Past เติร์ด
ผมชื่อเติร์ด เป็นเด็กนักเรียนธรรมดาทั่วไปที่พึ่งย้ายเข้ามาตั้งแต่ที่ผมย้ายเข้ามามันก็เกิดเหตุการแปลกๆมันมีบางอย่างที่เกิดขึ้นกับผมตั่งแต่ผมย้ายมา ม.5ที่นี้ (โรงเรียนเอกชนแห่งหนึ่งใน ก.ท.ม) ผมฝันเห็นผู้ชาย จำได้ว่าเค้าเป็นคนที่อบอุ่นเหมือนผมเคยอยู่กับเค้าผมคุ้นชินกับอ้อมกอดของผู้ชายคนนั้น แต่ที่แปลกอย่างนึงก็คือผมไม่เห็นหน้าเค้า ผมฝันแบบนี้เลื่อยๆทุกวันโดยที่ไม่รู้ว่าผมจะต้องฝันเห็นเค้าถึงตอนไหนเหตุการณ์ในฝันผมก็เปลี่ยนไป จนผมฝันเห็นสถานที่ที่ผมกับเค้าอยู่ด้วยกันมันเป็นสถานที่ผมชอบไปตอนเด็กๆ ผมไม่รู้ว่าทำไมถึงฝันแบบนี้ทุกครั้งผมจะฝันว่าผมอยู่ในห้องอยู่บนเตียงพร้อมกับอ้อมกอดที่แสอบอุ่นของผู้ชายคนนั้น แต่ฝันคราวนี้ของผมมันต่างจากฝันที่ผมฝันประจำ สถานที่ผมฝันถ้าผมจำไม่ผิดมันคือ ม่อนแจ่ม ที่ที่ผมชอบไปตอนเด็กเพราะบ้านผมอยู่เชียงใหม่ พอปิดเทอมพ่อกับแม่ก็จะพาผมไปเที่ยวที่ม่อนเเจ่มประจำ จนผมขอมาเรียนกรุงเทพ ผมก็ไม่ได้ไปม่อนแจ่มอีกเลย ผมว่าปิดเทอมนี้ผมจะกลับไปเที่ยวม่อนแจ่มอีกสักครั้ง อยากรู้ว่าสถานที่ผมไปกับความฝันของผม มันจะเป็นจริงสักแค่ไหน แต่ผมอยากเจอเค้านะอยากรู้ว่าทำไมผมถึงฝันเจอเค้าบ่อยๆ
วันนี้ก็เป็นวันเปิดเทอมธรรมดาปกติของทุกปี แต่ปีนี้มันดูไม่สนุกเท่าไหร่เลยเพราะผมกำลังเครียดกับสิ่งที่อยู่ในหัวตอนนี้สิคือผมจะเข้ากับเพื่อนในห้องได้รึเปล่า ผมเริ่มเห็นคนมาเยอะขึ้นหรือเพราะผมมาเช้ารึเปล่าตอนนี้ผมกำลังหาไอแดนที่ผมพึ่งนึกได้ว่ามันก็ย้ายมาพร้อมผม ตอนแรกก็ไม่รู้หรอกแต่พอมันทักมาเท่านั้นแหละผมพึ่งรู้ว่าย้ายมาโรงเรียนเดียวกันแต่นี้มันก็เจ็ดโมงกว่าแล้วทำไมมันยังไม่มาอีกผมละเบื่อมันจริงๆ แต่ก็นะนิสัยมันก็เป็นแบบนี้ ตุบ เติร์ด : ไอเหี้ยแดนตบหัวกูทำไมไอสัสมาก็ช้า แดน : เอ้าถ้ากูมาเร็วก็ไม่ใช้กูมั้ยแล้วมึงเป็นเหี้ยไรเนี้ยยืนเหม่ออะไรตรงนี้ เติร์ด : ก็ยืนรอมึงไงไอสัส อดน : แล้วมึงมายืนทำเหี้ยไรตึกวิทย์ เติร์ด : แล้วมึงรู้ได้ไงว่ะ แดน : มึงนี้โง่หรือโง่ว่ะ ป้ายก็ติดอยู่ เติร์ด : เอาก็กูไม่รู้อ่า แดน : ไปเข้าแถว เติร์ด : มาช้าแล้วยังจะเร่งกูอีก แดน : เร็วๆ
เติร์ด : เออ
นี้แหละครับโคตรจะเบื่อมันเพราะแบบนี้แหละมาช้าแล้วชอบมาเร่งไอสัสขวาน ต้อนนี้ผมก็อยุ่ในห้องหลังที่เข้าแถวเร็จโคตรจะร้อน รู้งี้ อยู่เชียงใหม่ดีกว่าแต่เถอะน่ะ เดียวผมก็คงชินละมั้ง แต่ตอนนี้ผมรู้สึกว่าเพื่อนในห้องก็ปกติส่วนมากจะเข้าหาผมก็ส่วนมาก ผมก็ไม่รู้ว่าผมเป็นคนเข้าถึงคนง่ายรึเปล่าเลยสนิดกัน วันนี้ก็ธรรมดาของการเปิดเทอม ก็ไม่มีเรียนอะไร
Past ธาม
