จักรพรรดิอักขระสยบฟ้า

ตอนที่ 30 

ที่ดิน 

หลิงเฉินประหลาดใจที่ใบหน้าของหวังเซียนที่ยืนอยู่ข้างๆเปลี่ยนไป ใบหน้าของหวังเซียนเต็มไปด้วยความกังวลราวกับมีปัญหาบางอย่างเก็บอยู่ภายในใจ 

“ มีอันใดงั้นรึท่านหวังเซียนอยู่ๆทำไมท่านถึงได้ทำท่าทางแปลกๆเช่นนั้นกันเล่า ”

“ ข้าน้อยขอเรียนนายน้อยหลิงเฉินโดยตรง ที่ที่ดินผืนนี้ปล่อยขายโดยราคาถูกนั้นมีอยู่หลายเหตุผลขอรับ ”

“ อันใดหรือขอรับท่านหวังเซียน ”

“ อย่างแรกนะขอรับที่ดินผืนนี้ตั้งอยู่ห่างจากเมืองหลวงมากพอสมควรเลยมิค่อยมีผู้คน อย่างสองคือสถานที่แห่งนี้อาจจะมีสัตว์อสูรวิญญาณเข้ามาอยู่บ่อยครั้งเพราะเช่นนี้จึงไม่เหมาะจะให้คนอยู่อาศัยสักเท่าไหร่ แล้วอย่างสุดท้ายคือเรื่องที่สำคัญที่สุดที่ข้าคิดว่าท่านก็ไม่ควรจะซื้อที่แห่งนี้ขอรับ ”

เมื่อได้ยินเช่นนั้นหลิงเฉินยิ่งประหลาดใจเหตุใดท่านหวังเซียนถึงมีหน้าตาแปลกไป ตั้งแต่ก้าวเข้ามาภายในที่ดินผืนนี้เขาไม่เห็นจะรู้สึกถึงอันใดแปลกๆเลยสักนิด 

ที่ดินผืนนี้ทั้งใหญ่และอุดมสมบูรณ์ เรื่องแรกที่หวังเซียนพูดมิใช่ประหลาดเพราะว่าเขาต้องการอยู่ในที่ที่มิมีผู้คนอาศัยอยู่ เรื่องที่สองที่มีพวกสัตว์อสูรวิญญาณออกมาเดินแถวนี้นั้นก็มิใช่ปัญหา เพราะว่าเขาสามารถกางอาณะเขตอักขระบริเวณนี้มิให้พวกสัตว์อสูรวิญญาณเข้ามาได้ ส่วนเรื่องสุดท้าย….

“ อย่างสุดท้ายคืออันใดหรือขอรับ ? ”

“ ท่านก็จะเห็นว่าตั้งแต่เข้ามาข้ามิให้ท่านเดินเข้าไปใกล้สระน้ำขนาดใหญ่นั้นใช่มั้ยขอรับ ” หวังเซียนกล่าวพลันชี้มือของตนเองตรงไปยังสระน้ำที่อยู่ห่างไปประมาณหนึ่งลี้ 

หลิงเฉินเองก็รู้สึกประหลาดใจเหมือนกันตั้งแต่แรกก้าวเข้ามาภายในนี้เขาโดนห้ามจากหวังเซียนไม่ให้เข้าไปใกล้สระน้ำขนาดใหญ่ที่ตั้งอยู่ใจกลางที่ดินผืนนี้ 

“ เพราะว่าที่สระน้ำนั้นมีสัตว์อสูรวิญญาณอาศัยอยู่ขอรับ ในตลอดหลายปีที่ผ่านมาไม่มีผู้ใดเข้าใกล้สระน้ำนั้นได้เลยจนมันถูกเรียกว่าสระน้ำแห่งความตาย ”

“ สัตว์อสูรวิญญาณ!!! ” หลิงเฉินกล่าวออกมาด้วยใบหน้าตื่นตระหนก เหตุใดหวังเซียนจึงบอกเขาว่าภายในสระน้ำตรงนั้นมีสัตว์อสูรวิญญาณอาศัยอยู่ล่ะ บุรุษผู้นี้โกหกเขาหรือเปล่าเขาเป็นผู้ฝึกตนถ้าภายในสระน้ำนั้นมีสัตว์อสูรวิญญาณอยู่จริงๆเขาก็ควรจะสัมผัสได้ถึงพลังวิญญาณของมันสิ 

หลิงเฉินขมวดคิ้วทั้งสองข้างพลันกับกล่าวออกมา “ ข้าขอเข้าไปดูหน่อยนะขอรับ ” 

เด็กหนุ่มที่สวมใส่อาภรณ์สีดำทมิฬก้าวเดินตรงเข้าไปที่สระน้ำขนาดใหญ่ โดยมีหวังเซียนที่คอยเดินตามเพื่อห้ามอยู่ด้านหลังตลอดเวลา 

