ตอนที่2 หญ้าห้ามเป็ตาย
เจียง หวู่เฉินลากร่างเล็กของตัวเองเดินเข้ามาในส่วนลึกของถ้ำ ในถ้ำนั้นมืดมากแต่เพราะผนังและเพดานบางจุดเป็ช่องทำให้มีแสงจันทร์ส่องลงมาช่วยให้เด็กน้อยพอเห็นเส้นทางบ้างหลังจากเดินเข้ามาในทางเดินที่คดเคี้ยวผ่านทางแยกซับซ้อนมากมาย
ในตอนที่เด็กน้อยกำลังจะล้มลงหมดแรงด้วยพิษาแและความเหนื่อยล้ามันกลับเหลือบไปเห็นกองหญ้าที่ขึ้นอยู่เล็กน้อยข้างโขดหินริมแอ่งน้ำในถ้ำ
“หญ้าคนเป็ ...ไม่สินั้นมันหญ้าห้ามเป็ตาย”หญ้าคนเป็เป็หญ้าชนิดหนึ่งที่หาไม่ยากมากในป่าเขาหรือตามถ้ำที่มีพลังชี่หมุนเวียนมันเป็หญ้าที่ใช้ห้ามเื ฆ่าเชื้อและบรรเทาอาการเ็ปได้ดี แต่หญ้าห้ามเป็ตายนั้นหายากกว่ามากภายนอกลักษณะรูปร่างเหมือนหญ้าคนเป็ทุกอย่างถ้าไม่ใช่ผู้เชี่ยวชาญหรือคุ้นเคยไม่สามารถแยกออกได้เลย
หญ้าห้ามเป็ตายนั้นมีสรรพคุณเหมือนหญ้าคนเป็ทุกอย่างเพียงแต่มีผลดีและให้ผลไวกว่ามากเพียงแต่หญ้าชนิดนี้เคลือบพิษไว้ตามใบของมันถ้าผู้ไม่มีพลังฝีมือมาโดนก็อาจเป็อันตรายได้ถ้าััมากๆถ้าเป็ผู้มีพลังฝีมือต้องได้รับเข้าไปในร่างกายโดยตรงก็อาจจะทำให้เป็อันตรายได้แต่พิษชนิดนี้สามารถล้างออกได้ด้วยน้ำ
หวู่เฉินน้อยนั่งลงข้างโขดหินถอนหญ้าห้ามเป็ตายอย่างชำนาญนำไปล้างพิษออกด้วยน้ำแล้วนำมาทาตามาแช่วยให้แผลสภาพดีขึ้นมากพิษไข้ที่ขึ้นเพราะาแบรรเทาลงอย่างรวดเร็ว
หวู่เฉินน้อยที่นั่งพักเหนื่อยตาเบิกโพงตื่นตัวขึ้นมันััได้ถึงเสียงและการคงอยู่ของโจรอ้วนตู่ใกล้ๆเด็กน้อยคิดวิ่งไปในส่วนลึกของถ้ำแต่เพราะเรี่ยวแรงที่ยังไม่ฟื้นตัวดีมันไม่มั่นใจว่าจะหนีไปได้ทัน มันเหลือบไปที่ข้างโขดหินมีซอกหินเล็กๆอยู่มันเป็มุมอับทำให้แสงจันทร์ไม่อาจส่องเข้ามาจนมืดมองเห็นได้ยาก
เด็กน้อยตัดสินใจวิ่งด้วยแรงที่มีเข้าไปหลบซ่อนตัวอยู่ในร่องหินหลบในความมืดของถ้ำ ผ่านไปไม่กี่ลมหายใจเ้าโจรอ้วนตู่ก็เดินเข้ามาในห้องถ้ำนั้น
แต่เมื่อเดินไปได้ซักระยะมันกลับหยุดเดินลงยืนนิ่งทำเอาหวู่เฉินน้อยอดสรรหาคำด่าบิดามารด่าโจรอ้วนในใจไม่ได้
