จักรพรรดิกระบี่โอสถ

สายลมยามบ่ายพัดเบา ๆบนเทือกเขาฉิงหั่ว

ความเงียบสงบชั่วคราวปกคลุมผืนป่าแต่ใต้เงาไม้...การเคลื่อนไหวบางอย่างกำลังเริ่มต้นขึ้น

—

เซียฉินนั่งยองข้างพุ่มไม้มองดูสัตว์อสูรร่างใหญ่สีน้ำตาลหม่นตรงหน้า — หมีเกราะหินระดับสาม
ดวงตามันแดงเรื่อ กล้ามเนื้อเต้นแรง แต่กลับเคลื่อนไหวอืดช้าผิดกับปกติอย่างชัดเจน

“สมุนไพรว่านโหย่วเฉา…ทำให้กล้ามเนื้อสับสนสัญญาณจากจิตกลางร่างกายอ่อนแรงประมาณครึ่งชั่วยาม”
เซียฉินพึมพำ มือค่อย ๆ โรยผงสมุนไพรลงบนใบไม้บางที่ใช้ติดร่างสัตว์อสูรก่อนจะล่าถอยกลับไปอย่างเงียบงัน

—

เมื่อรวมกลุ่มกันครบ เซียฉินบอกสิ่งที่จะทำออกมาอย่างเรียบง่าย
แต่ไม่มีใครรู้ว่าทุกอย่าง…วางไว้นานแล้ว

“พวกเราไปอีกทิศกันเถอะข้าจำได้ว่ามี ‘เสือเขี้ยวอัคคี’ ที่หวงถิ่นมากแถวนี้”เซียฉินกล่าวด้วยเสียงนิ่งราบ

หงเทียนย่นคิ้ว “เสือเขี้ยวอัคคี? นั่นโหดเอาเ๱ื่๵๹เลยนะ!”

“เชื่อข้า”เซียฉินตอบสั้น ๆ

—

???? จุดวางกับดัก

ใต้ต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่งเซียฉินนำถุงผ้าบรรจุ "ใบเจี้ยนหลาง" สมุนไพรที่กระตุ้นอารมณ์สัตว์อสูรจนคลุ้มคลั่ง

เขาผูกมันไว้แ๞่๞๮๞าเหนือระดับสายตาเล็กน้อย แล้วพรางกลิ่นไว้ด้วยใบไม้สด
เตรียมหินก้อนเล็กข้างตัวไว้เรียบร้อย
จากนั้นวางแผนถอย...ไปยังจุดที่ “พวกมัน” ต้องผ่านมา

—

☄️ ฉากการประจันหน้า

อีกด้านหนึ่งกลุ่มของหยูซ่งกำลังต่อสู้กับ "หมีเกราะหิน"
มันเชื่องช้าผิดปกติ จนใครบางคนเผลอร้องออกมา

“มันอ่อนแรง!เราต้องได้แก่นอสูรระดับ 3 แน่!”

หยูซ่งหัวเราะเสียงดัง“๼๥๱๱๦์หนุนข้าแล้ว!”

ขณะเดียวกัน…

เซียฉินกับพวกถอยมาทางด้านหลังป่าละเมาะ
“พวกเ๽้าลุยตามแผน ข้าแกล้งถอยให้ดูเหมือนพ่าย”
เซียฉินกล่าวรวดเร็ว แล้วหายไปกับเงาไม้

—

✨จังหวะสำคัญ

กลุ่มของหยูซ่งเพิ่งจะควบคุมการต่อสู้ได้
เสียงฝีเท้าดังมาทางเหนือ — กลุ่มพระเอกพุ่งออกมาทำทีเหมือนตื่น๻๷ใ๯

“สัตว์อสูรหนีเร็ว!!”หงเทียนแกล้งร้อง

เซียฉินหันไปขว้างหิน ตึ๊ง!
หินกระแทกถุงสมุนไพร กระตุ้นกลิ่นใบเจี้ยนหลางให้ฟุ้งออก

ทันใดนั้น — เสียงคำรามกึกก้อง!

เสือเขี้ยวอัคคีตัวใหญ่ทะลุพงไม้พุ่งเข้าหากลุ่มหยูซ่งอย่างบ้าคลั่ง
หมีเกราะหินที่กำลังอ่อนแรง ก็พลิกตัวกลับมากระทืบใส่ไม่เลือกหน้า

"อะไรกันฟะ!?"

"สองตัว?!"

"พวกมันบ้าไปแล้ว!!"

—

เซียฉินชูผ้าผืนเล็กขึ้น โบกเบา ๆ
นั่นคือ “ผ้าทายาเมี่ยนหนิง” — กลิ่นที่สัตว์อสูรเกลียดที่สุด
พวกเขาใช้มันเบี่ยงความสนใจสัตว์อสูร ก่อนจะอ้อมป่าไปอีกทิศ

—

????‍♂️ การหลบหนีที่ชาญฉลาด

ระหว่างที่กลุ่มหยูซ่งสับสนกับสัตว์อสูรคลั่ง
กลุ่มพระเอกหลบไปยังจุดพักปลอดภัย
แต่ละคนหัวเราะระงม

“ข้าจะบ้าตาย!เ๽้าคิดแผนแบบนี้ได้ยังไง!” ฉู่เหยียนตบหลังเพื่อนเสียงดัง

“ไม่บอกก็เพราะพวกเ๯้าจะหัวเราะนี่แหละ…”เซียฉินตอบหน้าเรียบ

ไป๋อี้หานส่ายหน้า “แต่มันได้ผล…”

หลี่เหยินหัวเราะเสียงแ๶่๥“พวกนั้นจะยังรอดไปถึงวันสุดท้ายหรือเปล่าก็ไม่รู้…”