ณ ถ้ำพำนักปรมาจารย์พรรคมารโลหิต ภายในห้องลับ
หลินเยี่ยนเผชิญหน้าจางขวาง บรรยากาศตึงเครียด
“หลินเยี่ยน เ้าแน่ใจนะว่าจะสู้กับข้า” จางขวางยิ้มเย็น “ข้าสร้างฐานขั้นห้า เ้าแค่กลั่นลมปราณขั้นหก ห่างชั้นขนาดนี้ ดวงช่วยไม่ได้หรอกนะ”
“งั้นเหรอ งั้นก็ลองดู”
สิ้นเสียง เขาก็ลงมือทันที กระบี่เผา์กลายเป็แสงไฟ พุ่งแทงคอหอยจางขวาง
“เร็วมาก!”
จางขวางใ รีบเอียงตัวหลบ แต่ปลายกระบี่ยังเฉียดแก้ม ทิ้งรอยเืไว้
“บัดซบ!”
จางขวางโกรธจัด เป็ถึงสร้างฐานขั้นห้า เกือบโดนเด็กกลั่นลมปราณลอบกัดสำเร็จ น่าอายสิ้นดี
“ฝ่ามือมารโลหิต!”
เขาซัดสองฝ่ามือ รอยฝ่ามือสีเืพุ่งหวีดหวิวเข้ามา หลินเยี่ยนไม่ถอยกลับบุก กระบี่สะบัดรัว ทำลายรอยฝ่ามือสิ้นซาก แล้วพุ่งต่อ แทงใส่หน้าอกจางขวาง
“เป็ไปไม่ได้!” จางขวางไม่อยากเชื่อ กระบี่หลินเยี่ยนเร็วเกินไป เร็วจนเขาแทบตามไม่ทัน แถมทุกดาบแฝงพลังไฟน่ากลัว จนไม่กล้ารับตรง ๆ
ทั้งสองสู้กันดุเดือดในห้องลับ ปราณกระบี่ปลิวว่อน แสงเืสาดกระเซ็น สิบกระบวนท่า ยี่สิบกระบวนท่า สามสิบกระบวนท่า จางขวางสีหน้าซีดเผือด เขาพบว่ากดดันหลินเยี่ยนไม่ได้เลย มิหนำซ้ำ หลินเยี่ยนยิ่งสู้ยิ่งดุ เริ่มจะเป็ฝ่ายได้เปรียบ
“เป็ไปไม่ได้! มันแค่กลั่นลมปราณขั้นหกชัด ๆ!”
จางขวางตกตะลึง เขาฝึกมาตั้งยี่สิบกว่าปี กว่าจะถึงสร้างฐานขั้นห้า แต่หลินเยี่ยนอายุแค่สิบเจ็ดสิบแปด กลับสูสีกับเขา พร์แบบนี้มันปีศาจชัด ๆ
“ออมมือไม่ได้แล้ว!”
จางขวางกัดฟัน ตัดสินใจใช้ท่าไม้ตาย
“พระสูตรแม่น้ำโลหิต... กายามารโลหิต!”
ทั่วร่างเขาะเิแสงสีเืรุนแรง ลมปราณพุ่งพล่าน ิัปรากฏเกล็ดสีเื ตาแดงก่ำดั่งปีศาจ นี่คือวิชาลับใน《พระสูตรแม่น้ำโลหิต》 เพิ่มพลังรบมหาศาลชั่วคราว แลกกับความอ่อนแอหลังใช้
“หลินเยี่ยน รับท่านี้ซะ!”
จางขวางพนมมือ รอยฝ่ามือสีเืั์ก่อตัวกลางอากาศ แล้วกดลงมาตูมใหญ่
“ตรามารสะกดแม่น้ำโลหิต!”
ท่านี้นคือท่าไม้ตายก้นหีบ แรงพอจะฆ่าสร้างฐานขั้นเจ็ดได้เลย แต่หลินเยี่ยนกลับไม่หลบไม่เลี่ยง
“สี่ไฟรวมเป็หนึ่ง!”
อัคคีทิพย์สี่ชนิดในกายหลอมรวมทันที กลายเป็ก้อนไฟหลากสี ลุกโชนรอบตัว รัศมีพลังพุ่งปรี๊ด พลังรบทะยานสูง
“เก้ากระบวนท่าเผา์... ะเิเพลิง!”