ผมต้องสะดุ้งตื่นกับความฝันของผมที่ตอนนี้ผมกำลังงงมันคืออะไร ในความฝันผมรับรู้ความรูสึกได้ดีมากว่ามันทรมานมากเหมือนผมกำลังจะเสียใครไปสักคน มันเจ็บไปหมด ผมรับรู้ได้ถึงสถานที่ผมกำลังเสียเข้าไป ทั้งเลือดที่หยดลงมากับคำบอกรักของผมที่บอกเค้าไปลมหายใจค่อยๆหายไปช้าๆ จนเค้าคนนั้นจากผมไปผมรู้รับความรู้สึกมาจากฝันก็แค่นั้นผมก็ต้องสะดุ้งตื่นมา ผมก็มาทบทวนตัวเองว่านี้เราฝันบ้าอะไร ตอนนี้ก็เวลาสองทุ่มกว่าผมกะว่าจะทักหาเพื่อนเพราะผมนอนไม่หลับเพราะวันนี้อยู่ดีๆผมก็สลบไปโชคดีที่เพื่อนมันเห็นก่อน สาเหตุก็ไม่ต้องหาหรอกครับเพราะผมนอนไม่พอนี้แหละครับ เพราะไอความฝันของผม แต่ทำไมผมไม่เห็นหน้าเค้านี้สิปัญหาของผม ตามความรู้สึกผมรับรู้ได้ถึงความเสียสละของเค้าเหมือนว่าเข้ายอมตายแทนผมนะ หรือว่าผมคิดไปเอง แต่ที่แปลกก็คือทำไมถึงต้องเป็นผู้ชาย ผมไม่เห็นหน้าเข้าแต่ลักษณะทั้งหมดผมเห็นสถานที่ที่ผมเสียเค้าก็คือโรงเรียนเก่าของผม ผมจำไม่ผิดเพราะสถานที่ทีเค้าเสียคือด่านฟ้าที่ผมชอบขึ้นไปนั่งเวลาผมไม่อยากเรียน แต่มันก็นานมากแล้ว ตื้ด.....ตื้ด..... ใครโทรมาตอนนี้ว่ะเนี้ย โหลมีไร
ปลื้ม : ฟื้นแล้วหรอมึงหลับเป็นตายเลยไอเหี้ย ธาม : เออฟื้นแล้วโทรมามีไรว่ะ ปลื้ม : เปล่าจะถามว่าจะแดกไรบ้างเดียวชื้อไปให้ ธาม : เอาข้าวมันไก่ก็ได้มึง แล้วพวกมึงจะมากันกี่โมง
ปลื้ม : สักสิบนาที่กูขึ้นไปหา ธาม : เครๆ10นาที่ผ่านไป
ปลื้ม : ไอธามเปิดตูดิ ธาม : เครรอแปป ธาม : นี้พวกมึงขนมาทำเหี้ยไรห้องกูเนี้ย ไรเกอร์ : ก็มาเยี่ยมคนป่วยไงครับ เอซ : เป็นไงละมึงเก็บเอาฝันมาคิดจนสลบไปแบบนี้เนี้ย ธาม : เออ ไหนบอกมาเยี่ยมว่ะนี้มาเทศกูอยู่ได้เร็วๆกูหิว ปลื้ม : มึงยังฝันอยู่ป่ะ ธาม : เมื่อกี่ก่อนที่มึงจะโทรมากูก็ฝันไอสัส ธาม : กูถึงมาตอบโทรศัพท์มึงได้ไง ไรเกอร์ : มึงยังฝันไม่เลิกอีกหรอว่ะ เอซ : เออมึงลองนึกดีดิว่าในฝันมึงอ่ะมีอะไรแปลกๆมั้ย ธาม : ไม่มีว่ะ ที่แปลกทำไมกูต้องเจ็บทุกครั้งเหมือนจะขาดใจเลย ธาม : เหมือนกูกำลังจะตายมันเจ็บไปหมดมันมีความรักควากผูกผัน ธาม : ความขอโทษเต็มไปหมดกูไม่รู้ว่ามันเป็นยังไง แต่ที่กูฝันทุกอย่างมันเป็นสถานทีที่กูคุ้นเคย ธาม : มันก็คือโรงเรียนที่เราจบมาไง มันคือด่านฟ้า แต่ด่านฟ้านั้นมันถูกปิดไปนานแล้ว ปลื้ม : อย่าบอกนะว่ามึงไปที่ตรงนั้น ธาม : เออ ก็กูอยากรู้แต่พอเข้าใกล้ความรู้สึกมันพุ่งเข้ามาจนกูมึนไปหมดความรู้สึกเก่าๆมันก็วนกลับมา ธาม : แต่กูก็นึกไม่ออกยิ่งคิดยิ่งปวดหัว เอซ : พอแล้วมึงรับกินยารีบไปนอนไป ธาม : เออ งั้นพวกมึงก็กลับได้แล้วนี้มันก็ดึกแล้ว ไรเกอร์ : เครๆ ดูแลตัวเองด้วยพรุ่งนี้ไปไหวป่ะ ธาม : ไหวๆ เอซ : โชคดีมึง ไรเกอร์ : งั้นพวกกูไปแล้วนะ ปลื้ม : เออไปละบาย ฝันดีมึง ธาม : ฝันดี
นี้แหละครับจะให้ผมฝันดีได้ยังไงในเมื่อผมฝันร้ายอยู่แบบนี้ ผมคิดนะถ้าผมเจอเค้าคนในความฝันที่ผมฝันบ่อยแล้วทำให้ความฝันผมหายไปก็คงดี แล้วเจอกันตอนต่อไปอัพทุกวันจันทร์กับวันศุกร์ขอไปแต่งเพื่มก่อนน้าติกันได้คอมเม้นต์บอกได้ เราไม่กัดฉีดยาแล้ว 555บายจร้าKingACE
3K
