ยามสนธยาที่แสงอาทิตย์กำลังมอดดับและถูกแทนที่ด้วยความมืดมิดเหนือปราสาทเครท แต่สำหรับเดรสมอนด์ การต่อสู้ที่แท้จริงเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้น เขาไม่ได้เดินกลับไปที่ห้องพักเพื่อทำแผลหรือนอนพักผ่อนอย่างที่ใครหลายคนคิด ตรงกันข้าม หลังจากพยายามพยุงร่างกายที่บอบช้ำให้กลับมาทรงตัวได้อีกครั้ง เขาเลือกใช้มุมอับสายตาที่ลานหินข้างบ่อน้ำพุเก่าเป็สถานที่ 'เคี่ยวกรำ' ตนเอง
"198... 199... 200!"
เดรสมอนด์พ่นลมหายใจออกมาอย่างแรงขณะที่ยันตัวขึ้นจากพื้นดินในท่าดันพื้น แขนทั้งสองข้างของเขาสั่นระริกจนแทบจะคงรูปไว้ไม่ได้ เหงื่อเม็ดโตไหลอาบแก้มจนพื้นดินเบื้องล่างเปียกชุ่ม ความเ็ปจากการอักเสบของกล้ามเนื้อแล่นพล่านไปทั่วอกและหัวไหล่ ทุกครั้งที่เขาลดตัวลง มันเหมือนกับมีเข็มพันเล่มแทงทะลุเนื้อหนัง
'เจ็บ... แต่นี่ยังไม่ถึงครึ่งของความพ่ายแพ้เมื่อกลางวัน!' เขากัดฟันจนกรามแน่น
ร่างกายอายุ 14 ปีนี้ช่างอ่อนแอและไร้เรี่ยวแรงอย่างน่าใจหาย ท้องไส้ของเขาปั่นป่วนจนอยากจะอาเจียนออกมาจากความเหนื่อยล้าที่เกินขีดจำกัด แต่จิติญญาของแชมป์โลกในตัวเขากลับไม่ใช่สิ่งที่ความเ็ปจะสยบได้ง่ายๆ เขารู้ดีว่าถ้าเขาหยุดที่ตรงนี้ เขาก็จะเป็ได้แค่ 'ไอ้ขี้แพ้เดรสมอนด์' ไปตลอดกาล
[ติ๊ง! สภาวะร่างกายเข้าสู่ขีดจำกัดสะสม]
[ขยายขีดจำกัดพลังกายสำเร็จ: พละกำลังเพิ่มขึ้น 0.1 (ชั่วคราว และจะกลายเป็ถาวรเมื่อพักผ่อนสมบูรณ์) ]
[ความคืบหน้าทักษะ Synchronization เพิ่มขึ้นเป็ 2.8%]
'สเตตัสยังต่ำเกินไป... ร่างกายนี้ถูกทิ้งให้ทรุดโทรมมานาน แม้จะถูกรักษาาแให้หายไปแล้ว แต่ก็ยังไม่สามารถดึงประสิทธิภาพของค่าสเตตัสออกมาได้เท่าที่ควร' เดรสมอนด์วิเคราะห์สถานะของตนเองอย่างเยือกเย็นราวกับกำลังมองหน้าจออินเตอร์เฟสเกม
เขากำหนดตารางฝึกในหัวอย่างเข้มงวด: 3 ชั่วโมงแรกสำหรับการสร้างฐานราก ทั้งการวิ่งข้ามสิ่งกีดขวาง การวิดพื้น และการะโสลับขาเพื่อสร้างความแข็งแกร่งให้่ล่าง และอีก 2 ชั่วโมงที่เหลือคือ 'การฝึกพิเศษ' เพื่อเน้นการปรับสมดุลให้ิญญาสอดประสานกับร่างกายได้ดียิ่งขึ้น
"นั่นนายน้อยเดรสมอนด์ไม่ใช่เหรอ? เขายังไม่เลิกฝึกอีกรึไง?"
ทหารเวรคนหนึ่งพยักพเยิดไปทางร่างเล็กๆ ที่กำลังก้มหน้าก้มตาฝึกอยู่คนเดียว ทหารราบเกราะหนักหลายคนที่เพิ่งฝึกเสร็จต่างพากันหยุดดูด้วยความประหลาดใจ บางคนถึงกับเดินเข้ามาดูใกล้ๆ ด้วยสายตาที่เปลี่ยนจากความสมเพชเป็ความสงสัย
"ตอนกลางวันเพิ่งโดนเ้าบั๊กกี้ต่อยจนสลบไปไม่ใช่เรอะ? เป็ข้าคงหลบไปนอนเกาเท้าอยู่บนเตียงตั้งนานแล้ว"
"หึ! ทำเป็มุมานะไปเถอะ อีกไม่กี่วันก็คงเลิก เหมือนที่เคยเป็นั่นแหละ"
เดรสมอนด์ได้ยินทุกคำพูด แต่เขาไม่ได้นำคำเ่าั้มาใส่ใจเลย สมาธิของเขาจดจ่ออยู่กับการควบคุมจังหวะหัวใจให้เต้นสม่ำเสมอที่สุดในขณะที่ร่างกายกำลังพังทลายลง เขาเปลี่ยนท่าทางการฝึกอย่างต่อเนื่องราวกับเครื่องจักรที่ไร้หัวใจ เสื้อผ้าตัวบางของเขาเปียกชุ่มจนแนบไปกับิัที่ซีดเผือด รอยแผลถลอกที่เข่าและข้อศอกจากการสะดุดล้มด้วยความล้ามีเืซึมออกมาจางๆ ผสมกับหยาดเหงื่อ
เมื่อเข้าสู่ชั่วโมงที่ 4 การฝึกกายภาพแบบดิบเถื่อนถูกเปลี่ยนเป็การเคลื่อนไหวที่นุ่มนวลแต่ซับซ้อน เดรสมอนด์หลับตาลง จำลองการเคลื่อนไหวของเ้าบั๊กกี้ พูกิลล์ ขึ้นมาในใจ
เขาวาดหมัดออกไปอย่างช้าๆ แต่ละท่วงท่าสอดประสานกับการหายใจแบบเน้นแกนกลาง ทุกครั้งที่เขาชกออกไป เขาจะค้างท่านั้นไว้ครู่หนึ่งเพื่อ 'รู้สึก' ถึงกระแสประสาทที่แล่นจากเท้าสู่ปลายนิ้ว เขาไม่ได้ฝึกเพื่อใช้แรง แต่เขาฝึกเพื่อ 'สร้างวงจร' ใหม่ให้ร่างกายขยับได้ตามความทรงจำในิญญา
[ติ๊ง! ตรวจพบช่องว่างของการส่งแรงในกล้ามเนื้อส่วนหลัง]
[ระบบช่วยปรับจูนองศาการชก... สำเร็จ!]
