ยอดสายลับโอเมก้า [จบแล้ว]

ในห้อง 1809‘ติ๊ง~’อีเมลฉบับหนึ่งถูกส่งมาหาหมิงจวงที่กำลังนั่งอยู่หน้าจอโน้ตบุ๊ก ด้วยความสงสัยมือขวาของโอดินจึงได้เปิดอีเมลฉบับนั้นขึ้นมาดู และฉับพลันนั้นเองสีหน้าของเขาก็ค่อย ๆ แปรเปลี่ยนไป หลังจากมองมันอยู่ครู่หนึ่ง หมิงจวงก็ตัดสินใจที่จะเมินเนื้อความข้างในนั้นแล้วทำท่าจะปิดมันลงและตั้งใจว่าจะแสร้งทำเป็นไม่เห็นไปเสีย ทว่าไม่ทันการณ์เสียแล้ว เมื่อเว่ยเชียนเฉินที่ไม่รู้ว่าโผล่มาจากไหน จู่ ๆ ก็ยื่นมือเข้ามาดึงโน้ตบุ๊กของเขาไปดูเมื่อรูปภาพที่ถูกแนบมาด้วยปรากฏสู่สายตา เว่ยเชียนเฉินก็ตัวแข็งค้างไปในทันที“ใครส่งมา?” น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจดังขึ้นมาจากด้านหลัง ในตอนนั้นเองที่เว่ยเชียนรู้สึกเย็บวาบไปทั้งตัว ชายหนุ่มแสร้งยกมือขึ้นเกาหัวเพื่อกลบเกลื่อนอาการร้อนรนในจิตใจของตัวเองและตั้งท่าจะทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นกับอีเมลฉบับนั้น เขาชำเลืองมองไปทางคู่หูของตัวเองเล็กน้อยก่อนจะหันมาส่งอมยิ้มที่อยู่ในมือเข้าปากด้วยท่าทางมีพิรุธสุดขีดหมิงจวงที่เห็นดังนั้นก็ขมวดคิ้วมุ่น เส้นประสาทที่ขมับเต้นตุบ ๆ ทว่าก็ยังต้องจำใจยื่นโน้ตบุ๊กให้นายน้อยดูอย่างเสียไม่ได้ลานเซลอตเดินไปนั่งที่โซฟาข้าง ๆ กันนั้นพร้อมกับรับโน้ตบุ๊กมาดู เขากวาดตามองรูปภาพในนั้นแวบหนึ่ง มันคือภาพหน้าของเขาที่ถูกนำเข้าโปรแกรมตัดต่อรูปภาพให้เหลือแต่ร่างกายเปลือยเปล่าปราศจากทั้งเสื้อและกางเกง โชคดีที่อีกฝ่ายยังพอไว้หน้าเขาบ้างโดยการหาอะไรมาปกปิดส่วนสงวนไว้ ถึงแม้อะไรที่ว่านั้นจะเป็นกางเกงในสุดเซ็กซี่ก็เถอะแถมยังเป็นแบบเอี๊ยมอีกด้วย...คนที่ส่งอีเมลฉบับนี้มาใช้ชื่อว่า ‘Leslie’เฉินอันหลานดวงตาสีเข้มคู่นั้นหรี่ลงเล็กน้อย ลานเซลอตเอาแต่นั่งจ้องไปยังชื่อของคนที่ส่งอีเมลมาเงียบ ๆ เว่ยเชียนเฉินไม่ขอรับรู้สิ่งใดทั้งนั้น เขาเดินไปนั่งเลียอมยิ้มของตัวเองเงียบ ๆ อยู่ที่ม้านั่งข้างหน้าต่าง แต่ถึงแม้ท่าทีจะดูเหมือนไม่เข้าไปยุ่งกับเรื่องนี้ ทว่าสายตาของชายหนุ่มกลับไม่วายคอยสอดส่องมาทางนายน้อยของตนอยู่หลายหน“นายน้อยครับ” หมิงจวงที่รับรู้ได้ถึงอารมณ์ขุ่นมัวในจิตใจของผู้เป็นนายเอ่ยถามอย่างระมัดระวังเจ้านายของเขาก็เหมือนท้องทะเลก่อนจะเกิดคลื่นยักษ์ ยิ่งสงบนิ่งมากเท่าไหร่ ก็ยิ่งอันตรายมากขึ้นเท่านั้น“ผมจะไปตรวจสอบคนที่ส่งอีเมลฉบับนั้นมา...”“ไม่ต้อง” ลานเซลอตยังคงจ้องเขม็งไปทางหน้าจอด้วยสายตาเยียบเย็นขึ้นเรื่อย ๆหมิงจวงรู้สึกตกใจเล็กน้อยกับสายตาแบบนั้นของเจ้านายแต่ก็เลือกที่จะไม่ถามอะไรต่อ“คิก...”