สายลับทะลุมิติ

ปฏิบัติการแกล้งปัญญาอ่อน 3 “ท่านแม่เจ้าคะ ผู้หญิงคนนั้นเป็นใครหรอเจ้าคะ แล้วเขามาทำอะไรที่จวนของเราหรอเจ้าคะ”เสียงฉันถามขึ้นมาด้วยความสงสัยแต่ฉันก็ไม่ลืมที่จะดักเสียงให้ดูปัญญาอ่อนที่สุดเท่าที่จะทำได้ที่จริงก็รู้แล้วล่ะว่ามาทำไมแต่แค่ถามเพื่อให้ดูเป็นเด็กขี้สงสัยที่เห็นคนแปลกหน้าเข้ามาในบ้านตัวเองแค่นั้นล่ะ “ผู้หญิงคนนั้นจะเข้ามาเป็นอาจารย์คอยสอนสิ่งต่างให้แก่พี่เจ้ายังไงล่ะ”ท่านแม่ละสายตาออกมาจากผ้าที่กำลังปักอยู่แล้วหันมามองฉันที่กำลังถามอยู่เพื่อตอบความสงสัยของฉัน “ทำไมท่านพี่ต้องเรียนด้วยล่ะเจ้าคะ ฮวาเออร์ว่าท่านพี่ก็เก่งอยู่แล้วนิเจ้าคะ แล้วทำไมต้องเรียนอีกละเจ้าคะ”ฉันทำหน้าสงสัยที่สุดเท่าที่จะสามารถทำได้ “เขาจะมาสอนให้พี่เจ้าเก่งกว่าเดิมไงล่ะคนดีของแม่”ท่านแม่ยังคงตอบคำถามของฉันอย่างใจเย็น แต่คราวนี้หันกลับไปปักผ้าที่ทำค้างไว้อยู่ต่อแต่ปากยังคงตอบคำถามที่ฉันสงสัยอยู่ “ฮวาเออร์ก็อยากเก่งเหมือนท่านพี่บ้าง งั้นฮวาเออร์ไปเรียนกับท่านพี่ได้ไหมเจ้าคะ ฮวาเออร์จะได้เก่งๆ แล้วท่านพ่อกับท่านแม่จะได้ชมฮวาเออร์” ฉันพูดขึ้นถึงแม้ฉันจะไม่ได้อยากจะเรียนแต่ถ้าเข้าไปดูว่าคนสมัยนี้เขาเรียนอะไรกันบาง อย่างน้องก็ให้มีความรู้ประดับสมองเพื่อเสริมบารมีบ้างก็ไม่น่าจะเสียหายอะไรเพราะถ้าเบื่อฉันก็เดินออกมาจากที่นั้นก็จบคงไม่มีใครมาห้ามฉันหรอเพราะถึงห้ามฉันก็ไม่ฟังอยู่แล้ว “ฮวาเออร์เก่งอยู่แล้วแค่เชื่อฟังพ่อกับแม่ก็พอแล้วจ๊ะ ถ้าหนูอยากดูท่านพี่เรียนก็ไปได้แต่หนูต้องไม่ซนและไปก่อกวนพี่สาวหนูเข้าใจไหมคะ”ท่านแม่พูดขึ้นพร้อมกับเอามือมาลูปหัวฉันอยากเอ็นดู “ฮวาเออร์จะเชื่อฟังท่านพ่อกับท่านแม่เจ้าคะ จะไม่ซนด้วยเจ้าคะ” แต่จะเชื่อฟังเฉพาะเรื่องที่อยากเชื่อเท่านั้นนะเจ้าคะส่วนเรื่องไหนที่ไม่อยากเชื่อก็ไม่จำเป็นต้องเชื่อฟังก็ได้ ฮ่าๆๆ เมื่อคิดได้ดังนั้นก็หันไปเล่นกับตุ๊กตาต่อ ส่วนท่านแม่เมื่อเห็นฉันหันไปกับเล่นตุ๊กตาต่อก็เลิกสนใจและหันไปปักผ้าต่อ เมื่อฉันเล่นตุ๊กตาไปได้สักพักฉันก็เบื่อแล้วฉันเลยคิดที่จะออกไปวิ่งเลยนอกศาลาอีกครั้งเพราะตอนนี้ฉันก็หายเหนื่อยแล้ว “พี่หมิงหมิง เราไปเล่นไล่จับกันดีไหมเจ้าคะ ฮวาเออร์อยากเล่น”ฉันพูดขึ้นพร้อมกับทำสายตาออดอ้อนสุดชีวิต “ได้เจ้าคะคุณหนู”หลังจากพี่หมิงพูดจบพวกเราก็เดินออกไปจากศาลาทันที