หลินเยี่ยนผลักสองมือ ลูกไฟสี่สีั์พุ่งหวีดหวิวออกไป
ตูม!
ลูกไฟปะทะฝ่ามือเืกลางอากาศ ะเิเสียงดังสนั่นหวั่นไหว ห้องลับสั่นะเืรุนแรง ผนังร้าวไปทั่ว พอฝุ่นจาง จางขวางเซถอยหลัง เืไหลมุมปาก ส่วนหลินเยี่ยน ยังยืนอยู่ที่เดิม ชายเสื้อปลิวไสว
“เ้า... เ้าเก่งขนาดนี้ได้ไง...” จางขวางไม่อยากเชื่อ
“เพราะเ้าอ่อนเอง” หลินเยี่ยนตอบเรียบ ๆ “สร้างฐานขั้นห้าแล้วไง ต่อหน้าพลังที่เหนือกว่า ระดับขั้นไม่มีความหมาย”
“ข้าไม่ยอม!” จางขวางคำราม พุ่งเข้ามาอีก
แต่เขาหมดก๊อกแล้ว ใช้วิชาลับแถมาเ็ พลังรบลดฮวบ หลินเยี่ยนไม่ให้โอกาส แทงกระบี่เผา์ทะลุอก
“ข้า... ข้าไม่ยอม...”
แววตาจางขวางค่อย ๆ ดับวูบ ล้มลงสิ้นใจในที่สุด อันดับหนึ่งฝ่ายในพรรคมารโลหิตตายในแดนลับ
หลินเยี่ยนเก็บกระบี่ ค้นถุงสมบัติของจางขวาง ข้างในมีของดีเพียบ หินิญญา ยา คัมภีร์ยุทธ์ และอาวุธวิเศษอีกหลายชิ้น
“กำไรไม่เลว”
เขาหันไปที่โลงหิน เตรียมเปิดมรดกปรมาจารย์ ทันใดนั้น ปากถ้ำมีความเคลื่อนไหว ศิษย์ฝ่ายในสิบกว่าคนพุ่งเข้ามา นำโดยพรรคพวกของจางขวางเมื่อกี้
“ศิษย์พี่จาง!”
“บัดซบ! หลินเยี่ยน เ้าฆ่าศิษย์พี่จาง! ทุกคนลุย แก้แค้นให้ศิษย์พี่จาง!”
ศิษย์ฝ่ายในสิบกว่าคนโกรธจัด รุมโจมตีหลินเยี่ยนพร้อมกัน หลินเยี่ยนขมวดคิ้ว ในกลุ่มนี้ เก่งสุดสร้างฐานขั้นสาม อ่อนสุดก็กลั่นลมปราณขั้นเก้า รุมสิบกว่าคน น่ารำคาญเหมือนกัน แต่เขาไม่กลัว
“จะแก้แค้น? ก็ดูว่ามีน้ำยาไหม!”
หลินเยี่ยนเร่งสี่ไฟรวมเป็หนึ่ง พลังรบพุ่งปรี๊ดอีกครั้ง
“เก้ากระบวนท่าเผา์... ทะเลเพลิงท่วมฟ้า!”
นี่เป็ครั้งแรกที่เขาใช้ท่าที่หก เปลวไฟไร้สิ้นสุดทะลักจากร่าง ท่วมท้นห้องลับในพริบตา ห้องลับกลายเป็ทะเลเพลิง ร้อนจนน่ากลัว
“อ๊าก!”
ศิษย์ฝ่ายในสิบกว่าคนร้องโหยหวน ดิ้นรนในกองเพลิง พยายามต้าน แต่ไฟร้อนเกินไป ต้านไม่อยู่ ครู่เดียว เจ็ดแปดคนกลายเป็เถ้าถ่าน ที่เหลือขวัญหนีดีฝ่อ หันหลังจะหนี แต่หลินเยี่ยนจะปล่อยไปเรอะ?
“อัคคีไหล!”
เส้นอัคคีนับไม่ถ้วนพุ่งออกไป เจาะคนหนีอย่างแม่นยำ ไม่ถึงหนึ่งก้านธูป ศิษย์ฝ่ายในสิบกว่าคนตายเรียบ ในห้องเหลือแค่หลินเยี่ยนคนเดียว กับศพไหม้เกรียมเกลื่อนพื้น
“ทีนี้ ไม่มีใครกวนละ”
หลินเยี่ยนเดินไปหน้าโลง สูดหายใจลึก แล้วออกแรงดันฝาโลง
แอ๊ด...