เสียงหัวเราะไม่รู้จักเวล่ำเวลาดังขึ้นจากใครอีกคนที่อยู่ในห้องลานเซลอตปรายตามอง หมิงจวงเองก็หันไปมองเจ้ามองเสียงหัวเราะนั้นคนน่าตายที่ไม่อาจกลั้นเสียงหัวเราะได้ยังคงเอาแต่นั่งขำคิกคักอยู่กับตัวเอง ไม่ได้รู้ตัวเลยสักนิดว่าชะตาใกล้ถึงฆาตเต็มทีเขาขำจนพอใจแล้วจึงเงยหน้าขึ้นมาเพื่อพบกับสายตาเย็นเยียบของลานเซลอตเข้าอย่างจัง เขาชะงักค้างไปในทันทีก่อนจะเด้งตัวลุกพรวดขึ้นจากเก้าอี้ ที่หางตาแอบเห็นหมิงจวงลอบขยิบตาให้จึงได้รู้ตัวแล้วดึงอมยิ้มในปากออก หันมายืนตัวตรงอย่างว่าง่ายเพื่อรอรับคำสั่งจากนายน้อย“นายหัวเราะอะไร?”“อมยิ้มมันอร่อยครับนายน้อย”“อร่อย?”คนไม่รู้จักกลัวตายก็ยังคงไม่รู้จักกลัวตายอยู่วันยังค่ำ ภาพในหัวที่ผุดขึ้นมาทำให้เว่ยเชียนเฉินหลุดหัวเราะออกมาอีกครั้ง หลังจากที่อดทนอดกลั้นด้วยความยากลำบากแล้ว เขาก็เงยหน้าขึ้นมามองหน้าลานเซลอตแล้วเอ่ยออกไปด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึมอย่างวางมาด“ผมผิดไปแล้วครับนายน้อย”หมิงจวงที่ยืนอยู่อีกด้านหันไปส่งสายตาตักเตือนให้กับเพื่อนสนิท เว่ยเชียนเฉินที่รู้ตัวว่าผิดจึงได้เอ่ยเปลี่ยนหัวข้อสนทนาก่อนที่ลานเซลอตจะบันดาลโทสะ เขาหันไปโค้งหัวให้นายน้อยของตนแล้วจึงเอ่ยขึ้น“นายน้อยครับ มีเรื่องหนึ่งที่ผมต้องรายงานให้นายน้อยทราบครับ ผมได้ให้คนนำศพของไบรอัน ซิพกลับประเทศจีนไปแล้วครับ นายกรัฐมนตรีทราบเรื่องก่อนหน้านั้นและตอนนี้เขากำลังจะขอเข้าพบประธานาธิบดีครับ”ดวงตาคู่คมหรี่ลงก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ“ติดต่อไปที่รัฐสภา บอกให้พวกเขาจัดการเรื่องนี้ให้เรียบร้อย”“ครับ นายน้อย” หมิงจวงลังเลเล็กน้อยก่อนเอ่ยขึ้นอีกครั้ง“เอ่อ...ยังมีอีกเรื่องครับ เรื่องการถอนหมั้นกับคุณหนูตระกูลเวลฟ์...”“มีใครคัดค้าน?”“เจสันจัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้วครับ เหลือแค่ลูกสาวของเขา...คุณหนูคาดิน่า ผมได้ยินมาว่าหลังจากกลับไปเธอก็เอาแต่ไปโวยวายกับผู้อาวุโสในตระกูลหลายท่านเพื่อให้มาช่วยจัดการเรื่องนี้ครับ”“ตัดการติดต่อกับตระกูลเวลฟ์ทั้งหมด บอกกับเจสันไปว่าถ้าจัดการลูกสาวของเขาได้เมื่อไหร่ เราค่อยมาคุยเรื่องธุรกิจกัน”“รับทราบครับนายน้อย”หมิงจวงรับคำสั่งแล้วรีบเดินออกไปจัดการทันที “นายไม่ต้อง” ลานเซลอตพูดขึ้นพร้อมกับจ้องเขม็งไปที่ภาพตรงหน้าไม่วางตาเท้าที่กำลังจะก้าวตามคู่หูออกไปหยุดชะงักในทันที เว่ยเชียนเฉินหยุดค้างไปชั่วครู่ก่อนจะหมุนตัวกลับมาด้วยรอยยิ้มที่คิดว่าหวานที่สุดในโลกพร้อมกับเอ่ยขึ้น“นายน้อยครับ นายน้อยเอางานในส่วนของผมมอบหมายให้หมิงจวงจัดการไปแล้ว เขาต้องแบกรับทั้งหมดนั่นคนเดียว ผมทนไม่ได้หรอกครับ ให้ผมไปช่วยเขานะครับ....”