[ความคืบหน้าทักษะ Synchronization เพิ่มขึ้นเป็ 4.5%]
'นี่แหละ... จังหวะนี้แหละที่ขากับมือจะทำงานสอดประสานกัน'
ความรู้สึกเหมือนเส้นประสาทถูกต่อเชื่อมใหม่ เริ่มชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ อาการหนักอึ้งเหมือนถูกพันด้วยโซ่ตรวนเริ่มจางหายไป และถูกแทนที่ด้วยความรู้สึก 'โปร่ง' อย่างประหลาด แม้พลังชีวิตของเขาจะเหลือเพียง 50 และร่างกายกรีดร้องด้วยความเ็ป แต่จิติญญาของแชมป์โลกกำลังร้องะโด้วยความยินดี
เขารู้ดีว่าสกิล Synchronization นี้ยิ่งระดับสูงขึ้นเท่าไหร่ เขาก็จะยิ่งดึง 'ความเทพ' ในอดีตออกมาได้มากขึ้นเท่านั้น ทักษะนี้เปรียบเสมือนสะพานไม้ผุๆ ที่ทุกจังหวะหายใจและการขยับร่างกายในตอนนี้ คือการตอกตะปูเหล็กตัวใหม่ลงไปทีละตัวอย่างใจเย็น เพื่อเตรียมความพร้อมที่จะเปลี่ยนมันให้กลายเป็สะพานเหล็กกล้าที่มั่นคงในที่สุด
ผ่านไป 5 ชั่วโมงเต็ม... ท้องฟ้ามืดมิดสนิท แสงจันทร์นวลตาฉายลงมาอาบร่างที่นอนแผ่อยู่บนพื้นหิน
เดรสมอนด์นอนหอบหายใจรวยริน ร่างกายของเขาสั่นเทาอย่างรุนแรงจนควบคุมไม่ได้ ทั่วร่างมีคราบเกลือจากเหงื่อที่แห้งกรังติดอยู่ตามิั สายตาของเขาพร่ามัวจนเห็นดวงดาวซ้อนกันเป็สิบๆ ดวง รสฝาดของเืในลำคอทำให้เขารู้สึกถึงความมีชีวิตที่เพิ่งผ่านการเคี่ยวกรำอย่างหนัก
[ยินดีด้วย! ท่านบรรลุเงื่อนไขการเพิ่มประสิทธิภาพร่างกาย]
[ได้รับ EXP สะสมจากการฝึกฝน: 42 แต้ม]
[ความคืบหน้าทักษะ Synchronization เพิ่มขึ้นเป็ 5.2%]
[ระบบตรวจพบสภาวะเหนื่อยล้าเกินขีดจำกัด: กรุณาพักผ่อนทันทีเพื่อรักษาผลลัพธ์ของค่าสถานะ]
เดรสมอนด์ยิ้มออกมาบางๆ ... มันไม่ใช่รอยยิ้มของเด็ก แต่เป็รอยยิ้มของนักล่าที่เห็นเหยื่ออยู่รำไร ในใจเขากลับเต็มไปด้วยความเข้มแข็งที่ใครก็พรากไปไม่ได้
'วันนี้ฉันชนะ... ฉันชนะร่างกายที่ไม่เอาไหนนี่ได้แล้ว ไอ้ขี้แพ้ในวันนี้... จะกลายเป็ฝันร้ายของพวกแกในวันหน้า'
เดรสมอนด์กลั้นใจใช้เรี่ยวแรงเฮือกสุดท้ายด้วยการเค้นพลังจากส่วนลึกของเซลล์ ยันตัวขึ้นมานั่งอย่างยากลำบาก ทุกครั้งที่ขยับเขารู้สึกเหมือนเส้นใยกล้ามเนื้อกำลังจะพังทลายลงไปกองกับพื้น เขาค่อยๆ ลากสังขารที่สะบักสะบอมกลับไปยังห้องนอนของเขา ทุกย่างก้าวช้าและหนักอึ้ง แต่ท่วงท่าการเดินของเขาในตอนนี้กลับดูมั่นคงและน่าเกรงขามกว่าครั้งไหนๆ
เหล่าทหารที่ยังเหลืออยู่ต่างพากันแหวกทางให้โดยไม่รู้ตัว พวกเขามองดู 'ไอ้ขี้แพ้' ที่ค่อยๆ เดินหายลับไปในเงามืดด้วยความรู้สึกที่เปลี่ยนไปตลอดกาล...
220