ฝาโลงเปิดออก ไอโลหิตเข้มข้นพุ่งเสียดฟ้า ในโลงมีศพแห้งกรังนอนอยู่ สวมชุดนักพรตสีเื มือถือม้วนหนังสือ แม้ตายมาพันปี แต่ศพยังสมบูรณ์ แผ่แรงกดดันมหาศาล
“นี่คือปรมาจารย์ผู้ก่อตั้งพรรคมารโลหิต...”
หลินเยี่ยนคารวะอย่างนอบน้อม แล้วหยิบหนังสือออกมาอย่างระวัง หน้าปกเขียนอักษรตัวใหญ่สี่ตัว 《พระสูตรแม่น้ำโลหิต》
“นี่คือวิชาหลักของพรรคมารโลหิต!”
《พระสูตรแม่น้ำโลหิต》เป็สมบัติคู่พรรค เฉพาะประมุขและศิษย์สายตรงไม่กี่คนถึงจะได้ฝึก เขาเปิดหน้าแรก เขียนว่า "พระสูตรแม่น้ำโลหิต ใช้เืเป็สื่อ ใช้การฆ่าพิสูจน์มรรคา ฝึกวิชานี้ ต้องดูดซับเืสดและไอสังหารมหาศาล คำเตือน: วิชานี้ชั่วร้าย เข้าสู่วิถีมารได้ง่าย ผู้ฝึกต้องจิตใจมั่นคง ไม่งั้นจะโดนไอสังหารย้อนกลับ กลายเป็เครื่องจักรสังหาร"
หลินเยี่ยนอ่านละเอียด ยิ่งอ่านยิ่งใ วิชานี้แกร่งจริง แต่ก็ชั่วร้ายจริง ถ้าคุมไม่อยู่ หลงผิดได้ง่าย ๆ
“แต่ข้ามีกายาเตาหลอม หลอมสลายสิ่งชั่วร้ายได้หมด วิชานี้สำหรับข้า น่าจะไม่มีปัญหา”
เขาเก็บ《พระสูตรแม่น้ำโลหิต》 ค้นห้องลับต่อ ใต้โลงหิน เขาเจอช่องลับ ในนั้นมีของสามอย่าง ยาหนึ่งขวด มีห้าเม็ด กลิ่นหอมฟุ้ง ป้ายคำสั่งสีเื สลักคำว่า "แม่น้ำโลหิต" และเปลวไฟเต้นระริกอีกหนึ่งกลุ่ม ไฟนั้นสีแดงคล้ำ แผ่ความร้อนน่ากลัว มันคืออัคคีทิพย์!
“เพลิงโลหิต! อัคคีทิพย์อันดับ 104 ในใต้หล้า!”
หลินเยี่ยนตื่นเต้นมาก ไม่นึกว่าในถ้ำพำนักปรมาจารย์จะมีอัคคีทิพย์ เขาไม่ลังเล โคจร《เคล็ดวิชาเพลิงเตากลืน์》 เริ่มกลืนเพลิงโลหิต เพลิงโลหิตถูกดูดเข้าร่าง รวมกับอัคคีทิพย์สี่ชนิดก่อนหน้า อัคคีทิพย์ห้าชนิดหมุนวนในตันเถียน ส่องประกายผสานกัน พลังพุ่งทวีคูณ
ตูม!
ระดับพลังหลินเยี่ยนขยับแล้ว กลั่นลมปราณขั้นหกระยะกลาง! แถมเขารู้สึกว่า ขอแค่กลืนพลังอีกหน่อย ก็จะทะลวงขั้นเจ็ดได้
“แดนลับโลหิตสมเป็ขุมทรัพย์ รอบนี้มาถูกทางจริง ๆ”
หลินเยี่ยนพอใจมาก ได้ทั้ง《พระสูตรแม่น้ำโลหิต》และอัคคีทิพย์ แถมระดับพลังก็เพิ่ม เขาเก็บของหมด เตรียมออกจากห้องลับ จู่ ๆ ก็นึกถึงยาขวดนั้น
“เกือบลืมเ้านี่”
เขาเปิดขวด เทออกมาเม็ดหนึ่ง ยาเม็ดสีแดงเื กลิ่นหอมฟุ้ง ดูก็รู้ว่าไม่ใช่ของธรรมดา
“ยาสร้างรากฐาน!”
หลินเยี่ยนดีใจใหญ่ ยาขวดนี้ คือยาสร้างรากฐานที่จำเป็ สำหรับทะลวงด่านสร้างฐาน แถมคุณภาพสูง
“มียาสร้างรากฐานพวกนี้ ข้ายิ่งมั่นใจว่าจะทะลวงสร้างฐานสำเร็จ”
เขาเก็บยาอย่างดี แล้วว่ายออกจากสระโลหิต ออกจากถ้ำพำนักปรมาจารย์ วันต่อมา หลินเยี่ยนค้นหาในแดนลับต่อ ได้ทรัพยากรมาอีกเพียบ เย็นวันที่สาม แดนลับกำลังจะปิด ศิษย์ทุกคนถูกส่งออกมา กลับสู่ลานพรรคมารโลหิต
แต่พอนับจำนวนคน กลับพบว่าหายไปสามสิบกว่าคน
“เกิดอะไรขึ้น ทำไมคนหายไปเยอะขนาดนี้”
“ตายในแดนลับหมดแล้วเหรอ”
“คุณพระ รอบนี้เสียหายหนักมาก!”
เหล่าศิษย์วิจารณ์แซ่ด สีหน้าหวาดกลัว ประมุขพรรคมารโลหิตหน้าเครียด เขารู้ว่าแดนลับอันตราย แต่ไม่นึกว่าจะตายเยอะขนาดนี้
“หลินเยี่ยน เ้าเป็ไงบ้าง าเ็ไหม” าุโเสวี่ยอวิ๋นถามด้วยความห่วงใย
“ข้าไม่เป็ไร แถมได้ของมาเพียบ”
“งั้นก็ดี”
ทันใดนั้น ศิษย์ฝ่ายในคนหนึ่งก้าวออกมา ชี้หน้าหลินเยี่ยนะโลั่น “ท่านประมุข! ข้าขอฟ้องร้องหลินเยี่ยน! หลินเยี่ยนฆ่าคนบริสุทธิ์ในแดนลับ! ศิษย์พี่ใหญ่จางขวางกับศิษย์ฝ่ายในอีกสิบกว่าคน โดนมันฆ่าหมด! มันโเี้อำมหิต เป็จอมมารชัด ๆ! ขอท่านประมุขลงโทษด้วย!”
สิ้นคำพูด ทั้งลานฮือฮา ทุกคนมองหลินเยี่ยนอย่างตะลึง จางขวางคืออันดับหนึ่งฝ่ายใน ยอดฝีมือสร้างฐานขั้นห้า โดนหลินเยี่ยนฆ่าเนี่ยนะ?
หลินเยี่ยนไม่ปฏิเสธ ตอบเรียบ ๆ “ใช่ จางขวางข้าฆ่าเอง ศิษย์ฝ่ายในสิบกว่าคนนั่นก็ด้วย”
“เ้า! เ้ายังกล้ายอมรับอีก!”
“ทำไมจะไม่กล้า เป็พวกเขาจะฆ่าข้าแย่งวาสนา ข้าก็แค่ป้องกันตัว”
“โกหก!”
“โกหก? ท่านประมุข ท่านบอกเองไม่ใช่รึ ในแดนลับไร้กฎ ปลาใหญ่กินปลาเล็ก จางขวางจะฆ่าข้า แต่ฝีมือไม่ถึงโดนข้าฆ่ากลับ มีปัญหาตรงไหน”
ประมุขเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วกล่าว “หลินเยี่ยนพูดถูก ในแดนลับไม่มีกฎ จางขวางตาย ก็โทษได้แค่ว่าฝีมือไม่ถึง”
“แต่ท่านประมุข...”
“ไม่มีแต่ เื่นี้จบแค่นี้ ห้ามใครพูดถึงอีก”
“ขอรับ”
ศิษย์คนนั้นแม้ไม่ยอม แต่ก็ไม่กล้าขัดคำสั่งประมุข หลินเยี่ยนโล่งอก ดีที่ประมุขเข้าใจเหตุผล ไม่งั้นเื่นี้คงยุ่ง
“หลินเยี่ยน ตามข้ามา”
ประมุขพูดจบ ก็หันหลังเดินออกจากลาน หลินเยี่ยนเดินตามไป ในใจสังหรณ์ลึก ๆ ... กำลังจะมีเื่ใหญ่เกิดขึ้น
8K