“ นายน้อยหลิงอย่าเลยนะขอรับ ” ตลอดทางหวังเซียนกล่าวซ้ำแล้วซ้ำเล่าด้วยความเป็นห่วง เขานั้นรู้ดีอยู่แล้วว่าหลิงเฉินเป็นผู้ฝึกตนแต่สัตว์อสูรวิญญาณที่อยู่ภายใต้สระน้ำนั้นมันมิใช่สัตว์อสูรวิญญาณธรรมดาๆ ในขณะที่กำลังห้ามอยู่นั้นภายในใจก็คิดว่านายน้อยหลิงผู้นี้แปลกคนนักเหตุใดถึงชอบทำสิ่งที่คนอื่นห้ามอยู่เสมอ 

ถ้าเด็กหนุ่มผู้นี้เป็นลูกหลานของเขาจะจับตีซะให้สำนึก 

ไม่นานนักหลิงเฉินและหวังเซียนก็ได้เดินมาถึงสระน้ำขนาดใหญ่ที่ตั้งอยู่ใจกลางที่ดินผืนนี้ สระน้ำขนาดใหญ่กว้างขวางสุดลูกหูลูกตาผิวน้ำใสแจ๋วสะท้อนกับแสงอาทิตย์ยามเที่ยงวันปรากฏเป็นประกายระยิบระยับงดงาม ประดับประดาไปด้วยดอกบัวที่กำลังเบ่งบานเป็นสีชมพูทั่วทั้งสระน้ำ 

เมื่อได้เห็นครั้งแรกหลิงเฉินก็ให้ต้องใจนัก เขาชื่นชอบมันตั้งแต่แรกเห็น นี่งั้นหรือสระน้ำแห่งความตายมันเหมือนกับสรวงสวรรค์บนดินซะมากกว่า หวังเซียนเองก็ตกตะลึงในความงามของมันไม่ต่างกับหลิงเฉิน 

หลิงเฉินได้ละความสนใจของตนเองออกจากความงามเบื้องหน้าก่อน แล้วหันมาสนใจกับสัตว์อสูรวิญญาณที่หวังเซียนพูดถึงก่อนหน้านี้ เขาก็มองลงไปภายในสระน้ำขนาดใหญ่อยู่ซักพัก แต่ก็ไม่สามารถสัมผัสได้ถึงพลังวิญญาณเลยสักนิด

“ นี่ท่านโดนผู้อื่นหลอกมาหรือเปล่าขอรับ ข้ามิสามารถสัมผัสได้ถึงสัตว์อสูรวิญญาณเลยสักนิด ” หลิงเฉินหันไปร้องถามกับหวังเซียน 

“ ไม่นะขอรับมันมีอยู่จริงๆสัตว์อสูรวิญญาณที่เป็นผู้ปกป้องสระน้ำแห่งนี้ มันเป็นสัตว์วิญญาณระดับสีดำ ปลามังกรเจ็ดสี!!! ”

เมื่อได้ยินชื่นนั้นคิ้วและมุมปากข้างขวาของหลิงเฉินก็กระตุกทันที เขาได้ยินผิดใช่ไหมเมื่อกี้หวังเซียนบอกว่า ปลามังกรเจ็ดสี 

ทันใดนั้นเองพลังวิญญาณมหาศาลก็ได้พุ่งขึ้นมาจากก้นของสระน้ำแห่งนี้กระทบเข้ากับผิวหนังของหลิงเฉิน ระดับของพลังวิญญาณที่แตกต่างกับอสรพิษ 3 หางอย่างสิ้นเชิง มันกำลังข่มขวัญเขา 

แม้แต่หวังเซียนที่มิใช่ผู้ฝึกตนเขาที่ยืนอยู่ข้างข้างหลิงเฉินก็ยังสามารถสัมผัสได้เลยว่ากำลังมีบางอย่างโผล่ขึ้นมาจากผิวน้ำ

ไม่นานนักเกิดคลื่นน้ำขนาดใหญ่พุ่งขึ้นมาจากภายในก้นของสระน้ำแห่งนี้ สัตว์อสูรวิญญาณได้เผยกายของมันออกมาให้เห็นอยู่ด้านบน หลิงเฉินและหวังเซียนมองตามคลื่นน้ำที่พุ่งขึ้นไปเพราะแรงกระโดดของมัน 

ปลาที่มีขนาดใหญ่มากกว่าคน 10 เท่าเกล็ดของมันนั้นเปรียบดังเกล็ดที่งดงามของมังกรที่เปล่งประกายเป็นแสงเจ็ดสีเมื่อกระทบเข้ากับแสงอาทิตย์ที่กำลังสาดส่องลงมาจากท้องนภา มันคือสัตว์อสูรวิญญาณระดับสีดำปลามังกร 7 สี

บัดนี้สติของหวังเซียนได้หลุดลอยออกไปแล้วเมื่อได้เห็นร่างของสัตว์อสูรวิญญาณระดับสีดำอย่างไรเสียเขาก็ต้องตายที่นี่งั้นรึ!!! 

แต่กลับกันเด็กหนุ่มที่สวมใส่อาภรณ์สีดำเขากับยกยิ้มที่มุมปากด้านขวาราวกับภายในใจนั้นคิดอันใดสักอย่างอยู่

“ ไม่คิดเลยว่าจะได้เจอกันที่นี่.... ” หลิงเฉินเอ่ยออกมาด้วยรอยยิ้ม มันช่างเป็นโชคชะตาเสียจริงที่พาเขากับมันมาเจอกันอีกครั้งหนึ่ง

จบตอน