‘เดินผ่านไป เดินผ่านไป ขอร้องล่ะ’ เด็กน้อยได้แต่ภาวนาในใจ
เ้าอ้วนมันหันไปมองกองหญ้าที่เปื้อนเืเล็กน้อยพรางฉีกยิ้มชั่วร้าย หันไปมองร่องหินที่หวู่เฉินน้อยซ่อนตัวอยู่อย่างแม่นยำพร้อมแสะยิ้มทำเอาเด็กน้อยรู้สึกสิ้นหวังหน้าซีดเผือด
“ออกมาเถอะเ้ากระต่ายน้อยอย่าทำให้เื่มันยากเลย ข้าสัญญาข้าจะไม่ทำร้ายเ้า” ไอ้อ้วนพูดจาล้อเลียนเด็กน้อย
หวู่เฉินน้อยไม่ยอมแพ้ในหัวคิดหาวิธีเอาตัวรอดต่างๆนาก่อนจะพูดด้วยเสียงน่ารักไร้เดียงสา
“จริงเหรอ...ท่านลุง ท่านจะไม่ทำร้ายข้า ถ้าข้าออกไปจริงๆเหรอ”
พอได้ยินดังนั้นเ้าโจรอ้วนตู่ชะงักไปเล็กน้อยอย่างงุนงงมันแค่พูดจาหยอกล้อเด็กน้อยนี่เพื่อเพิ่มอรรถรถสนองความวิตถารของตนเองเท่านั้นไม่ได้หมายความอย่างงั้นจริงๆ หลังจากไล่ล่าเด็กน้อยนี่มาไม่น้อยมันไม่คิดว่าเด็กน้อยนี่จะไร้เดียงสาถึงขนาดเชื่อคำพูดมัน
‘หรือเด็กน้อยนี่มันกลัวจนสมองเลอะเลือน? ชั่งมันเถอะเล่นแบบนี้ข้ายิ่งชอบฮี่ฮี่’เ้าอ้วนคิดก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงที่พยายามดูใจดีที่สุดเท่าที่มันทำได้ผิดกลับหน้าตาอัปลักษณ์คล้ายหมูป่าของมัน
“จริงแน่นอน ท่านลุงจะไม่ทำร้ายเ้าถ้าเ้ายอมออกมาดีๆ”ฟังดังนั้นหวู่เฉินน้อยก็ค่อยๆออกมาจากที่ซ่อนอย่างเชื่องช้า
“แต่...ขะข้ากลัวจังเลย ท่านลุงมีดาบอันใหญ่อยู่ด้วย ข้าไม่กล้า”โจรอ้วนได้ยินดังนั้นก็ปลดดาบข้างเอวลงพื้นและใช้เท้าอันหยาบใหญ่เขี่ยออกไปไกลตัว
“เ้าดู ข้าเอามันออกแล้วไม่ต้องกลัวเด็กน้อย”
หวู่เฉินค่อยๆก้าวเดินช้าๆแล้วสะดุดล้มข้างพงหญ้าห้ามเป็ตาย
“กระต่ายน้อยเป็ยังไงบ้าง เจ็บหรือไม่”
หวู่เฉินน้อยร้องอวดครวญพร้อมทั้งร้องให้โจรอ้วนช่วยเ้าโจรอ้วนได้ยินก็ยิ้มเข้าไปหาร่างเด็กน้อยที่นอนอยู่พอมือออกแรงพลิกตัวเด็กน้อยขึ้นมา ทันใดนั้นร่างเล็กก็ตวัดมือปาดดวงตามันอย่างรวดเร็ว
“อ๊ากกก ตาข้า” โจรตู่ร้องอย่างเ็ปด้วยพิษจากหญ้าห้ามเป็ตายถึงแม้พิษจะไม่รุนแรงแต่ถ้าเข้าตาโดยตรงผู้ใช้วรยุทธ์ก็อาจเกิดอันตรายได้
“หน้าโง่เคยโดนแล้วไม่จำ” เด็กน้อยเห็นร่างหยาบใหญ่ของโจรชั่วลงไปดิ้นกุมหน้าด้วยท่าทางทรมานเปิดช่องว่างเด็กน้อยพุ่งไปคว้าดาบที่โจรตู่เขี่ยทิ้งพร้อมชักออกมาตวัดฟันไปที่ร่างโจรชั่วด้วยความเร็วแต่ทะว่า
เปรี้ยงงงดาบในมือของเด็กน้อยเหมือนฟันเข้าถูกเหล็กกล้า แรงสะท้อนจากการฟันทำเอาดาบในมือหลุดมือง่ามมือฉีกขาด เด็กน้อยเบิกตากว้างอย่างตื่นใ
โจรชั่วผู้นี้ไม่ใช่มือชั้นธรรมดาแต่สามารถสร้างกายาปรานอันเป็ท่าพื้นฐานในการป้องตัวของผู้ฝึกฝีมือ ขอบเขตบำเพ็ญกายออกมา
เด็กน้อยเห็นท่าไม่ดีรีบใช้จังหว่ะที่โจรตู่ขยับตัวไม่ถนัด รีบวิ่งไปที่ทางออกแต่ยังไม่ทันจะก้าวเท้ามันเหลือบไปเห็นผู้มาเยือนที่มาจากทางที่มันจะหนีเป็หนุ่มฉกัญท่าทางผอมแห้งมีหนวดเคราแพะยาวลงมา ที่ข้างเอวมีมีดคู่เหน็บไว้
เห็นดังนั้นหวู่เฉินพลิกร่างวิ่งอย่างรวดเร็วเข้าไปในส่วนลึกของถ้ำโจรผอมเห็นดังนั้นไม่ได้รีบวิ่งตามไปเพียงยืนมองดูร่างสหายร่างอ้วนดิ้นอวดครวญพรางหัวเราะเยาะ
“หน้าโง่เอ้ยเ้าเป็ถึง ผู้บำเพ็ญกลับโดนเด็กที่ปากไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมเล่นงานเหรอวะเคี้ยกเคี้ยกเคี้ยก”
“หุบปากไอ้ผอมไม่งั้นเอ็งจะกลายเป็ชิ้นๆก่อนไอ้เด็กเวรตะไลนั้น” ”พูดเสร็จเ้าอ้วนก็โคจรพลังพุ่งไปด้วยท่าร่างที่รวดเร็วกว่าตอนแรกหลายเท่าตามเด็กหนุ่มเข้าไปในถ้ำ
หวู่เฉินน้อยวิ่งด้วยความเร็วสุดชีวิตแว่วหลังได้ยินเสียงสายลมคำรามตามมาอย่างรวดเร็วทันใดนั้นมีร่างนึงพุ่งมาอยู่ข้างหลังห่างไปด้วยระยะเอื้อมถึง หมัดนั้นแหวกอากาศพุ่งตรงเข้าหาเด็กหนุ่มด้วยความรุนแรง
“เ้าสารเลวน้อย ตายซะ” หมัดนี้ไม่ต้องกล่าวถึงเด็ก7ขวบสภาพใกล้ตายเช่นมัน ต่อให้เป็ทหารวัยฉกัญแข็งแรงใส่เสื้อเกราะเต็มยศถ้าโดนหมัดนี้เข้าจังๆหน้าอกคงยุบตายคาที่
ใน่เสี้ยววินาทีเป็ตายเหมือน์เมตตาเด็กน้อยที่วิ่งอย่างรวดเร็วสะดุดเข้ากับก้อนหินล้มตัวพุ่งไปข้างหน้าด้วยท่าทางพิสดารหลบหมัดพ้นได้อย่างหวุดหวิด
เปรี้ยงหมัดปะทะเข้ากับผนังถ้ำจนเศษหินกระจายออกมา ไม่ต้องคิดสภาพหากเป็หัวของมันโดนเข้าไปสภาพคงน่าเวทนากว่าผนังหินพวกนี้แน่
เด็กน้อยกลิ้งตัวเข้าไปในโถงถ้ำแห่งนึงรอบข้างปรากฎด้วยบางอย่างที่เป็ทรงรีขนาดเท่าส้มโอสีดำมากมาย
มันคือไข่์ไข่ตัวอะไรถึงใหญ่ถึงเพียงนี้แถมไม่ใช่แค่หนึ่งจากที่เห็นน่าจะมีมากเกือบ10กว่าฟอง ดูเหมือนเ้าอ้วนก็สังเกตเห็นมันไม่ได้รีบตามไปจับตัวหวู่เฉินทันที แต่กวาดตามองไปที่ไข่รอบๆด้วยสีหน้าซีดเผือด
เ้าผอมที่ตามมาที่หลังกวาดตามองไปที่ไข่แวบแรกก็ปรากฎสีหน้าซีดเซียวแต่หลังจากนั้นเ้าผอมกลับเปลี่ยนสีหน้าเป็ยิ้มแย้มราวคนบ้า พูดพรางหัวเราะออกมา
“์นี่มันไข่งูทมิฬดวงดาราที่เป็สัตว์อสูรระดับบาดาลขั้นสูงสุด ไข่ฟองนึงเอาไปแลกคฤหาสได้เลย นี่มีตั้ง 1 23 ... 7ฟอง เรารวยเละแล้ว ์มีตา ์มีตา เคี้ยกเคี้ยกเคี้ยก”
เ้าอ้วนได้ยินก็มีสีหน้าซีดเซียวพูดว่า ”ดีใจอะไรเดี๋ยวเราก็ได้ตายห่ากันหมด”
เ้าผอมได้ยินดังนั้นก็พูดว่า “ตอนนี้เวลากลางคืนตัวแม่มันคงไม่อยู่รังเรารีบนำไข่ออกไปก่อนที่มันจะกลับมาก็สิ้นเื่”
เ้าอ้วนได้ยินดังนั้นก็ฉีกยิ้มตาม “จริงด้วยไข่มากมายขนาดนี้หัวหน้าจะต้องตกรางวัลให้พวกเราอย่างงามแน่ฮ่าฮ่าฮ่า”พูดเสร็จก็เอื้อมมือไปอุ้มไข่ฟองนึงขึ้นมาดูด้วยแววตาละโมบแต่ทันใดนั้นไข่ฟองนั้นก็ลื่นหลุดมาเพราะเืที่มือผนวกไปกับที่ไข่นั้นเรียบลื่นดำสนิทเหมือนหยกเย็นๆจนตกลงไปแตก
“ไอ้โง่ตู่เอ้ยไข่นี่มันมีค่ามากขนาดไหนทำไมไม่ระวังวะ”
“โทษทีหว่ะมือมันลื่นเพราะเืจากแผล...”หลังจากพูดดวงตามันก็แฝงด้วยความอมหิตมองไปที่หวู่เฉินน้อยที่หมดสภาพนอนอยู่ในถ้ำ
“เป็เพราะสารเลวน้อยนี่ทำให้ข้าได้แผลนี้มาดูซิ...ข้าควรตอบแทนแกเช่นไร”เ้าอ้วนมองด้วยสายตาอมหิตแต่ทันใดนั้นหวู่เฉินก็รู้สึกเย็นเยียบเหมือนเป็เหยื่อถูกจ้องจากผู้ล่าความรู้สึกนี่มันไม่ได้มาจากเ้าอ้วนหรือเ้าผอม แต่มาจากแววตาคู่นึงขนาดั์สีเหลืองที่ส่องประกายดั่งมัจจุราชด้านหลังเหนือหัวโจรทั้งคู่
4K