“หยุดอยู่ตรงนั้นแหละ”“นายน้อยผมผิดไปแล้ว ผมไม่ได้หัวเราะนายน้อยนะครับ”“ฉันให้นายไปส่งอะไร?”“กระเป๋าเดินทางครับ”“แล้วนายส่งอะไรไป?”“กาง กางเกงใน...”ลานเซลอตละสายตาจากหน้าจอโน้ตบุ๊ก แล้วปรายตามองไปทางเว่ยเชียนเฉินที่ยืนอยู่ “เอาอมยิ้มของนายออกมา”ได้ยินดังนั้นเว่ยเชียนเฉินก็ทำท่าร้อนรนขึ้นมา“นายน้อยครับ ครั้งที่แล้วนายน้อยลงโทษผมด้วยการงดอมยิ้มตั้ง 2 ปีนะครับ ตอนนั้นผมเกือบจะลงแดงตายแล้ว ครั้งนี้นายน้อยเปลี่ยนวิธีการลงโทษเป็นแบบอื่นได้ไหมครับ แค่อย่าให้ผมเลิกกินอมยิ้ม จะอะไรผมก็ยอมทั้งนั้น นะครับ”ลานเซลอตไม่พูดอะไร บรรยากาศภายในห้องเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นกดดันยิ่งขึ้นเว่ยเชียนเฉินยังคงอิดออดอยู่พักใหญ่ สุดท้ายจึงได้ยอมล้วงเอาลูกอมทั้งหมดในตัวออกมาวางไว้บนโต๊ะ ก่อนจะพูดขึ้นด้วยเสียงอ่อย ๆ“หมดแล้วครับ”“ชอบรสไหนที่สุด?”“นายน้อย...”“อย่าให้ฉันต้องพูดซ้ำเป็นครั้งที่สอง”“รสส้มครับ”ลานเซลอตกวาดตามองอมยิ้มที่วางอยู่บนโต๊ะ เขาเดินไปยกหูโทรศัพท์ที่วางอยู่เพื่อต่อสายไปที่ล็อบบี้ของโรงแรม ออกคำสั่งให้กว้านซื้ออมยิ้มรสส้อมที่มีอยาในร้านค้าละแวกนี้มาให้หมดไม่นานก็ได้ตามที่สั่ง อมยิ้มสองถุงใหญ่ถูกส่งมาถึงหน้าห้องและถูกนำมาวางลงตรงหน้าเว่ยเชียนเฉินจู่ ๆ ก็เกิดความหวาดกลัวเข้าเกาะกุมในจิตใจของเว่ยเชียนเฉิน“นั่งกิน”“นะ...นายน้อย กินมากขนาดนี้ก็ตายกันพอดีสิครับ”“กิน”“คะ..ครับ!”เดิมทีอมยิ้มเป็นขนมหวานที่เขาชื่นชอบมากที่สุด แต่เมื่อเห็นอมยิ้มรสส้มสองถุงใหญ่วางอยู่บนโต๊ะ จู่ ๆ เว่ยเชียนเฉินก็รู้สึกไม่อยากกินขึ้นมาเสียอย่างนั้น แต่ในเมื่อนายน้อยของเขาออกคำสั่งมาขนาดนี้แล้ว เว่ยเชียนเฉินจึงได้แต่ทำใจก้มหน้าก้มตานั่งลงบนโซฟาแล้วหยิบอมยิ้มขึ้นมาแกะเปลือกออก และเริ่มละเลียดกินอย่างช้า ๆลานเซลอตจ้องมองไปทางโน้ตบุ๊กอีกครั้งแล้วพูดขึ้น“ต้องกินให้หมดภายในหนึ่งชั่วโมง ถ้ากินไม่หมดฉันจะให้นายไปกินต่อที่ร้านค้า อยากกินนานแค่ไหนก็เชิญ”เว่ยเชียนเฉินตัวแข็งทื่อขึ้นมาทันที

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 48 กินให้หมด

คล้ายกับเรื่องยอดสายลับโอเมก้า [จบแล้ว] ที่คุณอ่าน

ยอดสายลับโอเมก้า [จบแล้ว]

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 48 กินให้หมด

คล้ายกับเรื่องยอดสายลับโอเมก้า [จบแล้ว] ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้