พวกนางวิ่งไล่จับกันอย่างสนุกสนานทามกลางการมองของคนที่นั่งอยู่บนศาลาและคนที่เดินเข้ามาด้วยเช่นกัน “น้องหญิงดูเจ้ามีความสุขมากเลยนะ”เสียงของท่านเสนาบดีดังขึ้นเมื่อเดินเข้ามานั่งที่ศาลาที่มีฮูหยินของตัวเองนั่งอยู่ในศาลาที่กำลังมองออกไปที่ลูกสาวตัวน้อยที่กำลังวิ่งไล่จับกับสาวใช้อยากสนุกสนานอยู่ “จริงด้วยเจ้าคะท่านแม่ดูมีความสุขมากเลย”เสียงของ เหมยเซียงดังขึ้นพร้อมกับเดินเข้ามาในศาลาตามหลังบิดาของตนเองและบ่าวคนสนิท “ก็น้องมีความสุขนิเจ้าคะที่เห็นฮวาเออร์พูดเยอะว่าแต่ก่อนมากนัก”เสียงของฮูหยินเหมยพูดขึ้นด้วยรอยยิ้ม “พี่ก็มีความสุขเช่นกัน”ทั้งสองคนหันมายิ้มให้กันและก็หันไปดูลูกสาวของพวกเขาต่อทันที “ข้าก็มีความสุขเชนกันเจ้าคะท่านแม่”เสียงเหมยเซียนดังขึ้น “ข้าก็ด้วยขอรับ”เสียงของเหมยจิ้นดังขึ้นบ้างและทุกคนก็มองดูเด็กผู้หญิงคนหนึ่งเล่นวิ่งไล่จับกับสาวใช้คนสนิทอย่างมีความสุขพลอยทำให้คนรอบข้างทั้งหมดมีความสุขไปด้วยไม่เว้นกระทั่งพวกบ่าวในเรือนที่พลอยมีความสุขเช่นเดียวกันเพราะเจ้านายทุกคนของพวกเขานั้นมีความสุข พวกเขาอยากให้ที่จวนแห่งนี้มีแต่รอยยิ้มแบบนี้ตลอดไปเลย“ข้าอยากหยุดช่วงเวลาแห่งความสุขนี้ไว้จังเลยเจ้าคะ”เสียงของฮูหยินดังขึ้นทลายความเงียบที่เกิดขึ้น“พี่ก็อยากหยุดช่วงเวลานี้ไว้เหมือนกันแต่มันคงเป็นไปไม่ได้เพราะเรายังต้องเผชิญกับความเป็นจริงที่เกิดขึ้นด้วย และแก้ปัญหาที่กำลังจะเกิดขึ้นในอนาคตอีกมากมาย”เสียงท่านเสนาบดีดังขึ้นและก็มีสีหน้าที่เคร่งเครียดกว่าก่อนหน้านี้ทำให้บรรยากาศที่ผ่อนคลายก่อนหน้านั้นได้มลายหายไปแล้วเหลือไว้แต่ความจริงจังที่แสดงออกจากสีหน้าของทุกคนที่อยู่ที่นั้น“ข้าไม่อยากจะคิดเลยว่าอะไรจะเกิดขึ้นบ้างขอรับ”เสียงของเหมยจิ้นดังขึ้น“ข้าด้วยเจ้าค่ะท่านพี่”“ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นพ่อจะปกป้องพวกเจ้าให้ปลอดภัย”******************************************************************************************************** จากใจนักเขียน จบไปแล้วนะคะ ถ้ามีข้อผิดพลาดประการใดก็ขอโทษไว้ก่อนนะคะ ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนะคะ อย่าลืมติดตามตอนต่อไปนะคะลูกจันทน์

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง