มินตราเดินลงบันไดไปนั่งเล่นอยู่บนโซฟาห้องรับแขกพร้อมกับขนมที่ป้าจันทร์เพิ่งเอามาให้สักครู่ ร่างบางเปิดอ่านนิตยสารที่วางกองอยู่ฆ่าเวลา..
ในขณะเดียวกันศาสตราที่ขลุกตัวอยู่ในห้องนอนของเขาแต่ไม่ได้พักผ่อนแต่อย่างใด ร่างสูงบนโต๊ะทำงานตัวเดิมกำลังง่วนอยู่กับเอกสารของบริษัทที่เกิดงานด่วนขึ้นกะทันหัน แม้งานที่บริษัทยุ่งขนาดไหน แต่คาสิโนที่นี่ก็สำคัญกับเขาไม่แพ้กัน การทำงานนอกสถานที่จึงเป็เื่ปกติกับเขาไปเสียแล้ว
“คุณแทน ป้าจันทร์ให้ผมเอาของว่างมาให้ครับ” ชินเดินเข้ามาพร้อมกับถาดขนม และแก้วน้ำผลไม้ในมือ
“วางไว้แถวนั้นแหละ” ร่างสูงผงกหัวเป็เชิงบอกให้ลูกน้องคนสนิทวางถาดของว่างไว้บนโต๊ะเล็กบริเวณประตู ชายหนุ่มวางปากกาลง ก่อนจะบิดคอไปมาเพื่อคลายความเมื่อยล้า
“ยายนั่นทำอะไรอยู่” ชายหนุ่มเอ่ยถาม
“คุณมินตราหรือครับ? ผมเห็นเธอนั่งอ่านหนังสืออยู่ข้างล่างน่ะครับ” ชินตอบ
“จะสบายไปแล้วนะ ยายนี่..” ศาสตราพูดลอดไรฟัน.. “ไปถามมินตรามาพบฉัน” เสียงทุ้มสั่งต่อ
ชินได้ยินดังนั้นจึงออกไปตามหญิงสาวที่นั่งอยู่ข้างล่าง ศาสตรามองตามลูกน้องไป ก่อนจะกวาดเอกสารทั้งหมดไว้ข้างโต๊ะ ชายหนุ่มถอดรองเท้าหนังที่ใส่มาั้แ่เช้าออก และยืดขายาวขึ้นพาดบนโต๊ะทำงาน
“คุณให้ชินไปตามฉันเหรอคะ?” เสียงหวานที่โผล่ขึ้นมา ทำให้ร่างสูงหันไปตามเสียง
“ใช่” ศาสตราหลิ่วตามองเธอ “ฉันให้เธอมาทำงานนะ ไม่ได้มานั่งเล่นสบายใจเฉิบ” เสียงทุ้มตำหนิ มินตรามองผู้ชายตรงหน้าด้วยสีหน้าเบื่อหน่าย..
นี่จะหาเื่อะไรอีกล่ะเนี่ย.. เธอคิดในใจ ส่ายหัวเบาๆ
“คุณก็สั่งงานฉันมาสิ อยู่ๆก็เดินเข้าบ้านไม่พูดไม่จา.. ฉันไม่ได้อ่านกระแสจิตได้นะ ถึงจะรู้ว่าต้องทำอะไร” แม้จะจริงอย่างที่เธอว่า.. แต่มันก็ไม่มีทางที่คนอย่างเขาจะยอมแพ้..
“เธอไม่มีปากหรือไง ถึงไม่รู้จักถามน่ะ” ชายหนุ่มถาม ก่อนจะถลึงตาอย่างกวนๆ
“นี่คุณ.. มีงาน? หรือไม่มีงานคะ? ฉันี้เีมานั่งเถียงกับคุณยังกับเด็กๆนะ” หญิงสาวตัดบทด้วยเสียงเอือมๆ..
ผู้ชายตรงหน้าเธอนี่มัน เด็กยังไม่รู้จักโตชัดๆ !
ศาสตราได้ยินคำสบประมาทก็เริ่มหงุดหงิดทันที.. ร่างสูงยกมือกอดอก ก่อนจะพูดเสียงต่ำ “คุยกับฉันมันเหมือนคุยกับเด็กตรงไหน!”
“ทุกตรงนั่นแหละ” ร่างบางตอบกวนๆ.. ศาสตราเหวี่ยงขายาวลงอย่างโต๊ะทำงานอย่างรวดเร็ว ก่อนจะเดินจ้ำอ้าวไปยังหญิงสาวที่ห่างออกไปไม่ไกลนัก
“มีปัญหาหรือไง” ร่างสูงโค้งลงมองคนตัวเล็กกว่า ใบหน้าหล่อเหลานั้นยื่นเข้าไปจนเกือบจะกระแทกหน้ามินตรา
ร่างบางเบิกตากว้าง ก่อนจะก้าวถอยหลังอย่างรวดเร็วเพื่อเลี่ยงการปะทะ
“ถ้าคุณไม่มีงาน ฉันไปดีกว่า” คนตัวเล็กพูดอย่างเร็ว ก่อนจะหันหลังกลับ แต่นั่นช้าไปสำหรับศาสตรา
ร่างสูงคว้าแขนเรียวหมับ! ก่อนจะดึงเธอกลับมาเผชิญหน้ากับเขา
“อย่า-หัน-หลังหนีฉัน!!” เสียงทุ้มเอ่ยอย่างเอาแต่ใจ “ฉันไม่ให้เธอไปไหนทั้งนั้น ใครบอกเธอว่าไม่มีงาน!” เขาพูดต่อ
“คุณ.. จะ..ให้..ฉัน..ทำ..อะไรล่ะ!!” ร่างบางค่อยๆพยายามแกะตัวเองออกจากชายหนุ่มอย่างยากเย็น แม้ดูเหมือนว่ามันจะไม่สำเร็จเลยก็ตาม
“ปล่อยฉันได้แล้ว มันเจ็บนะ!!” เธอหันกลับมาะโใส่เขาแทน
ศาสตรามองแขนเรียวที่ตอนนี้ช้ำแดงระเรื่อสลับกับใบหน้าหวานของผู้หญิงตรงหน้า ร่างสูงนิ่งไปอึดใจ ก่อนจะค่อยๆกึ่งผลักกึ่งปล่อยคนตัวเล็กกว่า
“ก็ไม่ได้อยากจะจับอะไรนักหรอก.. เสียมือ” เสียงทุ้มพึมพำ แต่ก็ดังพอที่จะตั้งใจให้ร่างบางให้ได้ มินตราชักสายตามองเขาด้วยความไม่พอใจ..
“ไหนล่ะงาน?” หญิงสาวกระแทกเสียง
ศาสตรามองเธอ ก่อนจะเดินกลับไปนั่งที่เก้าอี้.. ขายาวพาดบนโต๊ะอย่างเคย ก่อนจะพูดสั้นๆ
“นี่ไง”
มินตรามองชายหนุ่มอย่างไม่เข้า ก่อนจะขมวดคิ้วแน่น.. ศาสตราเห็นเช่นนั้นจึงพูดต่อ
“งานของเธอคือมานวดฉัน”
หญิงสาวที่เพิ่งได้รับมอบหมาย‘งาน’ชิ้นใหม่ถึงกับงงเป็ไก่ตาแตก..
นี่จะมาไม้ไหนอีกล่ะเนี่ย!
“ยังจะนิ่งอยู่อีก.. ไม่อยากเป็เลขาฉันแล้วเหรอ!?” ชายหนุ่มขู่.. มินตราจึงได้แต่ทำเสียงจิ๊จ๊ะ ก่อนจะกระแทกเท้าปึงปังเดินเข้าไปหาคนมอบหมายงาน
“หันมาสิ” ร่างบางเอ่ย ขณะที่เดินอ้อมไปทางด้านหลังของชายหนุ่ม
“มาทำอะไรตรงนี้.. ไปยืนหน้าโต๊ะ” เสียงทุ้มบอกนิ่งๆ.. และมันก็เป็อีกครั้งที่ทำให้เกิดเครื่องหมายคำถามบนหน้าหวาน
“ไปยืนหน้าโต๊ะแล้วฉันจะนวดคุณยังไง?”
ศาสตราหันกลับไปมองหน้ามินตรา ก่อนจะตอบสบายๆ
“ใครบอกให้เธอนวดบ่า”
คำตอบยิ่งเพิ่มความงงบนใบหน้า.. ร่างบางคิ้วขมวดกันเป็ปม ก่อนมันจะคลายอย่างรวดเร็วเมื่อได้ยินคำถัดมาจากร่างสูง
“เท้า!”
ได้ยินเพียงเท่านั้น ทำให้มินตราถึงกับอ้าปากค้าง..
นี่มันจะมากเกินไปแล้ว!! แม้แต่คุณป๋า เธอยังแทบจะไม่ค่อยได้นวดให้ ผู้ชายคนนี้เป็เพียงส่วนเสี้ยวเล็กๆ ที่โผล่เข้ามาในชีวิตเธอ อยู่ๆ จะให้มานวด ‘เท้า’ ให้มันจะไม่มากไปหน่อยหรือไง!
“นี่คุณแทน! มันจะมา..ก” ยังเถียงไม่ทันจบ เสียงทุ้มที่ดังกว่าก็เอ่ยขึ้นมาขัดเธอทันที
“มันไม่มากไปหรอกน่ะ ไหนบอกทำได้ทุกอย่าง? ทำซิ หรือทำไม่ได้? แล้วก็นะใครอนุญาตให้เธอเรียกชื่อเล่นฉัน!? ” ศาสตราต่ออย่างเร็ว ขณะที่คิ้วเข้มบนใบหน้าหล่อโก่งตัวขึ้นแสดงความท้าทาย
มินตรามองหน้าชายหนุ่มนิ่ง.. “ได้ค่ะ คุณศาสตรา” หญิงสาวกัดฟันตอบ ก่อนจะค่อยๆ เดินอ้อมกลับไปหน้าโต๊ะทำงาน สายตาเ็าที่ทอดมาทำให้ศาสตราหงุดหงิดใจอย่างประหลาด
ยายนี่ไม่มีสิทธิ์มองเขาแบบนี้!
ร่างบางจับข้อเท้าที่ยื่นออกมาจากกางเกงขายาวสีดำ แต่แล้วก็ต้องหลุดมือไป เมื่อร่างสูงขยับมันหนีอย่างรวดเร็ว
“หยุดทำหน้าตาแบบนั้น!! ” ศาสตรากระแทกเสียง ใบหน้าบึ้งตึง..
ร่างบางค้อนขวับ! ก่อนจะสูดลมหายใจลึก
“ฉันจะทำหน้าแบบไหนมันก็เื่ของฉัน ฉันทำตามคำสั่งคุณก็พอแล้วไม่ใช่หรือไง” มินตราตอบ ควบคุมน้ำเสียงอย่างใจเย็น ร่างสูงชักสายตามองอีกฝ่ายอย่างไม่ค่อยสบอารมณ์เท่าไหร่นัก ก่อนจะขยับเท้ากลับเข้าไปใกล้มือบาง และพูดน้ำเสียงห้วน
“นวดสิ” พูดแล้ว ใบหน้าหล่อเหลาก็เชิดขึ้นกวนอารมณ์อีกฝ่าย
ร่างบางสบตากับใบหน้าคมแวบหนึ่ง ก่อนจะใช้มือเรียวค่อยๆ บรรจงถอดถุงเท้าที่หุ้มข้อเท้าของศาสตราไว้ทีละข้าง หญิงสาวเดินไปหยิบผ้าชุบน้ำภายในตัวห้องมาเช็ดเบาๆ ทำความสะอาด และค่อยๆ เริ่มกดไล่ั้แ่นิ้วโป้งเท้าลงไป แรงกดที่ไม่หนักไม่เบาไปทำให้ชายหนุ่มรู้สึกสบายขึ้น..
ศาสตราใช้เวลาเงียบๆ พิจารณาหญิงสาวที่ก้มหน้าก้มตานวดเขา รอยยิ้มมุมปากถูกกระตุกขึ้นอย่างไม่รู้ตัว.. เหมือนเด็กน้อยที่พอใจกับของเล่นใหม่ก็ไม่ปาน
มินตราใช้เวลาอยู่กับการตั้งใจนวดชายหนุ่มสักพักก่อนจะสังเกตได้ว่าบรรยากาศรอบตัวค่อนข้างเงียบ.. ไม่มีเสียงขยับหรือเคลื่อนไหวใดๆ ร่างบางจึงเงยหน้ากลับขึ้นมา.. สิ่งที่เห็นทำให้หญิงสาวถึงกับหลุดยิ้มออกมาจนแทบจะลืมอารมณ์ขุ่นมัวเมื่อครู่ไปเสียสนิท
ใบหน้าคมหลับใหล คอพับตกลงบนบ่าของเ้าตัว.. ดวงตาดำขลับถูกปิดลง เผยให้เห็นแพขนตาเรียวหนาที่ปิดทับไว้อยู่ หน้าอกกว้างกระเพื่อมเป็จังหวะบอกถึงความสม่ำเสมอของลมหายใจ.. ทันใดนั้นเอง.. มินตราเหลือบไปเห็นกองกระดาษที่ถูกปาดไปไว้ข้างโต๊ะอย่างลวกๆ ร่างบางหยุดสายตาอยู่บนกระดาษสองสามใบ
เอกสารจากบริษัท.. นี่อุตส่าแบกมาทำที่นี่เหรอเนี่ย.. มือเรียวเอื้อมหยิบกระดาษทั้งหมดขึ้นมาเคาะและวางรวมกันให้เรียบร้อย ก่อนสายตาไปหยุดอยู่ที่กรอบรูปสีน้ำตาลที่ถูกวางคว่ำไว้บนโต๊ะ.. เธอหยิบมันขึ้นมาอย่างถือวิสาสะ
มันเป็รูปของหญิงสาวหน้าตาค่อนข้างดีถึงดีมากเลยทีเดียว..
ใครกันนะ.. และแล้วภาพเด็กหญิงตัวเล็กที่เธอเห็นบนฝาผนังก็ผ่านเข้ามา.. ต้องเป็เด็กคนนั้นแน่เลย..
วินาทีเดียวกันภาพสาวสวยคนหนึ่งที่ก็ค่อนข้างมีชื่อเสียงในวงการบันเทิงก็แวบเข้ามา.. มินตราจ้องภาพนั้นอีกครั้งเพื่อความแน่ใจ.. แม้จะดูเด็กกว่าหน่อย.. แต่ใช่แน่ๆ !!!
นี่มันรูปของ.. พลอยทะเล ภิรมย์พิสุทธิ์ เ้าหญิงแห่งวงการแฟชั่นคนนั้น! ใบหน้าหวานเบิกตาโต... หรือว่าเธอจะเป็แฟนของนายศาสตรา? ร่างบางเอียงหน้าเล็กน้อยด้วยความสงสัย..
จะเป็อะไรก็เื่ของเขานี่นา! มินตราสะบัดหัวไปมา ก่อนจะวางกรอบรูปกลับอย่างเดิมอย่างรวดเร็ว.. ร่างบางขมวดคิ้วให้ตัวเอง..
ฉันจะไปยุ่งเื่ของเขาทำไมกัน คิดได้ดังนั้น เธอเหลือบมองคนที่หลับอยู่แวบหนึ่ง ก่อนจะเดินออกจากห้องของเขาไปเงียบๆ
เมื่อถึงเวลาอาหารเย็นก็มีเด็กรับใช้นำอาหารมาเสิร์ฟเธอถึงในห้อง.. มินตราสอบถามด้วยความสงสัย เพราะปกติน่าจะให้เธอลงไปรับประทานที่ห้องอาหารมากกว่า แต่แล้วก็ได้คำตอบมาว่า คุณชายหรือเ้านายของเธอไม่อยากให้จัดโต๊ะอาหารเย็นก็เลยสั่งให้เอามาเสิร์ฟให้ เธอบอกให้หญิงสาวเอาถาดอาหารวางไว้บนโต๊ะข้างโคมไฟเพราะเธอเองก็ยังไม่ค่อยหิวเท่าไหร่
ห่างออกไปไม่กี่ห้องนอน ศาสตราเพิ่งวางสายโทรศัพท์จากลูกน้องของเขาที่บ่อนคาสิโนบนเกาะ..
“พรุ่งนี้จะมีการค้นยาเสพติดที่บ่อนเราครับ”
“บัดซบ..” ร่างสูงสบถ ก่อนจะเดินฉับๆ กลับไปนั่งยังโต๊ะทำงาน.. แม้ว่าคาสิโนจะเป็ธุรกิจที่ไม่ได้ขาวสะอาดนัก แต่ก็ไม่มีทางแน่ๆ ที่บ่อนของเขาจะบังหน้าเพื่อค้ายา..
ถ้าจะมี ก็คงเกลือเป็หนอนแน่..
“ชิน! เข้ามาหน่อยสิ”เสียงทุ้มะโเรียกลูกน้องคนเดียวที่เหลืออยู่เพราะอีกคนกำลังลงไปอยู่ใน่อาหารเย็น สิ้นเสียงเรียกไม่นาน ชินก็เดินเปิดประตูเข้ามาหาเ้านายของเขา
“เรือที่ให้ไปจัดการ เรียบร้อยหรือยัง? ” ศาสตราเอ่ยถาม ใบหน้ายังคงริ้วรอยของความเคร่งเครียด
“เรียบร้อยแล้วครับ พรุ่งนี้เช้าพร้อมเดินทาง” ชินตอบอย่างไม่ขาดตกบกพร่อง
“ดี.. แล้วก็ไปสั่งคนของเราที่นู่นด้วย.. ไอ้ตัวไหนที่มันน่าสงสัย.. พรุ่งนี้ฉันจะไปจัดการ” ร่างสูงสั่งต่อ.. ใบหน้าหล่อเหลาตอนนี้แสยะยิ้ม..ั์ตาคมฉายแววของปีศาจอยู่ข้างใจ
ชินมองใบหน้านั้นอย่างหวั่นๆ เล็กน้อย.. กลับมาแล้วเป็แบบนี้ทุกที.. ชายหนุ่มคิด ก่อนจะผงกศีรษะให้เขา
“ได้ครับ.. เดี๋ยวจะไปจัดการให้เงียบที่สุด”
ศาสตราพยักหน้ารับนิ่งๆ “ดีมาก..” เขาเว้นวรรคนิดหนึ่งก่อนจะพูดต่อ “เดี๋ยวให้เชนน์ไปบอกมินตราด้วย”
“จะพาคุณมินตราไปด้วยหรือครับ? ” ชินถามอย่างสงสัย “จะดีหรือครับ” เขาพูดต่ออย่างเป็ห่วง เพราะแทบจะไม่มีคนนอกรู้เลยว่านักบริหารหนุ่มหล่อเหลาอย่างเ้านายของเขา ยังมีธุรกิจที่ไม่ค่อยโปร่งใสอย่างบ่อนคาสิโน
“เอาไปเถอะ คนใช้ส่วนตัว” ร่างสูงพูด ก่อนจะหลุดขำเบาๆ เมื่อภาพใบหน้าหวานแวบเข้ามา.. แววตาคมทอประกายวาววับ เมื่อนึกภาพย้อนไปก่อนหน้านี้ที่เธอนวดจนเขาหลับไปอย่างไม่ทันรู้ตัว..
ขณะเดียวกัน ชินก็มองเ้านายของเขาอย่างประหลาดใจ.. เมื่อครู่เป็ปีศาจ.. ตอนนี้กลับเข้าร่างเดิม.. ชายหนุ่มมองเ้านายอย่างงุนงง แถมสีหน้าแปลกๆ นี้ของศาสตราแบบนี้..เขาแทบจะไม่เคยเห็นมาก่อนเลยแม้จะอยู่กับชายหนุ่มมาั้แ่เด็กๆ
สำหรับมินตราเวลาค่อยๆ เดินผ่านไปอย่างเอื่อยเฉื่อย.. อาจเพราะไม่มีอะไรทำ แถมก่อนหน้านี้นายศาสตราใช้งานเธอจนหัวหมุน.. กลับถึงคอนโดก็หลับเป็ตายแล้วก็ค่อยตื่นมาสู้รบตบมือกับเขาต่อ.. แต่วันนี้ทั้งวันเธอแทบจะไม่ได้ทำอะไรเลย นอกจาก.. “นวด” สำหรับเธอ..มันไม่ใช่งานหรอก! เรียกว่าเป็การแกล้งมากกว่า!
ร่างบางถอนหายใจเบาๆ
ความรู้สึกนี้เรียกว่าเหนื่อยใจได้หรือเปล่านะ..
ในที่สุดพระอาทิตย์ก็ลาลับขอบฟ้า.. ท้องฟ้าด้านนอกที่เคยสว่างใส่เริ่มค่อยๆ จางหายไป สีส้มของแสงตะวันถูกแทนที่ด้วยความมืดที่ย่างก้าวเข้ามา ดวงตากลมมองทอดออกไปเจอเพียงสีดำสนิทของค่ำคืนที่ถูกแต่งด้วยแสงระยิบระยับของดวงดาว
อีตานั่นจะทำอะไรนะ.. มินตราคิด.. ใบหน้าหล่อเหลาที่แสนยียวนกวนประสาทโผล่ขึ้นมาในห้วงความคิด.. แม้จะอยู่ห่างกันไปไม่กี่ห้องแต่ความรู้สึกที่แสนซับซ้อน อารมณ์แปรปรวน แถมใบหน้าที่เก๊กอยู่ตลอดเวลาทำให้เธอรู้สึกได้ถึงกำแพงหนาที่ถูกสร้างขึ้นมา เธอค่อยๆ รู้จักเขาจากการกระทำ และคำพูดแต่มันก็เปรียบเหมือนการเอาหูแนบกำแพงเพื่อพยายามจะได้ยินเสียงข้างใน ทั้งๆ ที่เธอรู้ดีว่ากำแพงนั้นทั้งสูงทั้งหนาเกินกว่าที่เธอสามารถเข้าใจและเห็นลึกลงไปภายในจิตใจ..
แป๊ะ แป๊ะ!
ร่างบางยกมือตบหน้าตัวเองเบาๆ เมื่อระลึกได้ว่าเมื่อครู่เธอได้คิดอะไร
“เป็บ้าเหรอมินตรา.. แล้วอยากจะรู้จักหมอนั่นไปทำไม” หญิงสาวพึมพำกับตัวเอง ใบหน้าเรียวสะบัดไปมาเพื่อเรียกสติกลับคืน
“เห้อ.. นอนดีกว่า” ร่างบางถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะเดินไปที่เตียง..
ไหนๆ ก็ไม่มีอะไรทำอยู่ดี.. เชนน์ก็บอกว่าต้องเดินทางแต่เช้า.. สะสมพลังงานไว้ทะเลาะกับหมอนั่นต่อดีกว่า!
หญิงสาวเดินขึ้นเตียง ก่อนจะปิดไฟและหลับใหลไปอย่างง่ายดาย.. โดยที่ไม่รู้ตัวเลยว่า.. แม้แต่ก่อนนอน.. เธอก็คิดถึงผู้ชายกวนประสาทคนนั้นอีกแล้ว!
366
![[ฟรีจนจบ]ย้อนเวลา กลับชาติมาเกิดเป็นฮ่องเต้อีกครั้ง!](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1593840904_20048685.webp)
![สตรีผู้นี้มิได้มีนามว่าถงหลานเฟย [ผ่านการพิจารณา สนพ.ปีกบุปผา]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1648112787_13651497.webp)