรียกพวกมาเลยนะ” หญิงสาวอีกสองคนหันไปถามสองพี่น้องที่ชวนพวกนางเข้าร่วมกลุ่ม
“รีบจัดการพวกมันเถอะ” หมิงจื่อเนียงร้องบอกพวกนางเพิ่งจะได้ล่าสัตว์อสูรเอง จะปล่อยผ่านไปไม่ได้
“เข้าใจแล้ว” สองสาวรับคำก่อนจะโจมตีพวกหมาป่าเพลิงอัคคีต่อ
“โอ๊ะ! พวกเจ้านี่เอง ข้าก็นึกว่าใคร” หมิงเจียเจียเดินเข้าไปหาทั้งสี่คนพร้อมกับตะโกนขึ้นราวกับว่าดีใจ
“อย่าได้คิดจะมาแย่งสัตว์อสูรของพวกข้า” หมิงจื่อเนียงร้องบอกทันทีเมื่อเห็นหน้าของหมิงเจียเจีย ในตอนนี้ใจหนึ่งนางก็อยากล่าสัตว์อสูร อีกใจหนึ่งนางก็อยากจะฆ่าหมิงเจียเจียตอนนี้ซะ
“ใจเย็น” หมิงเจียเจียเอ่ยบอกเจ้าคู่กริชของเธอที่เหมือนจะพยายามจะพุ่งเข้าไปหมิงจื่อเนียง ขนาดอาวุธของเธอมันยังรู้เลยว่าอีกฝ่ายคิดอย่างไรกับเธอ
“ข้าเปล่า ข้าแค่มาช่วยนะ” หมิงเจียเจียร้องบอกอีกฝ่ายด้วยรอยยิ้มแสนซื่อ
“ช่วย ช่วยพวกข้าเนี่ยน่ะ!” หมิงจื่อเนียงเอ่ยถามเสียงสูงอย่างไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่หูของนางได้ยิน
“เปล่า ข้ามาช่วยหมาป่าเพลิงอัคคีต่างหาก” หมิงเจียเจียเอ่ยตอบอีกฝ่าย พยายามจะไม่ขำกับสีหน้าของหมิงจื่อเนียงที่ตอนนี้กำลังโมโหเธอสุดๆ
“หมิงเจียเจีย! ข้าจะฆ่าเจ้า!” หมิงจื่อเนียงเมื่อถูกหมิงเจียเจียก่อกวนก็สติแตกทันทีพร้อมกับพุ่งเข้ามาหาหมิงเจียเจียทันที
“ทำไมต้องโกรธข้าขนาดนั้นด้วยเล่า” หมิงเจียเจียร้องบอกก่อนจะหลบการต่อสู้ของอีกฝ่ายไปด้วย
“อย่าพูดมาก มาสู้กับข้าเสีย วันนี้เจ้าจะต้องตายที่นี่ด้วยน้ำมือของข้า” หมิงจื่อเนียงเอ่ยบอกอย่าโมโห
“เอาเลยเจ้าค่ะท่านพี่ ฆ่ามันเลย” หมิงจี้หนานร้องบอกอย่างสะใจ หมิงเจียเจียทำพี่สาวของนางโมโหแล้ว ยังไงก็หนีไม่รอดหรอก
ฟิ้ว!
ปลายดาบของหมิงจื่อเนียงผ่านใบหน้าของหมิงเจียเจียไปไม่ไกลสมแล้วที่อยู่ในระดับปฐพีขั้นสอง
“ข้าจะฆ่าเจ้าหมิงเจียเจีย เจ้ามันคนไร้ประโยชน์จริงๆ ไม่ต่างจากขยะของตระกูล ขนาดพ่อของเจ้าก็ยังไม่ไยดีเจ้าเลยสักนิด เจ้านี่มันน่าสมเพชจริงๆ” หมิงจื่อเนียงต่อว่าหมิงเจียเจียต่างๆ นานา
เมื่อก่อนหมิงเจียเจียนั้นเป็นที่หนึ่งสำหรับตระกูลมาตลอดเพราะเป็นว่าฮองเฮาทุกคนในตระกูลจึงดูแลและตามใจนางมาก แต่ตอนนี้มันไม่ใช่ เพราะนางไม่ต่างจากขยะเพียงเท่านั้น
“ฝ่ามือทำลายภายใน” หมิงเจียเจียพึมพำก่อนจะแกล้งโจมตีอีกฝ่ายพลาด ฝ่ามือของเธอเพียงสัมผัสที่ตัวของหมิงจื่อเนียงเบาๆ แล้วผละออกมาโดยที่อีกฝ่ายไม่รู้ตัว แถมมุมที่เธออยู่ตรงนี้มองไม่ออกหรอกว่าเธอทำอะไรหมิงจื่อเนียง
“คราวนี้เจ้าไมรอด…” หมิงจื่อเนียงยังเอ่ยไม่ทันจบดีนางก็ล้วงลงไปนอนกับพื้นนอนทันที
ตุ้บ!!
“เกิดอะไรขึ้น” หมิงจี้หนานร้องถามอย่างตกใจเมื่อเห็นพี่สาวของนางล้มลงไปนอนกับพื้น ในตอนที่กำลังจะโจมตีหมิงเจียเจียอีกครั้ง
“กรี้ด” ไม่นานหลังจากนั้นหมิงจื่อเนียงก็ร้องออกมา นางบิดตัวไปมาสีหน้าทรมานจนทุกคนงุนงงสงสัยว่าเกิดอะไรขึ้น
“นางเป็นอะไรไป”
“ข้าไม่รู้เหมือนกัน”
“พวกเจ้ายืนนิ่งอยู่ทำไมมาช่วยพี่สาวข้าสิ” หมิงจี้เนียงเอ่ยบอกอย่างร้อนใจเมื่อเห็นพี่สาวของตัวเองเป็นอะไรไป
“ดูนั้นสิ นางถูกงูกัด” หมิงเจียเจียร้องบอกก่อนจะชี้ไปที่ข้อมือของหมิงจื่อเนียงที่เกิดเป็นรอยเขี้ยวของงูพิษ วิชานี้มันก็เป็นแบบนี้แหละ เมื่อใช้ไปแล้วผู้ได้รับฝ่ามือทำลายภายในก็จะปรากฏรอยงูกัดอยู่ที่ข้อมือ เพื่อไม่ให้จับได้ว่าเป็นวิชาฝ่ามือทำลายภายใน
“เป็นไปไม่ได้” หมิงจี้หนานตะโกนเพราะไม่เชื่อ นางยังไม่เห็นงูสักตัวเลย
“ระวัง” หมิงเจียเจียร้องบอกก่อนจะโจมตีไปยังงูที่อยู่ข้างๆ หมิงจี้หนาน และนั้นทำให้หมิงจี้หนานเชื่อว่ามันเป็นเพราะงูจริงๆ ที่ทำร้ายพี่สาวของนาง
หมิงเจียเจียคิดว่าคงเป็นฝีมือขององครักษ์ทั้งสองของเธอเป็นแน่ ที่ช่วยทำให้แผนการของเธอดูสมจริง
“พระชายาร้ายกาจยิ่งนัก” องครักษ์ที่หนึ่งหันไปพูดกับสหายของตัวเอง
“ผิดแล้ว พระชายาเก่งกาจต่างหาก” องครักษ์ที่สองเอ่ยแก้ต่างให้
1K
